چون سنگها صدای مرا گوش میکنی
سنگی و ناشنیده فراموش میکنی

رگبار نوبهاری و خواب دریچه را
از ضربه‌های وسوسه مغشوش میکنی

دست مرا که ساقهٔ سبز نوازش است
با برگ‌های مرده همآغوش میکنی

گمراه‌تر ز روح شرابی و دیده را
در شعله می‌نشانی و مدهوش میکنی

ای ماهی طلائی مرداب خون من
خوش باد مستیت، که مرا نوش میکنی

تو درهٔ بنفش غروبی که روز را
بر سینه میفشاری و خاموش میکنی

در سایه‌ها، فروغ تو بنشست و رنگ باخت
او را به سایه، از چه سیه‌پوش میکنی؟

فروغ فرخزاد
🔶️🔸️@third_script

گر ترا سنگی زند معشوقِ مست
به که از غیری گهر آری به دست

سنگ و گوهر را نه دشمن شو نه دوست
آن نظر کن تو که این از دستِ اوست...

منطق‌الطیر
عطار
🔶️🔸️@third_script

خیز
با ما
خوش درین دریا نشین

شاه نعمت‌الله

Wellington Harbour, 1894
by James Nairn
🔶️🔸️@third_script

یارب تو مرا به نفسِ طناز مده
با هر چه به جز تست مرا ساز مده

من در تو گریزان شدم از فتنهٔ خویش
من آن توام مرا به من باز مده

رباعیات
مولانا
🔶️🔸️@third_script

نسیمی کز بُنِ آن کاکل آیو
مرا خوشتر ز بوی سنبل آیو

چو شو گیرم خیالش را در آغوش
سحر از بسترم بوی گل آیو

بابا طاهر
🔶️🔸️@third_script

صد دریا حرف
به حرف‌ات نمی‌رسد

مرا به حرف‌ات مهمان کن
تا با لبانی از تو
طلوع کنم
در شبی که قبولِ حرف تو باشد
و بگوید از تو، این لب

و صدای تو باشم
مثلِ وقتی می‌بیند دلم
شمایلِ تو را...

محمدحسین مدل
(۱۴ اردیبهشت ۱۳۳۹)
🔶️🔸️@third_script

تنهایی‌ت بیادم که می‌آید
می‌نشینم و
زل می‌زنم به لحظه‌ای که
تو را ندیده‌ام هیچگاه و
بیاد ندارد دلم که
چه گفتی؟

و هیچگاه ندیده‌ام
که دیده باشد کسی
غروب تو را

پس طعمِ نگاهِ تو
کی می‌شود شفای دل و

پس تنهایی‌هایت را
چگونه پیدا کنم
وقتی که حرفی نمی‌زنی و

پس مرا نشانه‌ی خود کِی می‌کنی
حالا که نمی‌خواهی بیادم بیاوری و
نگاهم نمی‌کنی...

محمدحسین مدل
(۱۴ اردیبهشت ۱۳۳۹)
🔶️🔸️@third_script

وقتی لبم از حِرمان
خموش می‌شود
باورم از می‌آیدِ تنِ تو
تنِ وصل را می‌رساند به لبانم
و از دمی حرف می‌زنم که در آن نبوده‌ام
و بود می‌شود
تمامِ وقت‌هایی که نبوده‌ای و
آه!
کاش می‌بودی

معنای دنیا اگر این باشد
می‌ارزد
که بدارمش دوست و
بنشینم به انتظار
تا کی
برسد از راه و
بیفتم براه و
وای!
پیدا کنم زیبایی‌ت و
نبایدم دیگر تا
گم‌ات کنم

محمدحسین مدل
(۱۴ اردیبهشت ۱۳۳۹)
🔶️🔸️@third_script

از غمی می‌سوزم و ناچار سوزد از غمی
هر که را رنج درازی مانده و عمرِ کمی

دل که از بیم فنا چون بحر پروایی نداشت
دم به دم بر خویش می‌لرزد کنون چون شبنمی

گاه گویم زندگانی چیست ؟ عینِ سوختن
تا نمیرد شمع از سوزش نیاساید دمی

چشم بینا نیست مردم را و این بهتر که نیست
ورنه هر گهواره ­ای گوریست ،هر عیشی غمی

ای عزیز ! ای محرم جان ! با که گویم راز دل ؟
باز نتوان گفت هر رازی به هر نامحرمی

درد بی درمان من ای کاش تنها مرگ بود
ای بسا دردا که پیشش مرگ باشد مرهمی

خالق شیطان و گندم شادی مردم نخواست
عالمی غم ساخت پیش از آن که سازد آدمی

گر ز چشم من به هستی بنگری،بینی مدام
خواب شوم ناگواری، عیشِ تلخِ درهمی

ور بجویی از زبان کِلک من معنای عمر
درد جانسوز فریبایی، بلای مبهمی

وآن بهشت و دوزخ یزدان که از آن وعده هاست
با تو بنشستن زمانی، بی تو بنشستن دمی

مهدی حمیدی شیرازی
( ۱۴ اردیبهشت ۱۲۹۳ – ۲۳ تیر ۱۳۶۵)
🔶️🔸️@third_script

سنایی
🔶️🔸️@third_script

سنایی
🔶️🔸️@third_script

- شاید حکیم نظامی پزشک ارتش بوده است.
- چون وقتمون خیلی کم بود، همه چیز بین ما زود تمام شد.
- فقط حرف‌های استاد ریاضی حرف حساب بود.
- قبض آب را که دید برق از سرش پرید.
- از بس خوابش سنگین بود، تختخواب شکست.
- برای آنکه تاریخ وفاتش را بداند خودکشی کرد.
- وضع مالی خوبی نداشت، مجبور شد بالاخانه را اجاره بدهد.
- عاشق با تلسکوپ به دنیا نگاه می‌کند و حسود با میکروسکوپ.
- بعضی‌ها با هم می‌خورند و بعضی‌ها به هم.
- نمی‌دانم شما تره چه کسی را خرد می‌کنید اما من کشک خودم را می‌سابم.

سهراب گل‌هاشم
(۱۵ اردیبهشت ۱۳۳۶ مشهد)
طنزنویس و کاریکلماتوریست
🔶️🔸️@third_script

Seeking Comfort in an Uncomfortable Chair (2023)
dir: anderson wright
Starring: Nina Kiri
🔶🔸@third_script

گیرم این باغ
گلاگل بشكوفد رنگین
به چه كار آیدم ای گل!
به چه كارم بی تو..؟

حسین منزوی
( ۱ مهر ۱۳۲۵ – ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۳)
🔶️🔸️@third_script

حسین منزوی
( ۱ مهر ۱۳۲۵ – ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۳)
🔶🔸@third_script

با من بگو تا کیستی، مهری؟ بگو، ماهی؟ بگو
خوابی؟ خیالی؟ چیستی؟ اشکی؟ بگو، آهی؟ بگو


راندم چو از مهرت سخن گفتی بسوز و دم مزن
دیگر بگو از جان من، جانا چه می‌خواهی؟ بگو


گیرم نمی‌ گیری دگر، زآشفته عشقت خبر
بر حال من گاهی نگر، با من سخن گاهی بگو


ای گل پی هر خس مرو، در خلوت هر کس مرو
گویی که دانم، پس مرو، گر آگه از راهی بگو


غمخوار دل ای مِی ‌نیی، از درد من آگه نیی
ولله نیی، بالله نیی، از دردم آگاهی بگو

من عاشق تنهایی‌‌ام سرگشته شیدایی‌ام
دیوانه‌‌ای رسوایی‌‌ام، تو هرچه می‌خواهی بگو

محمدرضا رحمانی یاراحمدی
با نام هنری مهرداد اَوِستا
( ۲۰ بهمن ۱۳۰۸ – ۱۷ اردیبهشت ۱۳۷۰)
🔶️🔸️@third_script

صبح است و صبا مشک فشان می‌گذرد
دریاب که از کوی فلان می‌گذرد

برخیز چه خسبی که جهان می‌گذرد
بوئی بستان که کاروان می‌گذرد

رباعیات
مولانا
🔶️🔸️@third_script

سیرم ز حیاتِ محنت‌آکنده‌ی خویش
وز روزی ریزه‌ی پراکنده‌ی خویش
صاحب‌نظری کجاست تا بنمایم
صد گریه‌ی تلخ زیر هر خنده‌ی خویش

سنایی
رباعیات
🔶️🔸️@third_script

مثَلِ عشق هم‌چون مثل معرفت، و هدایت، و عقل است، و عطای خدای است تا که را دهد.
عشق مرغی غریب است:
در هر جایی آشیانه نسازد،
و با هر کسی مقام نگیرد،
و بر هر شاخی ننشیند،
و با هر کسی انس نگیرد.

روضة المُذنبين و جنة المشتاقين
شيخ احمد جام نامقي
( ه.ق٤٤٠ - ٥٣٦)
🔶️🔸️@third_script

و گفت: شوق برترین مقام عارف است.

تذكرة الاولياء
ذكر سَریّ سَقَطی
🔶️🔸️@third_script