«لکه سرخ بزرگ مشتری دارد قد میکشد!»
—---------------------------------------
https://goo.gl/Ci31y3
گروهی از دانشمندان به رهبری ایمی سایمون از مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا با بررسی روند دگرگونیهای لکهی سرخ بزرگ #مشتری به کشفی شگفتانگیز دست یافتهاند- قطر این #توفان دارد کم میشود ولی ابرهایش دارند بالاتر میروند.
الیزابت زوبریتسکی از ناسا میگوید: «تقریبا مانند گِلی که روی چرخ سفالگری بلند میشود. با چرخیدن چرخ، هنرمند میتواند با فشار بر یک تودهی کوتاه و گرد، آن را به یک گلدان بلند و باریک تبدیل کند. هر چه پایهی گِل کوچکتر شود، گلدان بلندتر میشود.»
لکهی سرخ بزرگ مشتری زمانی آنقدر بزرگ بوده که سه زمین را در خود جای میداده. تا ۳ آوریل ۲۰۱۷، پهنای این توفان به ۱۶۳۵۰ کیلومتر رسیده بود، یعنی کمی بزرگتر از قطر زمین.
[خواندید: * بزرگترین و دیرپاترین توفان منظومه خورشیدی شاید تا ۲۰ سال دیگر فروکش کند (https://goo.gl/8xP8uv)]
رنگ این توفان هم دارد دگرگون میشود؛ و از سال ۲۰۱۴، نارنجیاش پررنگتر شده. پژوهشگران دلیل این تغییر رنگ را نمیدانند ولی احتمال میدهند رشد عمودی آن دلیلش باشد. هر چه این توفان کش میآید و بالاتر میرود، مواد شیمیایی که به آن رنگ میدهند هم احتمالا به فرازهای بالاتری در جو میرسند، جایی که پرتوهای فرابنفش بیشتری از خورشید دریافت کرده و تیره میشوند.
[همان سال ۲۰۱۴ خوانده بودید: * لکه سرخ بزرگ مشتری از "آفتابسوختگی" به این رنگ در آمده؟ (https://goo.gl/GpPt5A)]
ریک کازنتینو، یکی از نویسندگان این پژوهش میگوید: «اگر روندی که در لکهی سرخ بزرگ میبینیم ادامه یابد، پنج تا ۱۰ سال آینده از دیدگاه دینامیکی بسیار هیجانانگیز خواهد بود. میتوانیم تماشاگر دگرگونیهایی سریع در نمای فیزیکی آن و رفتارش باشیم و چه بسا زمانی را ببینیم که دیگر نتوان این لکهی سرخ را "بزرگ" خواند.»
پژوهشنامهی این دانشمندان در شمارهی ۱۳ مارس آسترونومیکال جورنال منتشر شده.
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/GRS.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
@onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
—---------------------------------------
https://goo.gl/Ci31y3
گروهی از دانشمندان به رهبری ایمی سایمون از مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا با بررسی روند دگرگونیهای لکهی سرخ بزرگ #مشتری به کشفی شگفتانگیز دست یافتهاند- قطر این #توفان دارد کم میشود ولی ابرهایش دارند بالاتر میروند.
الیزابت زوبریتسکی از ناسا میگوید: «تقریبا مانند گِلی که روی چرخ سفالگری بلند میشود. با چرخیدن چرخ، هنرمند میتواند با فشار بر یک تودهی کوتاه و گرد، آن را به یک گلدان بلند و باریک تبدیل کند. هر چه پایهی گِل کوچکتر شود، گلدان بلندتر میشود.»
لکهی سرخ بزرگ مشتری زمانی آنقدر بزرگ بوده که سه زمین را در خود جای میداده. تا ۳ آوریل ۲۰۱۷، پهنای این توفان به ۱۶۳۵۰ کیلومتر رسیده بود، یعنی کمی بزرگتر از قطر زمین.
[خواندید: * بزرگترین و دیرپاترین توفان منظومه خورشیدی شاید تا ۲۰ سال دیگر فروکش کند (https://goo.gl/8xP8uv)]
رنگ این توفان هم دارد دگرگون میشود؛ و از سال ۲۰۱۴، نارنجیاش پررنگتر شده. پژوهشگران دلیل این تغییر رنگ را نمیدانند ولی احتمال میدهند رشد عمودی آن دلیلش باشد. هر چه این توفان کش میآید و بالاتر میرود، مواد شیمیایی که به آن رنگ میدهند هم احتمالا به فرازهای بالاتری در جو میرسند، جایی که پرتوهای فرابنفش بیشتری از خورشید دریافت کرده و تیره میشوند.
[همان سال ۲۰۱۴ خوانده بودید: * لکه سرخ بزرگ مشتری از "آفتابسوختگی" به این رنگ در آمده؟ (https://goo.gl/GpPt5A)]
ریک کازنتینو، یکی از نویسندگان این پژوهش میگوید: «اگر روندی که در لکهی سرخ بزرگ میبینیم ادامه یابد، پنج تا ۱۰ سال آینده از دیدگاه دینامیکی بسیار هیجانانگیز خواهد بود. میتوانیم تماشاگر دگرگونیهایی سریع در نمای فیزیکی آن و رفتارش باشیم و چه بسا زمانی را ببینیم که دیگر نتوان این لکهی سرخ را "بزرگ" خواند.»
پژوهشنامهی این دانشمندان در شمارهی ۱۳ مارس آسترونومیکال جورنال منتشر شده.
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/GRS.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
@onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
👑یک ستاره در هفت آسمان👑
«لکه سرخ بزرگ مشتری دارد قد میکشد!» —--------------------------------------- https://goo.gl/Ci31y3 گروهی از دانشمندان به رهبری ایمی سایمون از مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا با بررسی روند دگرگونیهای لکهی سرخ بزرگ #مشتری به کشفی شگفتانگیز دست یافتهاند…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
لکه سرخ بزرگ مشتری دارد قد میکشد!
قطر این #توفان دارد کم میشود ولی ابرهایش دارند بالاتر میروند.
@onestar_in_sevenskies
قطر این #توفان دارد کم میشود ولی ابرهایش دارند بالاتر میروند.
@onestar_in_sevenskies
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فیلمی که از پیوند عکسهای فضاپیمای مدارگرد شناسایی ماه (LRO) درست شده و چرخش ماه را نشان میدهد
@onestar_in_sevenskies
@onestar_in_sevenskies
👑یک ستاره در هفت آسمان👑
فیلمی که از پیوند عکسهای فضاپیمای مدارگرد شناسایی ماه (LRO) درست شده و چرخش ماه را نشان میدهد @onestar_in_sevenskies
«فیلمی از چرخش ماه، چیزی که هیچگاه از روی زمین نمیبینیم»
—---------------------------------------------------------
امروزه هیچ کس از روی زمین چرخش #ماه را به این شکل نمیبیند. دلیلش اینست که کرهی ماه در قفل کشندی با زمین است و همیشه تنها یک سمتش را به ما نشان میدهد.
ولی اکنون فناوریهای نوین به ما امکان داده تا از پیوند عکسهای پرجزییات بیشماری که از #مدارگرد_شناسایی_ماه (الآراو) به دست میآوریم چرخش ماه را به طور مجازی با وضوحی بسیار ببینیم.
این ویدیوی زمانگریز که به همین شیوه پدید آمده، با نمای آشنای ماه از چشم زمینیان آغاز میشود.
چیزی نمیگذرد که دریای خاوری، یک دهانهی بزرگ با مرکز تیره درست زیر خط استوای ماه که دیدنش از روی زمین دشوارست وارد میدان دید میشود.
در این ویدیو یک ماه قمری کامل در ۲۴ ثانیه خلاصه شده و در آن به روشنی میبینیم که سمت پیدای ماه (سمتِ رو به زمین) دارای شمار فراوانی دریاوارهای تیره است، ولی سمت پنهان آن بیشتر با بلندیهای روشن پوشیده شده.
تا این تاریخ بیش از ۲۰ ماموریت تازه از چهار کشور در دست آمادهسازی است که بیشترشان انتظار میرود امسال یا سال آینده آغاز شوند.
#apod
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180318.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
@onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
—---------------------------------------------------------
امروزه هیچ کس از روی زمین چرخش #ماه را به این شکل نمیبیند. دلیلش اینست که کرهی ماه در قفل کشندی با زمین است و همیشه تنها یک سمتش را به ما نشان میدهد.
ولی اکنون فناوریهای نوین به ما امکان داده تا از پیوند عکسهای پرجزییات بیشماری که از #مدارگرد_شناسایی_ماه (الآراو) به دست میآوریم چرخش ماه را به طور مجازی با وضوحی بسیار ببینیم.
این ویدیوی زمانگریز که به همین شیوه پدید آمده، با نمای آشنای ماه از چشم زمینیان آغاز میشود.
چیزی نمیگذرد که دریای خاوری، یک دهانهی بزرگ با مرکز تیره درست زیر خط استوای ماه که دیدنش از روی زمین دشوارست وارد میدان دید میشود.
در این ویدیو یک ماه قمری کامل در ۲۴ ثانیه خلاصه شده و در آن به روشنی میبینیم که سمت پیدای ماه (سمتِ رو به زمین) دارای شمار فراوانی دریاوارهای تیره است، ولی سمت پنهان آن بیشتر با بلندیهای روشن پوشیده شده.
تا این تاریخ بیش از ۲۰ ماموریت تازه از چهار کشور در دست آمادهسازی است که بیشترشان انتظار میرود امسال یا سال آینده آغاز شوند.
#apod
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180318.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
@onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
«از پشت حجاب نور»
—------------------
فضاپیمای کاسینی ناسا به هنگام گرفتن این عکس، سیارهی کیوان (زحل) و حلقههایش را از پشت پردهای از نور خیرهکنندهی خورشید که بر عدسی دوربینش افتاده بوده نگاه میکرده. اگر شما هم میتوانستید به آنجا بروید و هنگامی که خورشید از زاویهای ویژه میتابد، از پشت پنجرهی فضاپیما بیرون را نگاه کنید چشماندازی بسیار همانند این را خواهید دید.
این تصویر از پیوند عکسهایی درست شده که با بهره از فیلترهای طیفی سرخ، سبز و آبی گرفته شدهاند و با هم نمایی به رنگ طبیعی را پدید آوردهاند. این عکسها به کمک دوربین زاویهگستردهی فضاپیمای کاسینی، در روز ۲۳ ژوئن ۲۰۱۳، و از فاصلهی حدود ۷۹۰۵۰۰ کیلومتری کیوان گرفته شده بودند.
#فضاپیمای_کاسینی در روز ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷ ماموریت خود را با شیرجه در جو سیارهی #کیوان به پایان برد.
https://goo.gl/CqdvHF
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/glare.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
@onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
—------------------
فضاپیمای کاسینی ناسا به هنگام گرفتن این عکس، سیارهی کیوان (زحل) و حلقههایش را از پشت پردهای از نور خیرهکنندهی خورشید که بر عدسی دوربینش افتاده بوده نگاه میکرده. اگر شما هم میتوانستید به آنجا بروید و هنگامی که خورشید از زاویهای ویژه میتابد، از پشت پنجرهی فضاپیما بیرون را نگاه کنید چشماندازی بسیار همانند این را خواهید دید.
این تصویر از پیوند عکسهایی درست شده که با بهره از فیلترهای طیفی سرخ، سبز و آبی گرفته شدهاند و با هم نمایی به رنگ طبیعی را پدید آوردهاند. این عکسها به کمک دوربین زاویهگستردهی فضاپیمای کاسینی، در روز ۲۳ ژوئن ۲۰۱۳، و از فاصلهی حدود ۷۹۰۵۰۰ کیلومتری کیوان گرفته شده بودند.
#فضاپیمای_کاسینی در روز ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷ ماموریت خود را با شیرجه در جو سیارهی #کیوان به پایان برد.
https://goo.gl/CqdvHF
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/glare.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
@onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
«کهنترین تصویر شناخته شده از آسمان شب»
—----------------------------------------
این به عنوان کهنترین تصویر کشیده شده از آسمان شب شناخته میشود. ولی این واقعا چیست و برای چه درست شده؟
گِرده یا دیسک آسمان نبرا (Nebra sky disk) در سال ۱۹۹۹ در نزدیکی نبرای آلمان، با دستگاه فلزیابِ جویندگان #گنج به همراه چندین تکه سلاح عصر مفرغ (برنز) یافته شد. قطر این گرده حدود ۳۰ سانتیمتر است و مربوط به فرهنگ اونیتیسه دانسته شده که حدود ۱۶۰۰ سال پیش از میلاد بخشی از اروپا را در بر میگرفت.
پس از بازیابی نقشهای روی این گرده، گمان میرود نقطههای روی آن نشانهی ستارگان باشند و شماری از آنها که دستهای دیده میشوند هم خوشهی پروین را نشان میدهند. آن هلال و دایرهی بزرگ هم میبایست ماه و خورشید باشند.
هدف از ساخت این گرده و کاربرد آن هنوز ناشناخته است- چند نظریه برایش پیشنهاد شده از جمله یک #ساعت_نجومی، یک اثر هنری، ویک نماد آیینی.
به باور برخی، این گردهی ۱۱ میلیون دلاری یک جفت دیگر نیز دارد که هنوز یافته نشده و چشم به راه جویندگان است.
#apod
https://goo.gl/5N9g9S
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180319.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
—----------------------------------------
این به عنوان کهنترین تصویر کشیده شده از آسمان شب شناخته میشود. ولی این واقعا چیست و برای چه درست شده؟
گِرده یا دیسک آسمان نبرا (Nebra sky disk) در سال ۱۹۹۹ در نزدیکی نبرای آلمان، با دستگاه فلزیابِ جویندگان #گنج به همراه چندین تکه سلاح عصر مفرغ (برنز) یافته شد. قطر این گرده حدود ۳۰ سانتیمتر است و مربوط به فرهنگ اونیتیسه دانسته شده که حدود ۱۶۰۰ سال پیش از میلاد بخشی از اروپا را در بر میگرفت.
پس از بازیابی نقشهای روی این گرده، گمان میرود نقطههای روی آن نشانهی ستارگان باشند و شماری از آنها که دستهای دیده میشوند هم خوشهی پروین را نشان میدهند. آن هلال و دایرهی بزرگ هم میبایست ماه و خورشید باشند.
هدف از ساخت این گرده و کاربرد آن هنوز ناشناخته است- چند نظریه برایش پیشنهاد شده از جمله یک #ساعت_نجومی، یک اثر هنری، ویک نماد آیینی.
به باور برخی، این گردهی ۱۱ میلیون دلاری یک جفت دیگر نیز دارد که هنوز یافته نشده و چشم به راه جویندگان است.
#apod
https://goo.gl/5N9g9S
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180319.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
«روزی که شهر شیکاگو به یک استونهنج تبدیل میشود»
—------------------------------------------------—
در زمان هایی از سال، شهر شیکاگو از یک مسیر به یک استونهنج نوین تبدیل میشود. این مسیر خاوری-باختری است و زمان هم همین امروز.
در روزی مانند امروز که یک #برابران (#اعتدال فصلی) است، از هر جای زمین که نگاه کنید خورشید درست در باختر (غرب) غروب میکند. بنابراین شهری مانند شیکاگو که شبکهی خیابانهای بلندش همراستا با استوا کشیده شده، امروز رفتاری درست مانند یک استونهنچ پیدا میکند و یک #chicagohenge میشود.
در این تصویر شیکاگوهنج را در زمان برابران گذشته که میانههای سپتامبر ۲۰۱۷ (یکم مهرماه ۱۳۹۶) رخ داد، و در راستای خیابان Wacker Drive بالایی میبینید.
ولی بسیاری از شهرها خیابانها یا سازههای دیگری دارند که همتراز با محور چرخش زمین ساخته شده باشند. بنابراین چه بسا خیابان موردعلاقهی شما هم در راستای باختری-خاوری باشد. با یک نگاه در رمان غروب میتوانید این را بفهمید.
#apod #نوروز
https://goo.gl/YmEhdo
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180320.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
—------------------------------------------------—
در زمان هایی از سال، شهر شیکاگو از یک مسیر به یک استونهنج نوین تبدیل میشود. این مسیر خاوری-باختری است و زمان هم همین امروز.
در روزی مانند امروز که یک #برابران (#اعتدال فصلی) است، از هر جای زمین که نگاه کنید خورشید درست در باختر (غرب) غروب میکند. بنابراین شهری مانند شیکاگو که شبکهی خیابانهای بلندش همراستا با استوا کشیده شده، امروز رفتاری درست مانند یک استونهنچ پیدا میکند و یک #chicagohenge میشود.
در این تصویر شیکاگوهنج را در زمان برابران گذشته که میانههای سپتامبر ۲۰۱۷ (یکم مهرماه ۱۳۹۶) رخ داد، و در راستای خیابان Wacker Drive بالایی میبینید.
ولی بسیاری از شهرها خیابانها یا سازههای دیگری دارند که همتراز با محور چرخش زمین ساخته شده باشند. بنابراین چه بسا خیابان موردعلاقهی شما هم در راستای باختری-خاوری باشد. با یک نگاه در رمان غروب میتوانید این را بفهمید.
#apod #نوروز
https://goo.gl/YmEhdo
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180320.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
«کهکشانی پر از شمعهای استاندارد»
—------------------------------—
این #کهکشان_مارپیچی دلربا و فریبنده که در صورت فلکی #خرس_بزرگ دیده میشود انجیسی ۳۹۷۲ نام دارد و فاصلهاش از زمین حدود ۶۵ میلیون سال نوریست، یعنی نوری که از آن میبینیم ۶۵ میلیون سال پیش از آن جدا شده بوده، درست در زمان انقراض دایناسورها.
کهکشان پرستارهی انجیسی ۳۹۷۲ به سهم خود میزبان پدیدهها و رویدادهای چشمگیری بوده. در سال ۲۰۱۱ اخترشناسان بینندهی انفجار ابرنواختری از گونهی "یکمای" (Type Ia) بودند که البته در این تصویر دیده نمیشود. همهی این اجرام درخشان اوج درخشش یکسانی دارند و به اندازهی کافی پرنور هستند که از فاصلههای بسیار دور هم دیده شوند.
انجیسی ۳۹۷۲ چندین ستارهی تپنده از گونهی متغیرهای قیفاووسی نیز دارد. روشنایی این ستارگان با نرخی تغییر میکند که تقریبا همخوان با درخشندگی ذاتیشان است، و همین آنها را به فانوسهایی آرمانی (شمعهای استاندارد) برای اندازهگیری دقیق فاصلهی کهکشانهای به نسبت نزدیک تبدیل کرده است.
اخترشناسان به جستجوی متغیرهای قیفاووسی در کهکشانهای نزدیکی که ابرنواختر یکمای هم دارند میپردازند تا بتوانند درخشش واقعی هر دو گونه ستاره را با هم بسنجند (مقایسه کنند). اطلاعات دربارهی درخشش آنها برای واسنجی (کالیبریزاسیون) تابندگی ابرنواخترهای یکمای در کهکشانهای دوردست به کار میرود و از این راه اخترشناسان میتوانند فاصلهی آن کهکشانها تا زمین را اندازه بگیرند، و با دانستن فاصلهی درست کهکشانهای دور و نزدیک هم میتوانند نرخ گسترش کیهان را تعیین و پالایش کنند.
این عکس در سال ۲۰۱۵ به کمک دوربین میدان گستردهی شماره ۳ی #تلسکوپ_فضایی_هابل، و در برنامهای برای بهبود دقت ثابت هابل (عددی که نرخ گسترش کیهان را نشان میدهد) گرفته شد.
https://goo.gl/QgyrwV
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/NGC3972.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
—------------------------------—
این #کهکشان_مارپیچی دلربا و فریبنده که در صورت فلکی #خرس_بزرگ دیده میشود انجیسی ۳۹۷۲ نام دارد و فاصلهاش از زمین حدود ۶۵ میلیون سال نوریست، یعنی نوری که از آن میبینیم ۶۵ میلیون سال پیش از آن جدا شده بوده، درست در زمان انقراض دایناسورها.
کهکشان پرستارهی انجیسی ۳۹۷۲ به سهم خود میزبان پدیدهها و رویدادهای چشمگیری بوده. در سال ۲۰۱۱ اخترشناسان بینندهی انفجار ابرنواختری از گونهی "یکمای" (Type Ia) بودند که البته در این تصویر دیده نمیشود. همهی این اجرام درخشان اوج درخشش یکسانی دارند و به اندازهی کافی پرنور هستند که از فاصلههای بسیار دور هم دیده شوند.
انجیسی ۳۹۷۲ چندین ستارهی تپنده از گونهی متغیرهای قیفاووسی نیز دارد. روشنایی این ستارگان با نرخی تغییر میکند که تقریبا همخوان با درخشندگی ذاتیشان است، و همین آنها را به فانوسهایی آرمانی (شمعهای استاندارد) برای اندازهگیری دقیق فاصلهی کهکشانهای به نسبت نزدیک تبدیل کرده است.
اخترشناسان به جستجوی متغیرهای قیفاووسی در کهکشانهای نزدیکی که ابرنواختر یکمای هم دارند میپردازند تا بتوانند درخشش واقعی هر دو گونه ستاره را با هم بسنجند (مقایسه کنند). اطلاعات دربارهی درخشش آنها برای واسنجی (کالیبریزاسیون) تابندگی ابرنواخترهای یکمای در کهکشانهای دوردست به کار میرود و از این راه اخترشناسان میتوانند فاصلهی آن کهکشانها تا زمین را اندازه بگیرند، و با دانستن فاصلهی درست کهکشانهای دور و نزدیک هم میتوانند نرخ گسترش کیهان را تعیین و پالایش کنند.
این عکس در سال ۲۰۱۵ به کمک دوربین میدان گستردهی شماره ۳ی #تلسکوپ_فضایی_هابل، و در برنامهای برای بهبود دقت ثابت هابل (عددی که نرخ گسترش کیهان را نشان میدهد) گرفته شد.
https://goo.gl/QgyrwV
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/NGC3972.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
«شکارچی فراتر از دید انسان»
—------------------------—
میتوانید این صورت فلکی را تشخیص دهید؟
"شکارچی" اگرچه این یکی از آشناترین دستهبندیهای ستارهای در آسمان است ولی چشم ما هیچگاه آن را به رنگارنگیِ یک دوربین نمیبیند.
در این تصویر که از پیوند دیجیتالی ۲۰ نمای جداگانه درست شده، غول سرخ سرد ابطالجوزا (شبانشانه، آلفا شکارچی) مانند یک نقطهی نارنجی پررنگ در بالا، سمت چپ دیده میشود.
شکارچی ستارگان داغ و آبیفام بسیاری دارد، از جمله ابرغول پای شکارچی (بتا شکارچی، رجل جبار) که پایین، سمت راست شبانشانه دیده میشود، و گاما شکارچی (ناجذ) در گوشهی بالا، سمت راست.
[این ستارگان در تصویر بعدی مشخص شدهاند👇👇]
سه ستارهای که با هم کمربند شکارچی را ساختهاند همگی حدود ۱۵۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارند و از دل ابرهای میانستارهایِ شناخته شدهی این صورت فلکی پدید آمدهاند.
زیر کمربند شکارچی یک لکهی سرخفام و افشان دیده میشود که آن هم برای چشم نامسلح چیز تقریبا آشناییست- پرورشگاه ستارهای پرآوازهای به نام سحابی شکارچی.
و سرانجام، ساختاری که با چشم نامسلح به سختی دیده میشود ولی اینجا کاملا روشن و آشکارست حلقهی برنارد نام دارد- یک سحابی گسیلشی گازی غولپیکر که کمربند شکارچی را در میان گرفته. این سحابی حدود ۱۰۰ سال پیش توسط پیشگام عکاسی از #شکارچی، ادوارد امرسون برنارد شناسایی شد.
#apod
https://goo.gl/UFyd4N
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180321.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
—------------------------—
میتوانید این صورت فلکی را تشخیص دهید؟
"شکارچی" اگرچه این یکی از آشناترین دستهبندیهای ستارهای در آسمان است ولی چشم ما هیچگاه آن را به رنگارنگیِ یک دوربین نمیبیند.
در این تصویر که از پیوند دیجیتالی ۲۰ نمای جداگانه درست شده، غول سرخ سرد ابطالجوزا (شبانشانه، آلفا شکارچی) مانند یک نقطهی نارنجی پررنگ در بالا، سمت چپ دیده میشود.
شکارچی ستارگان داغ و آبیفام بسیاری دارد، از جمله ابرغول پای شکارچی (بتا شکارچی، رجل جبار) که پایین، سمت راست شبانشانه دیده میشود، و گاما شکارچی (ناجذ) در گوشهی بالا، سمت راست.
[این ستارگان در تصویر بعدی مشخص شدهاند👇👇]
سه ستارهای که با هم کمربند شکارچی را ساختهاند همگی حدود ۱۵۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارند و از دل ابرهای میانستارهایِ شناخته شدهی این صورت فلکی پدید آمدهاند.
زیر کمربند شکارچی یک لکهی سرخفام و افشان دیده میشود که آن هم برای چشم نامسلح چیز تقریبا آشناییست- پرورشگاه ستارهای پرآوازهای به نام سحابی شکارچی.
و سرانجام، ساختاری که با چشم نامسلح به سختی دیده میشود ولی اینجا کاملا روشن و آشکارست حلقهی برنارد نام دارد- یک سحابی گسیلشی گازی غولپیکر که کمربند شکارچی را در میان گرفته. این سحابی حدود ۱۰۰ سال پیش توسط پیشگام عکاسی از #شکارچی، ادوارد امرسون برنارد شناسایی شد.
#apod
https://goo.gl/UFyd4N
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180321.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
«آشفتهبازاری از ستارگان»
—---------------------—
کهکشان آیسی ۴۷۱۰ که در سال ۱۹۰۰ توسط اخترشناس استوارت دولیل یافته شد و اینجا در عکسی از تلسکوپ فضایی هابل دیده میشود چشماندازی با زیبایی انکارناپذیر دارد. این کهکشان ابری شلوغ از ستارگان درخشان است، با تودههای برافروختهی مناطق ستارهزایی که پیرامون لبهاش پراکندهاند.
آیسی ۴۷۱۰ یک کهکشان کوتولهی نامنظم است. چنان چه از نامشان برمیآید، این گونه کهکشانها پیکرهای بینظم و نمایی آشفته دارند، بدون هیچ کوژی مرکزی یا بازوی مارپیچی- آنها آشکارا متفاوت با کهکشانهای مارپیچی و بیضیگون هستند. احتمال میرود کهکشانهای نامنظم روزگاری مارپیچی یا بیضیگون بودهاند، ولی با گذشت زمان در فرآیندهای ادغام با دیگر کهکشانها، در اثر نیروهای گرانشی که بر آنها وارد میشده آشفته شدهاند. کوتولههای نامنظم در شناخت کلی ما از فرگشت کهکشانها ارزش ویژهای دارند زیرا گمان میرود آنها همانند نخستین کهکشانهای کیهان هستند.
آیسی ۴۷۱۰ حدود ۲۵ سال نوری با زمین فاصله دارد و در صورت فلکی #طاووس دیده میشود. این صورت فلکی که در آسمان نیمکرهی جنوبیست همچنین سومین خوشهی کروی درخشان آسمان (انجیسی ۶۷۵۲)، کهکشان مارپیچی انجیسی ۶۷۴۴، و شش سامانهی سیارهایِ شناخته شده (از جمله اچدی ۱۸۱۴۳۳ که میزبان یک ابرزمین است) را هم در بر دارد.
دادههای این تصویر به کمک دوربین پیمایش پیشرفتهی هابل (ACS) گردآوری شده.
#تلسکوپ_هابل #کهکشان_کوتوله
https://goo.gl/zrvZzv
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/IC4710.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
—---------------------—
کهکشان آیسی ۴۷۱۰ که در سال ۱۹۰۰ توسط اخترشناس استوارت دولیل یافته شد و اینجا در عکسی از تلسکوپ فضایی هابل دیده میشود چشماندازی با زیبایی انکارناپذیر دارد. این کهکشان ابری شلوغ از ستارگان درخشان است، با تودههای برافروختهی مناطق ستارهزایی که پیرامون لبهاش پراکندهاند.
آیسی ۴۷۱۰ یک کهکشان کوتولهی نامنظم است. چنان چه از نامشان برمیآید، این گونه کهکشانها پیکرهای بینظم و نمایی آشفته دارند، بدون هیچ کوژی مرکزی یا بازوی مارپیچی- آنها آشکارا متفاوت با کهکشانهای مارپیچی و بیضیگون هستند. احتمال میرود کهکشانهای نامنظم روزگاری مارپیچی یا بیضیگون بودهاند، ولی با گذشت زمان در فرآیندهای ادغام با دیگر کهکشانها، در اثر نیروهای گرانشی که بر آنها وارد میشده آشفته شدهاند. کوتولههای نامنظم در شناخت کلی ما از فرگشت کهکشانها ارزش ویژهای دارند زیرا گمان میرود آنها همانند نخستین کهکشانهای کیهان هستند.
آیسی ۴۷۱۰ حدود ۲۵ سال نوری با زمین فاصله دارد و در صورت فلکی #طاووس دیده میشود. این صورت فلکی که در آسمان نیمکرهی جنوبیست همچنین سومین خوشهی کروی درخشان آسمان (انجیسی ۶۷۵۲)، کهکشان مارپیچی انجیسی ۶۷۴۴، و شش سامانهی سیارهایِ شناخته شده (از جمله اچدی ۱۸۱۴۳۳ که میزبان یک ابرزمین است) را هم در بر دارد.
دادههای این تصویر به کمک دوربین پیمایش پیشرفتهی هابل (ACS) گردآوری شده.
#تلسکوپ_هابل #کهکشان_کوتوله
https://goo.gl/zrvZzv
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/IC4710.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
«دلار نقره برای یک سنگتراش»
—----------------------------
https://goo.gl/mK4RvB
کهکشان پر زرق و برق انجیسی ۲۵۳ نه تنها یکی از درخشانترین کهکشانهای مارپیچی در آسمان زمین است، بلکه یکی از پرغبارترین آنها نیز به شمار میآید.
برخی آن را به دلیل نمایی که در تلسکوپهای کوچک دارد، کهکشان "دلار نقره" یا "دلار نقرهای" (Silver Dollar) میخوانند، و برخی تنها به دلیل جایگاهش در مرزهای صورت فلکی جنوبی #سنگتراش، به عنوان "کهکشان سنگتراش" برای آن بسنده میکنند.
این جزیرهی غبارآلود کیهانی که تنها ۱۰ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد، نخستین بار در سال ۱۷۸۳ توسط ستارهشناس و ریاضیدان، کارولینه هرشل (خواهر ویلیام هرشل) یافته شد.
انجیسی ۲۵۳ با پهنای حدود ۷۰ هزار سال نوری، بزرگترین عضو گروه کهکشانی سنگتراش است، نزدیکترین گروه کهکشانی به گروه محلی خودمان.
در این تصویر رنگی باکیفیت، افزون بر رگههای مارپیچی غبار، پیچکهایی از غبار را نیز میبینیم که به نظر میرسد از صفحهی کهکشان بیرون زدهاند، صفحهای که خود با خوشههای ستارهای جوان و مناطق ستارهزایی آراسته شده. [در تصویر این مطلب بهتر دیده می شوند: * کهکشان سنگتراش (https://goo.gl/fwnZGf)]
داشتن غبار فراوان به همراه ستارهزاییهای شدید و آتشین باعث شده انجیسی ۲۵۳ به عنوان یک کهکشان ستارهفشان نیز شناخته شود. همچنین کهکشان انجیسی ۲۵۳ یک چشمهی نیرومند از پرتوهای X پرانرژی و پرتوهای گاما است که میتواند به دلیل وجود سیاهچالهای بزرگ نزدیک مرکزش باشد.
#apod #کهکشان_مارپیچی
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180322.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
—----------------------------
https://goo.gl/mK4RvB
کهکشان پر زرق و برق انجیسی ۲۵۳ نه تنها یکی از درخشانترین کهکشانهای مارپیچی در آسمان زمین است، بلکه یکی از پرغبارترین آنها نیز به شمار میآید.
برخی آن را به دلیل نمایی که در تلسکوپهای کوچک دارد، کهکشان "دلار نقره" یا "دلار نقرهای" (Silver Dollar) میخوانند، و برخی تنها به دلیل جایگاهش در مرزهای صورت فلکی جنوبی #سنگتراش، به عنوان "کهکشان سنگتراش" برای آن بسنده میکنند.
این جزیرهی غبارآلود کیهانی که تنها ۱۰ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد، نخستین بار در سال ۱۷۸۳ توسط ستارهشناس و ریاضیدان، کارولینه هرشل (خواهر ویلیام هرشل) یافته شد.
انجیسی ۲۵۳ با پهنای حدود ۷۰ هزار سال نوری، بزرگترین عضو گروه کهکشانی سنگتراش است، نزدیکترین گروه کهکشانی به گروه محلی خودمان.
در این تصویر رنگی باکیفیت، افزون بر رگههای مارپیچی غبار، پیچکهایی از غبار را نیز میبینیم که به نظر میرسد از صفحهی کهکشان بیرون زدهاند، صفحهای که خود با خوشههای ستارهای جوان و مناطق ستارهزایی آراسته شده. [در تصویر این مطلب بهتر دیده می شوند: * کهکشان سنگتراش (https://goo.gl/fwnZGf)]
داشتن غبار فراوان به همراه ستارهزاییهای شدید و آتشین باعث شده انجیسی ۲۵۳ به عنوان یک کهکشان ستارهفشان نیز شناخته شود. همچنین کهکشان انجیسی ۲۵۳ یک چشمهی نیرومند از پرتوهای X پرانرژی و پرتوهای گاما است که میتواند به دلیل وجود سیاهچالهای بزرگ نزدیک مرکزش باشد.
#apod #کهکشان_مارپیچی
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180322.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
👑یک ستاره در هفت آسمان👑
«دلار نقره برای یک سنگتراش» —---------------------------- https://goo.gl/mK4RvB کهکشان پر زرق و برق انجیسی ۲۵۳ نه تنها یکی از درخشانترین کهکشانهای مارپیچی در آسمان زمین است، بلکه یکی از پرغبارترین آنها نیز به شمار میآید. برخی آن را به دلیل نمایی که…
پیچکهایی از غبار که به نظر میرسد از صفحهی کهکشان انجیسی ۲۵۳ بیرون زدهاند
@onestar_in_sevenskies
@onestar_in_sevenskies
👑یک ستاره در هفت آسمان👑
«دلار نقره برای یک سنگتراش» —---------------------------- https://goo.gl/mK4RvB کهکشان پر زرق و برق انجیسی ۲۵۳ نه تنها یکی از درخشانترین کهکشانهای مارپیچی در آسمان زمین است، بلکه یکی از پرغبارترین آنها نیز به شمار میآید. برخی آن را به دلیل نمایی که…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
سفری فراکهکشانی به کهکشان مارپیچی انجیسی ۲۵۳ یا کهکشان سنگتراش خواهد رفت
@onestar_in_sevenskies
@onestar_in_sevenskies
«پیشنهاد یک جایگزین برای سیاهچالهها»
—----------------------------------
https://goo.gl/Xo715V
* یک فیزیکدان با پیوند دادن یک پنداشت مکانیک کوانتومی با نسبیت عام به یک جایگزین تازه برای تکینگی سیاهچالهها دست یافته.
اگر دو جایگزین فرضی سیاهچالهها را به هم پیوند دهیم به چه میرسیم؟ به یک ستارهی نسبیتی نیمهکلاسیک خودسازگار(۱)، این را رائول کاربایو-روبیو از مدرسهی بینالمللی پژوهشهای پیشرفته در تریستهی ایتالیا میگوید که یک مدل ریاضی تازه برای سرنوشت ستارگان بزرگ پدید آورده. پژوهشنامهی وی در شمارهی ۶ فوریهی فیزیکال ریویو لترز منتشر شده است.
هنگامی که یک ستارهی بزرگ به پایان زندگیش میرسد دستخوش انفجار ابرنواختری میشود و یک هستهی چگال از خود به جا میگذارد که -بر پایهی پنداشتهای کنونی- به رُمبش خود ادامه میدهد و یک #ستاره_نوترونی یا یک #سیاهچاله میسازد. این که یک ستاره کدام یک از این دو سرنوشت را خواهد داشت به جرمش بستگی دارد. ستارگان نوترونی تعادلی میان نیروی وازَنَندهی فشار تبهگنی مکانیک کوانتومی و نیروی درکِشندهی (جذبکنندهی) گرانش برقرار میکنند، ولی اگر هستهی رُمبنده پرجرمتر باشد نمیتواند در برابر نیروی درکشندهی گرانشِ خودش پایاداری کند و به یک سیاهچاله تبدیل میشود.
@onestar_in_sevenskies
گرانش وازننده
اکنون کاربایو-روبیو یک نیروی دیگر را هم به این جریان افزوده: نوسانهای کوانتومی (اُفتاخیزهای کوانتومی). بر پایهی مکانیک کوانتومی، ذرات مجازی میتوانند خودبخود از هیچ پدید آمده و از بین بروند- این اثر را بهتر ازهمه در خلا میتوان سنجید، ولی این افتاخیزها میتوانند در هر جایی از فضازمان رخ بدهند. این ذرات را میتوان به عنوان نوسانهایی در انرژی مثبت و منفی در نظر گرفت که در شرایط معمولی همدیگر را خنثا میکنند. ولی گرانشِ بیاندازهی اجرام چگال این تعادل را میشکند و به گونهای کارآمد انرژی منفی تولید میکند. این انرژی منفی یک نیروی گرانشی وازننده (دفعکننده) پدید میآورد.
کاربایو-روبیو میگوید:«وجود [نوسانهای] کوانتومی ناشی از میدانهای گرانشی از اواخر دههی ۱۹۷۰ شناخته شده. ولی فیزیکدانان روش کاربرد این اثر در ستارههای رُمبنده را نمیدانستند.»
کاربایو-روبیو معادلههایی به دست آورد که در آنها نسبیت عام و مکانیک کوانتومی به گونهای با هم پیوند خورده بود که نوسانهای کوانتومی را هم بتوانند توضیح دهند. افزون بر آن، وی راه حلهایی پیدا کرد که برای اجرام ستارهای که بر پایهی نظریههای کنونی باید سیاهچاله شوند، تعادلی میان گرانش درکشنده و گرانش منفی برقرار میکرد. این اجرام چگال که در این نظریهی تازه به نام "ستارگان نسبیتی نیمهکلاسیک" خوانده شدهاند زیر فشار گرانششان به طور کامل نمیرُمبند و در نتیجه یک افق رویداد و بنابراین یک سیاهچاله نمیسازند.
@onestar_in_sevenskies
ستارهی دورگه
جالب این که ستارگان نسبیتی نیمهکلاسیک دارای ویژگیهای اجرامی هستند که در گذشته به عنوان جایگزین سیاهچالهها پیشنهاد شده بود: گرتاخترها (گرَوَستارها) و سیاهاخترها (ستارگان سیاه).
گرتاخترها و سیاهاخترها هم دربردارندهی مادهی معمولی و نوسانهای کوانتومی هستند. ولی زمانی که این نظریهها نخستین بار ارایه شده بود هنوز معادلههایی که نوسانهای کوانتومی هم در آنها بود شناخته نشده بود، ولی ستارههای نظریهی کاربایو-روبیو به طور طبیعی نتیجهی یک مجموعه معادلهی سازگار بر پایهی فیزیکِ شناخته شده است.
گرتاخترها و سیاهاخترها ساختار متفاوتی دارند: در ...
ادامه در پست بعد 👇👇👇👇👇
—----------------------------------
https://goo.gl/Xo715V
* یک فیزیکدان با پیوند دادن یک پنداشت مکانیک کوانتومی با نسبیت عام به یک جایگزین تازه برای تکینگی سیاهچالهها دست یافته.
اگر دو جایگزین فرضی سیاهچالهها را به هم پیوند دهیم به چه میرسیم؟ به یک ستارهی نسبیتی نیمهکلاسیک خودسازگار(۱)، این را رائول کاربایو-روبیو از مدرسهی بینالمللی پژوهشهای پیشرفته در تریستهی ایتالیا میگوید که یک مدل ریاضی تازه برای سرنوشت ستارگان بزرگ پدید آورده. پژوهشنامهی وی در شمارهی ۶ فوریهی فیزیکال ریویو لترز منتشر شده است.
هنگامی که یک ستارهی بزرگ به پایان زندگیش میرسد دستخوش انفجار ابرنواختری میشود و یک هستهی چگال از خود به جا میگذارد که -بر پایهی پنداشتهای کنونی- به رُمبش خود ادامه میدهد و یک #ستاره_نوترونی یا یک #سیاهچاله میسازد. این که یک ستاره کدام یک از این دو سرنوشت را خواهد داشت به جرمش بستگی دارد. ستارگان نوترونی تعادلی میان نیروی وازَنَندهی فشار تبهگنی مکانیک کوانتومی و نیروی درکِشندهی (جذبکنندهی) گرانش برقرار میکنند، ولی اگر هستهی رُمبنده پرجرمتر باشد نمیتواند در برابر نیروی درکشندهی گرانشِ خودش پایاداری کند و به یک سیاهچاله تبدیل میشود.
@onestar_in_sevenskies
گرانش وازننده
اکنون کاربایو-روبیو یک نیروی دیگر را هم به این جریان افزوده: نوسانهای کوانتومی (اُفتاخیزهای کوانتومی). بر پایهی مکانیک کوانتومی، ذرات مجازی میتوانند خودبخود از هیچ پدید آمده و از بین بروند- این اثر را بهتر ازهمه در خلا میتوان سنجید، ولی این افتاخیزها میتوانند در هر جایی از فضازمان رخ بدهند. این ذرات را میتوان به عنوان نوسانهایی در انرژی مثبت و منفی در نظر گرفت که در شرایط معمولی همدیگر را خنثا میکنند. ولی گرانشِ بیاندازهی اجرام چگال این تعادل را میشکند و به گونهای کارآمد انرژی منفی تولید میکند. این انرژی منفی یک نیروی گرانشی وازننده (دفعکننده) پدید میآورد.
کاربایو-روبیو میگوید:«وجود [نوسانهای] کوانتومی ناشی از میدانهای گرانشی از اواخر دههی ۱۹۷۰ شناخته شده. ولی فیزیکدانان روش کاربرد این اثر در ستارههای رُمبنده را نمیدانستند.»
کاربایو-روبیو معادلههایی به دست آورد که در آنها نسبیت عام و مکانیک کوانتومی به گونهای با هم پیوند خورده بود که نوسانهای کوانتومی را هم بتوانند توضیح دهند. افزون بر آن، وی راه حلهایی پیدا کرد که برای اجرام ستارهای که بر پایهی نظریههای کنونی باید سیاهچاله شوند، تعادلی میان گرانش درکشنده و گرانش منفی برقرار میکرد. این اجرام چگال که در این نظریهی تازه به نام "ستارگان نسبیتی نیمهکلاسیک" خوانده شدهاند زیر فشار گرانششان به طور کامل نمیرُمبند و در نتیجه یک افق رویداد و بنابراین یک سیاهچاله نمیسازند.
@onestar_in_sevenskies
ستارهی دورگه
جالب این که ستارگان نسبیتی نیمهکلاسیک دارای ویژگیهای اجرامی هستند که در گذشته به عنوان جایگزین سیاهچالهها پیشنهاد شده بود: گرتاخترها (گرَوَستارها) و سیاهاخترها (ستارگان سیاه).
گرتاخترها و سیاهاخترها هم دربردارندهی مادهی معمولی و نوسانهای کوانتومی هستند. ولی زمانی که این نظریهها نخستین بار ارایه شده بود هنوز معادلههایی که نوسانهای کوانتومی هم در آنها بود شناخته نشده بود، ولی ستارههای نظریهی کاربایو-روبیو به طور طبیعی نتیجهی یک مجموعه معادلهی سازگار بر پایهی فیزیکِ شناخته شده است.
گرتاخترها و سیاهاخترها ساختار متفاوتی دارند: در ...
ادامه در پست بعد 👇👇👇👇👇
ادامهی پست پیشین 👆🏽👆🏽👆🏽👆🏽👆🏽
... گرتاخترها و سیاهاخترها ساختار متفاوتی دارند: در هستهی گرتاخترها، نوسانهای کوانتومی بزرگ مادهی معمولی را به بالا میراند و یک پوستهی فرا-نازک (بیاندازه نازک) روی سطحشان میسازد ولی سیاهاخترها در ساختارشان تعادلی میان ماده و نوسانهای کوانتومی برقرار میکنند.
ستارگان کاربایو-روبیو مانند نژاد دورگهای از نظریهی پیشینند. وی میگوید: «از یک سو هم ماده و هم [نوسانهای] کوانتومی در ساختارشان هست، مانند چیزی که در سیاهاخترها داریم. از سوی دیگر دو عنصر جداگانه و متمایز را نشان میدهند، یک هسته و یک پوستهی فرانازک، مانند چیزی که در گرتاخترها هست.»
مسالهی پایداری
این که چنین ستارگان دورگهای در جهان واقعی وجود دارند یا نه جای بررسی دارد. در معادلههای کاربایو-روبیو زمان در نظر گرفته نشده، بنابراین روشن نیست چنین ستارهای پایدار میماند یا به سرعت به یک چیز دیگر... چیزی مانند یک سیاهچاله، دگردیسی مییابد.
اخترفیزیکدان نسبیتی لوچیانو رتزولا (بنیاد فیزیک نظری، آلمان) میگوید: «برای این که یک مداد را متعادل روی نوکش نگه داریم راه حلهایی وجود دارد ولی این راه حلها آشکارا ناپایدارند و اندکی آشفتگی آنها را به هم میزند.»
با این حال، اگر کاربایو-روبیو بتواند نشان دهد که ستارگان نسبیتی نیمهکلاسیکش واقعا از نظر دینامیکی پایدارند -چیزی که برنامهی بعدی او است- نسل آیندهی رصدخانههای امواج گرانشی در چند دههی آینده باید دقت موردنیاز برای بازشناختن اجرام فشردهی نامتعارف از سیاهچالهها را فراهم کنند، و بتوانند شواهدی به دست آورند که از وجود این گونه ستارگان پشتیبانی کند. [بخوانید: * امواج گرانشی لایگو از سیاهچاله سرچشمه گرفته بودند یا از چیز دیگر؟ (https://goo.gl/HX2amH)]
—------------------------------------------
۱) self-consistent semiclassical relativistic star
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/black-hole.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
... گرتاخترها و سیاهاخترها ساختار متفاوتی دارند: در هستهی گرتاخترها، نوسانهای کوانتومی بزرگ مادهی معمولی را به بالا میراند و یک پوستهی فرا-نازک (بیاندازه نازک) روی سطحشان میسازد ولی سیاهاخترها در ساختارشان تعادلی میان ماده و نوسانهای کوانتومی برقرار میکنند.
ستارگان کاربایو-روبیو مانند نژاد دورگهای از نظریهی پیشینند. وی میگوید: «از یک سو هم ماده و هم [نوسانهای] کوانتومی در ساختارشان هست، مانند چیزی که در سیاهاخترها داریم. از سوی دیگر دو عنصر جداگانه و متمایز را نشان میدهند، یک هسته و یک پوستهی فرانازک، مانند چیزی که در گرتاخترها هست.»
مسالهی پایداری
این که چنین ستارگان دورگهای در جهان واقعی وجود دارند یا نه جای بررسی دارد. در معادلههای کاربایو-روبیو زمان در نظر گرفته نشده، بنابراین روشن نیست چنین ستارهای پایدار میماند یا به سرعت به یک چیز دیگر... چیزی مانند یک سیاهچاله، دگردیسی مییابد.
اخترفیزیکدان نسبیتی لوچیانو رتزولا (بنیاد فیزیک نظری، آلمان) میگوید: «برای این که یک مداد را متعادل روی نوکش نگه داریم راه حلهایی وجود دارد ولی این راه حلها آشکارا ناپایدارند و اندکی آشفتگی آنها را به هم میزند.»
با این حال، اگر کاربایو-روبیو بتواند نشان دهد که ستارگان نسبیتی نیمهکلاسیکش واقعا از نظر دینامیکی پایدارند -چیزی که برنامهی بعدی او است- نسل آیندهی رصدخانههای امواج گرانشی در چند دههی آینده باید دقت موردنیاز برای بازشناختن اجرام فشردهی نامتعارف از سیاهچالهها را فراهم کنند، و بتوانند شواهدی به دست آورند که از وجود این گونه ستارگان پشتیبانی کند. [بخوانید: * امواج گرانشی لایگو از سیاهچاله سرچشمه گرفته بودند یا از چیز دیگر؟ (https://goo.gl/HX2amH)]
—------------------------------------------
۱) self-consistent semiclassical relativistic star
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/black-hole.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
«پسرعموی خرچنگ و همسایهاش!»
—-------------------------------
در این تصویر فریبندهی تلسکوپی سحابی عروس دریایی که به طور معمول یک سحابی کمنور است را میبینید.
در سمت چپ و راست این سحابی، دو ستارهی درخشان پسپای دوپیکر (مو دوپیکر) و پیشپای دوپیکر (اتا دوپیکر) به چشم میخورد که دو ستارهی زیر پای دوقلوهای آسمان [صورت فلکی دوپِیکَر یا جوزا] هستند.
سحابی عروس دریایی همان ابر گسیلشی کمانی-شکل روشنتری است که با شاخکهای آویختهاش در پایین مرکز تصویر دیده میشود.
در واقع این عروس دریایی کیهانی بخشی از پَسماند حباب-مانند ابرنواختر آیسی ۴۳۳ است، ابری گسترنده از آوارهای یک ستارهی پرجرم که زمانی منفجر شده بوده. نور انفجار این ستاره حدود ۳۰ هزار سال پیش به زمین رسید.
سحابی عروس دریایی هم مانند پسرعمویش در آبهای اخترفیزیکی، یعنی سحابی خرچنگ، که او هم پسماند یک ابرنواختر است، در دلش یک ستارهی نوترونی را پنهان کرده، بازماندهی هستهی رُمبیدهی ستارهای که منفجر شده.
در بالا، سمت چپ تصویر هم یک سحابی گسیلشی دیگر به نام شارپلس ۲۴۹ را می بینیم.
سحابی عروس دریایی حدود ۵۰۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد. در این فاصله، پهنای این تصویر نزدیک به ۳۰۰ سال نوری میشود.
#apod #پسماند_ابرنواختر #سحابی_گسیلشی #دوپیکر
https://goo.gl/oEApCb
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180323.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
—-------------------------------
در این تصویر فریبندهی تلسکوپی سحابی عروس دریایی که به طور معمول یک سحابی کمنور است را میبینید.
در سمت چپ و راست این سحابی، دو ستارهی درخشان پسپای دوپیکر (مو دوپیکر) و پیشپای دوپیکر (اتا دوپیکر) به چشم میخورد که دو ستارهی زیر پای دوقلوهای آسمان [صورت فلکی دوپِیکَر یا جوزا] هستند.
سحابی عروس دریایی همان ابر گسیلشی کمانی-شکل روشنتری است که با شاخکهای آویختهاش در پایین مرکز تصویر دیده میشود.
در واقع این عروس دریایی کیهانی بخشی از پَسماند حباب-مانند ابرنواختر آیسی ۴۳۳ است، ابری گسترنده از آوارهای یک ستارهی پرجرم که زمانی منفجر شده بوده. نور انفجار این ستاره حدود ۳۰ هزار سال پیش به زمین رسید.
سحابی عروس دریایی هم مانند پسرعمویش در آبهای اخترفیزیکی، یعنی سحابی خرچنگ، که او هم پسماند یک ابرنواختر است، در دلش یک ستارهی نوترونی را پنهان کرده، بازماندهی هستهی رُمبیدهی ستارهای که منفجر شده.
در بالا، سمت چپ تصویر هم یک سحابی گسیلشی دیگر به نام شارپلس ۲۴۹ را می بینیم.
سحابی عروس دریایی حدود ۵۰۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد. در این فاصله، پهنای این تصویر نزدیک به ۳۰۰ سال نوری میشود.
#apod #پسماند_ابرنواختر #سحابی_گسیلشی #دوپیکر
https://goo.gl/oEApCb
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180323.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
«نخستین مهمان میانستارهای ما به احتمال بسیار دو مادر داشته!»
—-------------------------------------------------------------------
https://goo.gl/3vsDj8
* شاید نخستین مهمان میانستارهایِ شناخته شدهی خانوادهی خورشید از آنچه گمان میرفت هم بیگانهتر و شگفتانگیزتر باشد.
بر پایهی پژوهشی تازه، احتمال میرود "اومواموا"، جرم سوزنمانند اسرارآمیزی که ماه اکتبر گذشته، هنگامی که داشت از درون سامانهی خورشیدی میگذشت یافته شد، از یک سامانهی دوستارهای آمده بوده.
"اومواموا" در زبان بومیان هاوایی به معنای "پیامآور" یا "|پیشاهنگ" است. عنوان علمی این جرمِ ۴۰۰ متری A/2017 U1 (ای/۲۰۱۷ یو۱) است و به کمک تلسکوپ پان-استارز۱ در هاوایی دیده و شناسایی شد.
مدار هذلولی اومواموا نشان میداد که این جرم در قید گرانش خورشید نبوده و بنابراین از درون سامانهی خودمان نیامده بوده. در آغاز آن را یک دنبالهدار دانستند، ولی از آنجایی که حتی پس از گذشتن از فاصلهی به نسبت کمی از خورشید، هیچ فعالیت دنبالهدارگونهای (دم بلند و گیسوی گستردی به گرد هسته) پیدا نکرد، به نام یک سیارک ردهبندی شد.
نویسندهی اصلی پژوهش، آلن جکسون از مرکز علوم سیارهای دانشگاه تورنتو میگوید: «این عجیب است که نخستین جرمی که از بیرون سامانهی خورشیدی میبینیم یک #سیارک است، زیرا دیدن یک دنبالهدار بسیار آسانتر است، و سامانهی خورشیدی خودمان هم دنبالهدارها را بسیار بیشتر از سیارکها به بیرون پرتاب میکند.»
ولی بر پایهی این پژوهش، اومواموا احتمالا از سامانهای مانند خودمان نیامده. مدلهای رایانهای جکسون و همکارانش نشان میدهند که سامانههایی با دو ستارهی همدم نزدیک، سیارکها را بسیار بیشتر از سامانههای تکستارهای به بیرون پرتاب میکنند.
و تا دلتان بخواهد هم #سامانه_دوتایی داریم؛ پژوهش گذشته نشان داده بود که بیش از نیمی از ستارگان کهکشان راه شیری دارای همدم ستارهایِ نزدیک هستند.
هیچ کس با اطمینان نمیداند که #اومواموا از کجا آمده یا چه مدتی را در ژرفای فضا گذرانده بوده. ولی بر پایهی پژوهش تازه، احتمال بسیار میرود که زادگاهش یک سامانهی دوتایی بوده که دستکم یکی از ستارگانش یک ستارهی بزرگ و داغ بوده. دلیل این گمانهزنی اینست که چنین سامانههایی در منطقهی نزدیک به ستارگانشان (منطقهی اصلی پرتاب) بیشتر دربردارندهی اجرام سنگی هستند تا یخی.
و به گفتهی جکسون و همکارانش، اومواموا به احتمال بسیار در دورهی سیارهزایی سامانهاش به بیرون پرتاب شده بوده، که میتوانسته مدتها پیش بوده باشد.
اومواموا در روز ۱۴ اکتبر از نزدیکترین فاصلهاش از زمین (۲۴ میلیون کیلومتری) گذشت. به گفتهی ناسا، این جرم اکنون دارد از سامانهی خورشیدی بیرون میرود و به اندازهای دور شده که حتی تلسکوپهای بزرگ هم از نیمههای دسامبر تاکنون دیگر نتوانستهاند آن را ببینند. ولی اخترشناسان در زمانی که میتوانستند آن را بررسی کنند دادههای بسیاری دربارهاش گرد آوردند که بیشک آگاهیهای بسیاری دربارهی آیندهی این جرم از آنها به دست خواهد آمد.
جکسون می گوید: «شاید به همان شیوهای که از دنبالهدارها برای شناخت فرآیند سیارهزایی در سامانهی خورشیدی بهره میجوییم، این جرم رازگونه هم بتواند آگاهیهایی دربارهی سیارهزایی در سامانههای دیگر به ما بدهد.»
پژوهشنامهی این دانشمندان در شمارهی ۱۹ مارس ماهنامهی انجمن سلطنتی اخترشناسی منتشر شده است.
در همین زمینه: * اومواموا سرخرنگ است و روکشی از مواد آلی دارد (https://goo.gl/enMtk2)
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/Oumuamua.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
—-------------------------------------------------------------------
https://goo.gl/3vsDj8
* شاید نخستین مهمان میانستارهایِ شناخته شدهی خانوادهی خورشید از آنچه گمان میرفت هم بیگانهتر و شگفتانگیزتر باشد.
بر پایهی پژوهشی تازه، احتمال میرود "اومواموا"، جرم سوزنمانند اسرارآمیزی که ماه اکتبر گذشته، هنگامی که داشت از درون سامانهی خورشیدی میگذشت یافته شد، از یک سامانهی دوستارهای آمده بوده.
"اومواموا" در زبان بومیان هاوایی به معنای "پیامآور" یا "|پیشاهنگ" است. عنوان علمی این جرمِ ۴۰۰ متری A/2017 U1 (ای/۲۰۱۷ یو۱) است و به کمک تلسکوپ پان-استارز۱ در هاوایی دیده و شناسایی شد.
مدار هذلولی اومواموا نشان میداد که این جرم در قید گرانش خورشید نبوده و بنابراین از درون سامانهی خودمان نیامده بوده. در آغاز آن را یک دنبالهدار دانستند، ولی از آنجایی که حتی پس از گذشتن از فاصلهی به نسبت کمی از خورشید، هیچ فعالیت دنبالهدارگونهای (دم بلند و گیسوی گستردی به گرد هسته) پیدا نکرد، به نام یک سیارک ردهبندی شد.
نویسندهی اصلی پژوهش، آلن جکسون از مرکز علوم سیارهای دانشگاه تورنتو میگوید: «این عجیب است که نخستین جرمی که از بیرون سامانهی خورشیدی میبینیم یک #سیارک است، زیرا دیدن یک دنبالهدار بسیار آسانتر است، و سامانهی خورشیدی خودمان هم دنبالهدارها را بسیار بیشتر از سیارکها به بیرون پرتاب میکند.»
ولی بر پایهی این پژوهش، اومواموا احتمالا از سامانهای مانند خودمان نیامده. مدلهای رایانهای جکسون و همکارانش نشان میدهند که سامانههایی با دو ستارهی همدم نزدیک، سیارکها را بسیار بیشتر از سامانههای تکستارهای به بیرون پرتاب میکنند.
و تا دلتان بخواهد هم #سامانه_دوتایی داریم؛ پژوهش گذشته نشان داده بود که بیش از نیمی از ستارگان کهکشان راه شیری دارای همدم ستارهایِ نزدیک هستند.
هیچ کس با اطمینان نمیداند که #اومواموا از کجا آمده یا چه مدتی را در ژرفای فضا گذرانده بوده. ولی بر پایهی پژوهش تازه، احتمال بسیار میرود که زادگاهش یک سامانهی دوتایی بوده که دستکم یکی از ستارگانش یک ستارهی بزرگ و داغ بوده. دلیل این گمانهزنی اینست که چنین سامانههایی در منطقهی نزدیک به ستارگانشان (منطقهی اصلی پرتاب) بیشتر دربردارندهی اجرام سنگی هستند تا یخی.
و به گفتهی جکسون و همکارانش، اومواموا به احتمال بسیار در دورهی سیارهزایی سامانهاش به بیرون پرتاب شده بوده، که میتوانسته مدتها پیش بوده باشد.
اومواموا در روز ۱۴ اکتبر از نزدیکترین فاصلهاش از زمین (۲۴ میلیون کیلومتری) گذشت. به گفتهی ناسا، این جرم اکنون دارد از سامانهی خورشیدی بیرون میرود و به اندازهای دور شده که حتی تلسکوپهای بزرگ هم از نیمههای دسامبر تاکنون دیگر نتوانستهاند آن را ببینند. ولی اخترشناسان در زمانی که میتوانستند آن را بررسی کنند دادههای بسیاری دربارهاش گرد آوردند که بیشک آگاهیهای بسیاری دربارهی آیندهی این جرم از آنها به دست خواهد آمد.
جکسون می گوید: «شاید به همان شیوهای که از دنبالهدارها برای شناخت فرآیند سیارهزایی در سامانهی خورشیدی بهره میجوییم، این جرم رازگونه هم بتواند آگاهیهایی دربارهی سیارهزایی در سامانههای دیگر به ما بدهد.»
پژوهشنامهی این دانشمندان در شمارهی ۱۹ مارس ماهنامهی انجمن سلطنتی اخترشناسی منتشر شده است.
در همین زمینه: * اومواموا سرخرنگ است و روکشی از مواد آلی دارد (https://goo.gl/enMtk2)
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/Oumuamua.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
«نورافشانی ستارگان جوان در ابر ماژلان»
—-------------------------------------
نزدیک لبههای ابر ماژلانی کوچک (یک کهکشان ماهوارهای به فاصلهی حدود ۲۰۰ هزار سال نوری زمین)، خوشهی ستارهای جوان و ۵ میلیون سالهای به نام انجیسی ۶۰۲ جای دارد.
تصویر خیره کنندهای که اینجا میبینید به کمک تلسکوپ فضایی هابل گرفته شده و با دادههای پرتو X از تلسکوپ چاندرا، و فروسرخ از تلسکوپ اسپیتزر نیز آرایش شده. در این چشمانداز میتوانید خوشهی انجیسی ۶۰۲ را ببینید که هنوز توسط ابر زایندهاش در بر گرفته شده.
پشتهها و رگههای خیالانگیز و تودههای به پس رانده شدهی گاز و غبار نشانهی نیرومندی از اینند که پرتوهای پرانرژی و امواجِ ضربهای از سوی ستارگان پرجرم انجیسی ۶۰۲، مادهی غباری را پس زده و فشرده و در نتیجه همچنان که این تودهها در اثر پرتوهای ستارگان از مرکز خوشه دور میشوند، یک فرآیند #ستارهزایی دیگر هم در دلشان به راه افتاده.
گستردگی این تصویر باکیفیت در فاصلهی برآورد شدهی ابر ماژلانی کوچک حدود ۲۰۰ سال نوریست، ولی در پسزمینهی همین چشمانداز واضح و چندرنگ، شمار فریبندهای از کهکشانهای گوناگون را هم میتوان دید. این کهکشانهای پسزمینه در فراسوی انجیسی ۶۰۲ جای گرفته و صدها میلیون سال نوری یا بیشتر از آن فاصله دارند.
#ابر_ماژلانی #خوشه_باز #apod
https://goo.gl/jBXz4q
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180324.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
—-------------------------------------
نزدیک لبههای ابر ماژلانی کوچک (یک کهکشان ماهوارهای به فاصلهی حدود ۲۰۰ هزار سال نوری زمین)، خوشهی ستارهای جوان و ۵ میلیون سالهای به نام انجیسی ۶۰۲ جای دارد.
تصویر خیره کنندهای که اینجا میبینید به کمک تلسکوپ فضایی هابل گرفته شده و با دادههای پرتو X از تلسکوپ چاندرا، و فروسرخ از تلسکوپ اسپیتزر نیز آرایش شده. در این چشمانداز میتوانید خوشهی انجیسی ۶۰۲ را ببینید که هنوز توسط ابر زایندهاش در بر گرفته شده.
پشتهها و رگههای خیالانگیز و تودههای به پس رانده شدهی گاز و غبار نشانهی نیرومندی از اینند که پرتوهای پرانرژی و امواجِ ضربهای از سوی ستارگان پرجرم انجیسی ۶۰۲، مادهی غباری را پس زده و فشرده و در نتیجه همچنان که این تودهها در اثر پرتوهای ستارگان از مرکز خوشه دور میشوند، یک فرآیند #ستارهزایی دیگر هم در دلشان به راه افتاده.
گستردگی این تصویر باکیفیت در فاصلهی برآورد شدهی ابر ماژلانی کوچک حدود ۲۰۰ سال نوریست، ولی در پسزمینهی همین چشمانداز واضح و چندرنگ، شمار فریبندهای از کهکشانهای گوناگون را هم میتوان دید. این کهکشانهای پسزمینه در فراسوی انجیسی ۶۰۲ جای گرفته و صدها میلیون سال نوری یا بیشتر از آن فاصله دارند.
#ابر_ماژلانی #خوشه_باز #apod
https://goo.gl/jBXz4q
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180324.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
«معرفی نواختر شاهتخته ۲۰۱۸»
—------------------------
نواختر شاهتخته ۲۰۱۸ تا چه اندازه درخشان خواهد شد؟
این #نواختر تازه همین هفتهی پیش یافته شد. اگرچه نواخترها پدیدههای رایجی در کیهان هستند، ولی این نواختر تازه که به عنوان ایاسایاساسان-۱۸افوی (ASASSN-18fv) نامیده شده به گونهی شگفتانگیزی در آسمان سیارهی زمین درخشان است و اکنون به آسانی از پشت دوربینهای دوچشمی در آسمان نیمکرهی جنوبی دیده میشود.
این نواختر که در این تصویر با نشان پیکان نشان داده شده،، نزدیک سحابی زیبای شاهتخته (کارینا) رخ داد.
نواخترها به طور معمول برونریزیهایی روی سطح کوتولههای سفیدی هستند که همدمی ستارهای دارند؛ کوتولهی سفید با برافزایش مواد از همدمش، آن را روی سطحش انباشته میکند و این انباشت مواد تا جایی ادامه مییابد که به یک انفجار گرماهستهای میانجامد، هر چند که جزییات این برونریزیها هنوز شناخته نشده.
اخترشناسان حرفهای و آماتور تا چند هفته به رصد نواختر شاه تخته ۲۰۱۸ ادامه خواهند داد و دگرگونیهای آن را زیر نظر خواهند گرفت؛ شاید این نواختر به اندازهای روشن شود که با چشم نامسلح هم بتوان آن را دید.
#apod
https://goo.gl/ryN8B1
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180325.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
—------------------------
نواختر شاهتخته ۲۰۱۸ تا چه اندازه درخشان خواهد شد؟
این #نواختر تازه همین هفتهی پیش یافته شد. اگرچه نواخترها پدیدههای رایجی در کیهان هستند، ولی این نواختر تازه که به عنوان ایاسایاساسان-۱۸افوی (ASASSN-18fv) نامیده شده به گونهی شگفتانگیزی در آسمان سیارهی زمین درخشان است و اکنون به آسانی از پشت دوربینهای دوچشمی در آسمان نیمکرهی جنوبی دیده میشود.
این نواختر که در این تصویر با نشان پیکان نشان داده شده،، نزدیک سحابی زیبای شاهتخته (کارینا) رخ داد.
نواخترها به طور معمول برونریزیهایی روی سطح کوتولههای سفیدی هستند که همدمی ستارهای دارند؛ کوتولهی سفید با برافزایش مواد از همدمش، آن را روی سطحش انباشته میکند و این انباشت مواد تا جایی ادامه مییابد که به یک انفجار گرماهستهای میانجامد، هر چند که جزییات این برونریزیها هنوز شناخته نشده.
اخترشناسان حرفهای و آماتور تا چند هفته به رصد نواختر شاه تخته ۲۰۱۸ ادامه خواهند داد و دگرگونیهای آن را زیر نظر خواهند گرفت؛ شاید این نواختر به اندازهای روشن شود که با چشم نامسلح هم بتوان آن را دید.
#apod
https://goo.gl/ryN8B1
—-------------------------------------------------
برای دیدن پیوندها، می توانید این مطلب را در خود وبلاگ بخوانید:
http://www.1star7sky.com/2018/03/ap180325.html
—-------------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
https://goo.gl/fVKJnh
عکس بسیار زیبا و باکیفیتی که #تلسکوپ_فضایی_هابل در سال ۲۰۰۵ از ستارگان نوزاد در سحابی انجیسی ۳۴۶ در #ابر_ماژلانی_کوچک گرفته بود.
این ستارگان که از فرآیند رُمبش گرانشی ابرهای گازی این سحابی پدید آمدهاند هنوز به اندازهی کافی فشرده نشدهاند که بتوانند کورهی هیدروژنسوزی در دلشان را برای به راه انداختن #همجوشی_هستهای روشن کنند.
کوچکترینِ این ستارگان تنها نصف خورشید ما جرم دارند.
#خوشه_باز #رمبش_گرانشی #SMC #ستارهزایی
@onestar_in_sevenskies
عکس بسیار زیبا و باکیفیتی که #تلسکوپ_فضایی_هابل در سال ۲۰۰۵ از ستارگان نوزاد در سحابی انجیسی ۳۴۶ در #ابر_ماژلانی_کوچک گرفته بود.
این ستارگان که از فرآیند رُمبش گرانشی ابرهای گازی این سحابی پدید آمدهاند هنوز به اندازهی کافی فشرده نشدهاند که بتوانند کورهی هیدروژنسوزی در دلشان را برای به راه انداختن #همجوشی_هستهای روشن کنند.
کوچکترینِ این ستارگان تنها نصف خورشید ما جرم دارند.
#خوشه_باز #رمبش_گرانشی #SMC #ستارهزایی
@onestar_in_sevenskies