جان من میرقصد از شادی، مگر یار آمدهست
میجهد چشمم همانا وقت دیدار آمدهست
جان بیمارم به استقبال آمد، تا به لب
قوتی از نو مگر، در جان بیمار آمدهست
میرود اشکم که بوسد، خاک راهش را به چشم
بر لبم، جان نیز پنداری بدین کار آمدهست
زان دهان میخواهد از بهر امان، انگشتری
جان زار من که زیر لب، به زنهار آمدهست
تا بدیدم روی خوبت را، ندیدم روز نیک
از فراقت روز برمن، چون شب تار آمدهست
بیتو گرمی خوردهام، در سینهام خون بسته است
بی تو گر گل چیدهام، در دیدهام خار آمدهست
گر نسیمی زان طرف، بر من گذاری کرده ست
همچو چنگ از هر رگم، صد ناله زار آمدهست
روز بر چشمم، سیه گردیده است از غم، چو شب
در خیالم، آن زمان کان زلف رخسار، آمدهست
گر بلا بسیار شد، سلمان برو، مردانه باش
بر سر مردان، بلای عشق بسیار آمدهست
سلمان ساوجی
میجهد چشمم همانا وقت دیدار آمدهست
جان بیمارم به استقبال آمد، تا به لب
قوتی از نو مگر، در جان بیمار آمدهست
میرود اشکم که بوسد، خاک راهش را به چشم
بر لبم، جان نیز پنداری بدین کار آمدهست
زان دهان میخواهد از بهر امان، انگشتری
جان زار من که زیر لب، به زنهار آمدهست
تا بدیدم روی خوبت را، ندیدم روز نیک
از فراقت روز برمن، چون شب تار آمدهست
بیتو گرمی خوردهام، در سینهام خون بسته است
بی تو گر گل چیدهام، در دیدهام خار آمدهست
گر نسیمی زان طرف، بر من گذاری کرده ست
همچو چنگ از هر رگم، صد ناله زار آمدهست
روز بر چشمم، سیه گردیده است از غم، چو شب
در خیالم، آن زمان کان زلف رخسار، آمدهست
گر بلا بسیار شد، سلمان برو، مردانه باش
بر سر مردان، بلای عشق بسیار آمدهست
سلمان ساوجی
شب چو در بستم و مست از مینابش کردم
ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم
دیدی آن ترک ختا دشمن جان بود مرا
گرچه عمری به خطا دوست خطابش کردم
منزل مردم بیگانه چو شد خانه چشم
آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم
شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع
آتشی در دلش افکندم و آبش کردم
غرق خون بود و نمی خفت ز حسرت فرهاد
خواندم افسانه شیرین و به خوابش کردم
دل که خونابهٔ غم بود و جگرگوشه دهر
بر سر آتش جور تو کبابش کردم
زندگی کردن من مردن تدریجی بود
آنچه جان کند تنم‚ عمر حسابش کردم
#فرخی_یزدی
ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم
دیدی آن ترک ختا دشمن جان بود مرا
گرچه عمری به خطا دوست خطابش کردم
منزل مردم بیگانه چو شد خانه چشم
آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم
شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع
آتشی در دلش افکندم و آبش کردم
غرق خون بود و نمی خفت ز حسرت فرهاد
خواندم افسانه شیرین و به خوابش کردم
دل که خونابهٔ غم بود و جگرگوشه دهر
بر سر آتش جور تو کبابش کردم
زندگی کردن من مردن تدریجی بود
آنچه جان کند تنم‚ عمر حسابش کردم
#فرخی_یزدی
بــرگــذری درنـگری جـــز دل خـــوبـــان نـــبـَری
سر مکش ای دل که از او هرچه کنی جان نبَری
تــا نـــکَنی کـوه بــسی دســـت بـــه لعلی نرسد
تـــا سـوی دریـا نـــروی گــوهـر و مـرجان نبری
#حضرت_مولانا
سر مکش ای دل که از او هرچه کنی جان نبَری
تــا نـــکَنی کـوه بــسی دســـت بـــه لعلی نرسد
تـــا سـوی دریـا نـــروی گــوهـر و مـرجان نبری
#حضرت_مولانا
چشمم ز غم عشق تو خون باران است
جان در سر کارت کنم، این بار آن است
از دوستی تو بر دلم باری نیست
محروم شدم ز خدمتت، بار آن است
#عراقی
جان در سر کارت کنم، این بار آن است
از دوستی تو بر دلم باری نیست
محروم شدم ز خدمتت، بار آن است
#عراقی
ز تـــو با تو راز گویــم به زبان بیزبانی
به تو از تو راه جـویـم به نشان بینشانی
ز تو دیده چون بدوزم که تویی چراغ دیده
ز تو کی کنار گیــرم که تو در میان جانی
#خواجوی_کرمانی
به تو از تو راه جـویـم به نشان بینشانی
ز تو دیده چون بدوزم که تویی چراغ دیده
ز تو کی کنار گیــرم که تو در میان جانی
#خواجوی_کرمانی
ریخت خونم را و برد از پیش آن بیداد کیش
خون چون من بیکسی آسان توان بردن ز پیش
هست بیش از طاقت من بار اندوه فراق
بیش ازین طاقت ندارم گفتهام سد بار بیش
ناوکت گفتم زدل بگذشت رنجیدی به جان
جان من گفتم خطایی مگذران از لطف خویش
از کدامیـــن درد خود نالم که از دست غمت
سینهام چون دل فکارست و درون چون سینه ریش
نوش عشرت نیست وحشی درجهان بینیش غم
آرزوی نوش اگر داری منال از زخم نیش
#وحشی_بافقی
خون چون من بیکسی آسان توان بردن ز پیش
هست بیش از طاقت من بار اندوه فراق
بیش ازین طاقت ندارم گفتهام سد بار بیش
ناوکت گفتم زدل بگذشت رنجیدی به جان
جان من گفتم خطایی مگذران از لطف خویش
از کدامیـــن درد خود نالم که از دست غمت
سینهام چون دل فکارست و درون چون سینه ریش
نوش عشرت نیست وحشی درجهان بینیش غم
آرزوی نوش اگر داری منال از زخم نیش
#وحشی_بافقی
بردم دل دیوانه خود بر سر بازار
گفتم بفروشم مگر این عاشق بیمار
هرڪس ڪه نظر ڪرد به من گفت شڪسته است
دردا ڪه ندارد دل بشڪسته خریدار
گفتم ڪه ندیمی بخرم بهر دل خویش
دیوانه ندیدم چو دلم در همه بازار
#شیخ_بهایی
گفتم بفروشم مگر این عاشق بیمار
هرڪس ڪه نظر ڪرد به من گفت شڪسته است
دردا ڪه ندارد دل بشڪسته خریدار
گفتم ڪه ندیمی بخرم بهر دل خویش
دیوانه ندیدم چو دلم در همه بازار
#شیخ_بهایی
اشکم به نظر قطره زنان می رقصد
آهم به جگر بال فشان می رقصد
تا یاد تو می کنم،دلم می بالد
تا نام تو می برم،زبان می رقصد
#بیدل_دهلوی
آهم به جگر بال فشان می رقصد
تا یاد تو می کنم،دلم می بالد
تا نام تو می برم،زبان می رقصد
#بیدل_دهلوی
فریاد که از دست گریبان تو ما راست
هم جامهٔ صدپاره، هم سینهٔ صد چاک
با این همه آبی که فروریختم از چشم
خاک سر کویت نشد از چهرهٔ من پاک
#فروغی_بسطامی
هم جامهٔ صدپاره، هم سینهٔ صد چاک
با این همه آبی که فروریختم از چشم
خاک سر کویت نشد از چهرهٔ من پاک
#فروغی_بسطامی
چون در دریا افتاد اگر دست و پا زند، دریا
فرو برد و در هم شکند. حتی اگر شیر باشد؛
الا اینکه خود را مرده سازد.عادت دریا همین
است که تا زنده است فرو میبرد تا جایی که
غرق شود و بمیرد؛ چون غرقه شود و بمیرد،
برگیردش و حمّال او شود.اکنون از اول در
پیشگاه دریا مرده شو و خوش بر روی آب
برو.
#شمس_تبریزی
فرو برد و در هم شکند. حتی اگر شیر باشد؛
الا اینکه خود را مرده سازد.عادت دریا همین
است که تا زنده است فرو میبرد تا جایی که
غرق شود و بمیرد؛ چون غرقه شود و بمیرد،
برگیردش و حمّال او شود.اکنون از اول در
پیشگاه دریا مرده شو و خوش بر روی آب
برو.
#شمس_تبریزی
معلمت همه شوخی و دلبری آموخت
جفا و ناز و عتاب و ستمگری آموخت
غلام آن لب ضحاک و چشم فتانم
که کید سحر به ضحاک و سامری آموخت
تو بت چرا به معلم روی که بتگر چین
به چین زلف تو آید به بتگری آموخت
هزار بلبل دستان سرای عاشق را
بباید از تو سخن گفتن دری آموخت
برفت رونق بازار آفتاب و قمر
از آن که ره به دکان تو مشتری آموخت
همه قبیله من عالمان دین بودند
مرا معلم عشق تو شاعری آموخت
مرا به شاعری آموخت روزگار آن گه
که چشم مست تو دیدم که ساحری آموخت
مگر دهان تو آموخت تنگی از دل من
وجود من ز میان تو لاغری آموخت
بلای عشق تو بنیاد زهد و بیخ ورع
چنان بکند که صوفی قلندری آموخت
دگر نه عزم سیاحت کند نه یاد وطن
کسی که بر سر کویت مجاوری آموخت
من آدمی به چنین شکل و قد و خوی و روش
ندیدهام مگر این شیوه از پری آموخت
به خون خلق فروبرده پنجه کاین حناست
ندانمش که به قتل که شاطری آموخت
چنین بگریم از این پس که مرد بتواند
در آب دیده سعدی شناوری آموخت
#حضرت_سعدی
جفا و ناز و عتاب و ستمگری آموخت
غلام آن لب ضحاک و چشم فتانم
که کید سحر به ضحاک و سامری آموخت
تو بت چرا به معلم روی که بتگر چین
به چین زلف تو آید به بتگری آموخت
هزار بلبل دستان سرای عاشق را
بباید از تو سخن گفتن دری آموخت
برفت رونق بازار آفتاب و قمر
از آن که ره به دکان تو مشتری آموخت
همه قبیله من عالمان دین بودند
مرا معلم عشق تو شاعری آموخت
مرا به شاعری آموخت روزگار آن گه
که چشم مست تو دیدم که ساحری آموخت
مگر دهان تو آموخت تنگی از دل من
وجود من ز میان تو لاغری آموخت
بلای عشق تو بنیاد زهد و بیخ ورع
چنان بکند که صوفی قلندری آموخت
دگر نه عزم سیاحت کند نه یاد وطن
کسی که بر سر کویت مجاوری آموخت
من آدمی به چنین شکل و قد و خوی و روش
ندیدهام مگر این شیوه از پری آموخت
به خون خلق فروبرده پنجه کاین حناست
ندانمش که به قتل که شاطری آموخت
چنین بگریم از این پس که مرد بتواند
در آب دیده سعدی شناوری آموخت
#حضرت_سعدی
هرعلمی که آن به تحصیل و کسب در دنیا حاصل شود، آن علم ابدان است. و آن علم که بعد از مرگ حاصل شود، آن علم ادیان است. البته انسانهایی هستند که این علم را قبل از مرگ در می یابند .
دانستن علم، انالحق علم ابدانست، انالحق شدن، علم ادیانست. نور و چراغ و آتش را دیدن علم ابدان است، سوختن در آتش یا در نور چراغ علم ادیان است. هرچه آن دید است علم ادیان است، هرچه دانش است علم ابدان است. می گویی محقق دید است و دیدن است، باقی علم ها علم خیال است.؛
هرچه عالم خیال است، پردۀ ظلمت است و هرچه عالم حقایق است پرده های نور است. اما میان پرده های ظلمت که خیال است، هیچ فرق نتوان کردن و در نظر آوردن از غایت لطف، با وجود چنین فرق شگرف و ژرف در حقایق نیز نتوان آن فرق فهم کردن.
فیه ما فیه
دانستن علم، انالحق علم ابدانست، انالحق شدن، علم ادیانست. نور و چراغ و آتش را دیدن علم ابدان است، سوختن در آتش یا در نور چراغ علم ادیان است. هرچه آن دید است علم ادیان است، هرچه دانش است علم ابدان است. می گویی محقق دید است و دیدن است، باقی علم ها علم خیال است.؛
هرچه عالم خیال است، پردۀ ظلمت است و هرچه عالم حقایق است پرده های نور است. اما میان پرده های ظلمت که خیال است، هیچ فرق نتوان کردن و در نظر آوردن از غایت لطف، با وجود چنین فرق شگرف و ژرف در حقایق نیز نتوان آن فرق فهم کردن.
فیه ما فیه
دریغا کمال عشق را مقامی باشد از مقامات عشق که اگر دشنام معشوق شنود ، او را خوشتر از لطف دیگران آید ؛
دشنام معشوق به از لطف دیگران داند ؛ و هر که نداند ، او در راه عشق بیخبر باشد .
مگر این بیت نشنیده ای ؟
هجران تو خوشتر از وصال دیگران
منکر شدنت به از رضای دیگران
عین_القضات_همدانی
دشنام معشوق به از لطف دیگران داند ؛ و هر که نداند ، او در راه عشق بیخبر باشد .
مگر این بیت نشنیده ای ؟
هجران تو خوشتر از وصال دیگران
منکر شدنت به از رضای دیگران
عین_القضات_همدانی
بسم الله نام آن ملکی است که رستگاری بندگان در رضای اوست.
هر که را عزی است، از فیض فضل اوست
هر که را ذلّی است، از کمال عدل اوست
بقای عالمیان به مشیت اوست.
فنای آدمیان به ارادت اوست.
هر کجا عزیزی است، آراستۀ خلعت کرم اوست
هر کجا ذلیلی است، خستۀ قهر اوست
از زیر زنّار باریک که برمیان بیگانگان بسته است، این آواز میآید که:
«و هو العزیز القدیر»
از ریشۀ طیلسان که بر کتـف عارفان افکنده است این آواز میآید که:
«و هو اللطیف الخبير»
مجالس سبعه
هر که را عزی است، از فیض فضل اوست
هر که را ذلّی است، از کمال عدل اوست
بقای عالمیان به مشیت اوست.
فنای آدمیان به ارادت اوست.
هر کجا عزیزی است، آراستۀ خلعت کرم اوست
هر کجا ذلیلی است، خستۀ قهر اوست
از زیر زنّار باریک که برمیان بیگانگان بسته است، این آواز میآید که:
«و هو العزیز القدیر»
از ریشۀ طیلسان که بر کتـف عارفان افکنده است این آواز میآید که:
«و هو اللطیف الخبير»
مجالس سبعه
به گوش جان رهی منهی ای ندا در داد
ز حضرت احدی لا اله الا الله
که ای عزیز کسی را که خواریست نصیب
حقیقت آنکه نیابد به زور منصب و جاه
به آب زمزم و کوثر سفید نتوان کرد
گلیم بخت کسی را که بافتند سیاه
#حافظ
- قطعه شمارهٔ ۲۷
ز حضرت احدی لا اله الا الله
که ای عزیز کسی را که خواریست نصیب
حقیقت آنکه نیابد به زور منصب و جاه
به آب زمزم و کوثر سفید نتوان کرد
گلیم بخت کسی را که بافتند سیاه
#حافظ
- قطعه شمارهٔ ۲۷
گوش من از گفت غیر او کرست
او مرا از جان شیرین جانترست
جان ازو آمد ،نیامد او ز جان
صدهزاران جان دهم او رایگان
#مثنوی_مولانا
_دفتر_پنجم
او مرا از جان شیرین جانترست
جان ازو آمد ،نیامد او ز جان
صدهزاران جان دهم او رایگان
#مثنوی_مولانا
_دفتر_پنجم
تا دست امید ما شکستیم ز دوست
زیر لگد فراق پستیم ز دوست
دشمن به دعای شب چرا برخیزد
چون ما به چنین روز نشستیم ز دوست
#انوری
- رباعی شمارهٔ ۶۲
زیر لگد فراق پستیم ز دوست
دشمن به دعای شب چرا برخیزد
چون ما به چنین روز نشستیم ز دوست
#انوری
- رباعی شمارهٔ ۶۲
تا دست امید ما شکستیم ز دوست
زیر لگد فراق پستیم ز دوست
دشمن به دعای شب چرا برخیزد
چون ما به چنین روز نشستیم ز دوست
#انوری
- رباعی شمارهٔ ۶۲
زیر لگد فراق پستیم ز دوست
دشمن به دعای شب چرا برخیزد
چون ما به چنین روز نشستیم ز دوست
#انوری
- رباعی شمارهٔ ۶۲
امروز حسن خط به رخ او مسلم است
یاقوت از شکسته آن زلف، درهم است
در چشم داغ من که به ماتم نشسته است
هر ناخنی اشاره به ماه محرم است
#صائب_تبريزی
- متفرقات
- شمارهٔ ۱۵۷
یاقوت از شکسته آن زلف، درهم است
در چشم داغ من که به ماتم نشسته است
هر ناخنی اشاره به ماه محرم است
#صائب_تبريزی
- متفرقات
- شمارهٔ ۱۵۷