من قلب خود را به تارهای موی تو آویخته بودم. به سرِ انگشتانت، به قدم های سبزت سمت خانه، و در انتها، به بوسه های نا تمامات.
نامههایت را، نگاهت را، رد نوازشهای دستانت را و شاملو خواندنت را، در چمدان دستهداری با خود بردم، چمدان که میان هیاهوی ایستگاه جا ماند، بیوطن شدم، یک چمدان کوچک مرا بیوطن کرد!
گم شدگان برای همیشه lost forever
او و دوستانش he and his friends
ولی من همهی حواسم به کاپیتان بود که میگفت: از بس رو دریا بودیم آبی شدیم.
@qhayatevojod
@qhayatevojod
به میوههای کاج، به سمفونی شبانهی جیرجیرکها، به زخم تنِ وطنم، قسم! که نمیتوانم تو را در درون و نامت را در دهان پنهان کنم.
کاش نزدیک تر بودی تا بگویم: آنقدر ها که فکر میکنی زمانی باقی نمانده.
مغمومِ من؛ روزگار، بسیار سریع تر از بوسه ها و هم آغوشی های ما میگذرد.
مغمومِ من؛ روزگار، بسیار سریع تر از بوسه ها و هم آغوشی های ما میگذرد.
«روشنی زیادم چیز جالبی نیست، آدم همهچیزو میبینه و همه اونو میبینن! توی تاریکی آدم میتونه خیال کنه که چیزی، جایی، کسی منتظرشه. اما توی روشنایی اصلا خبری نیست، معلومه که نیست.»
سر اومد زمستون - Sar Oomad Zemestoon
Nazli & Rowshan
یادش آهوی جنگل دور.
@qhayatevojod
@qhayatevojod
اندوهِ تو، قصه ای بوسیدنیست.
انزوای تو همراه گلدان های شکسته میرقصد، هر چرت کوتاهات با صدای گلوله ای در خیابان پاره میشود و نگاهت خون به پای شقایق های روییده در پیاده رو میریزد.
من در زخم های تو بذرِ نرگس کاشته ام، به پای نهالِ آزادی ات اشک ها ریخته ام، تک تک کبودی هایت را همراه شعر ها خوانده و بر نوایشان بوسه زده ام، اشک های تو را هر طلوع صبح، همراه دعای مادرانِ این دیار، زمزمه کرده ام.
چگونه میتوانم تو وَ دردهایت را تنها بگذارم؟
من و تو منسجم ترین اهنگِ این سرزمینِ غریب هستیم، سرزمینی مقدس و پر حزن، به نام «وطن.»
انزوای تو همراه گلدان های شکسته میرقصد، هر چرت کوتاهات با صدای گلوله ای در خیابان پاره میشود و نگاهت خون به پای شقایق های روییده در پیاده رو میریزد.
من در زخم های تو بذرِ نرگس کاشته ام، به پای نهالِ آزادی ات اشک ها ریخته ام، تک تک کبودی هایت را همراه شعر ها خوانده و بر نوایشان بوسه زده ام، اشک های تو را هر طلوع صبح، همراه دعای مادرانِ این دیار، زمزمه کرده ام.
چگونه میتوانم تو وَ دردهایت را تنها بگذارم؟
من و تو منسجم ترین اهنگِ این سرزمینِ غریب هستیم، سرزمینی مقدس و پر حزن، به نام «وطن.»
نوشت: وقتی مردی مانند من، عاشق زنی چون تو میشود
وطن، پوست میدرد و به قوطیِ کبریتی بدل میشود در دستان یک کودک.
وطن، پوست میدرد و به قوطیِ کبریتی بدل میشود در دستان یک کودک.
وقتی مینویسد دوستت دارم، کلماتش قهوهخانهای میشوند چون دشنه، فرورفته در دریا.
سرنيزهی بَربَرها میشوند به دنبال اسبهایی که چهارنعل به سوی تابلوهای نقاشی میتازند.
درختان زیتونی میشوند که مصلوب بر پستانهای زنان میرویند و آزادی را شکوفه میدهند.
کلماتش را در شراب راهبان، در پرچمِ سفید اما گِلالودهی افتاده میان میادین جنگ، در اشعار منتشر نشدهی زندانیان سیاسی، در رسوم قبیلهی بندِ دویستونه زندان اوین و در تختِ ماری انتوانت، مییابم.
به منِ صحرازاده بگو که چطور از عطش لبهای متمدن تو دست بکشم؟ چطور تو را از گیسهای بلند و چشمهای سرمهزدهام که حاکمانِ وطن را آتش میزند، شانه یا پاک کنم؟
نه مگر میشود گنجشک از بالهایش، گندمزار از سنبلههایش، زن از سینههایش و
من از تو فرار کنم؟
سرنيزهی بَربَرها میشوند به دنبال اسبهایی که چهارنعل به سوی تابلوهای نقاشی میتازند.
درختان زیتونی میشوند که مصلوب بر پستانهای زنان میرویند و آزادی را شکوفه میدهند.
کلماتش را در شراب راهبان، در پرچمِ سفید اما گِلالودهی افتاده میان میادین جنگ، در اشعار منتشر نشدهی زندانیان سیاسی، در رسوم قبیلهی بندِ دویستونه زندان اوین و در تختِ ماری انتوانت، مییابم.
به منِ صحرازاده بگو که چطور از عطش لبهای متمدن تو دست بکشم؟ چطور تو را از گیسهای بلند و چشمهای سرمهزدهام که حاکمانِ وطن را آتش میزند، شانه یا پاک کنم؟
نه مگر میشود گنجشک از بالهایش، گندمزار از سنبلههایش، زن از سینههایش و
من از تو فرار کنم؟
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تو زندگی چیزای زیبا زیاد هست، مثلا مثل تو.