#пан_які_прапаў #верш
Што грае у паэты на душы,
Як не сусьветнага этэру турбаваньні?
Чульлівы да містычных закліканьняў,
Мастак у сэрцы не цярпіць іржы.
Разнасьцежыў ён дзьверы - госьці тутай:
Пані Бяссоньніца, спадарыня Натхненьне
(хто зь іх кідаў пісьменьніцтва насеньне
дакладна невядома на'т і мне),
Пан Глузд ня тут, бо ёсьць атрутай,
Яму ўсё аб лайне ці аб вайне;
Затое спадар Досьвед ужо тут!
Заўсёды ў новай вопратцы прыходзіць,
Бо з ёймасьцю Натхненнем карагодзіць;
А тая знае, як каханачка адзеці,
Каб сам ня быў, як жмут,
ды і былі прыбраны вершы-дзеці.
Хоць іх ўсяго чацвёра: гаспадар ды госьці,
Балююць, танчаць слаўна ягамосьці!
Трункі-радкі ліюцца цераз край;
Шкада адно: пісьменьніцкі той рай
Адбыўся недзе а чацьвёртай ночы;
Бядуе творца: піша й спаць ня можа!
Што грае у паэты на душы,
Як не сусьветнага этэру турбаваньні?
Чульлівы да містычных закліканьняў,
Мастак у сэрцы не цярпіць іржы.
Разнасьцежыў ён дзьверы - госьці тутай:
Пані Бяссоньніца, спадарыня Натхненьне
(хто зь іх кідаў пісьменьніцтва насеньне
дакладна невядома на'т і мне),
Пан Глузд ня тут, бо ёсьць атрутай,
Яму ўсё аб лайне ці аб вайне;
Затое спадар Досьвед ужо тут!
Заўсёды ў новай вопратцы прыходзіць,
Бо з ёймасьцю Натхненнем карагодзіць;
А тая знае, як каханачка адзеці,
Каб сам ня быў, як жмут,
ды і былі прыбраны вершы-дзеці.
Хоць іх ўсяго чацвёра: гаспадар ды госьці,
Балююць, танчаць слаўна ягамосьці!
Трункі-радкі ліюцца цераз край;
Шкада адно: пісьменьніцкі той рай
Адбыўся недзе а чацьвёртай ночы;
Бядуе творца: піша й спаць ня можа!
#ліза_с #верш
* * *
у небе зазіхацелі зоры,
недзе шуміць настойліва мора,
а ты ўсё хаваеш сваё гора,
ціха, спакойна, каб не дайшло ні да кога.
марныя ночы праводзіш у выгнанні,
збіраеш расчараванні і хваляванні.
а мора разліло твае спадзяванні,
шырока і бяскрайна;
шаптала табе пра выратаванне.
нязначнасць.
аб ёй каму раскажаш ты ў свеце, як не зорам?
ды зноўку маўчыш.
а яны ахінаюць святлом
і цябе, і твой дом.
тгк аўтаркі
інстаграм
* * *
у небе зазіхацелі зоры,
недзе шуміць настойліва мора,
а ты ўсё хаваеш сваё гора,
ціха, спакойна, каб не дайшло ні да кога.
марныя ночы праводзіш у выгнанні,
збіраеш расчараванні і хваляванні.
а мора разліло твае спадзяванні,
шырока і бяскрайна;
шаптала табе пра выратаванне.
нязначнасць.
аб ёй каму раскажаш ты ў свеце, як не зорам?
ды зноўку маўчыш.
а яны ахінаюць святлом
і цябе, і твой дом.
тгк аўтаркі
інстаграм
#верш
#Nichto_Absalutna
Дарога дадому
Маё цела складаецца з зорных парэшткаў,
Рукі - зь неадданай касіркамі рэшты,
Голас - з досьвітных песьняў,
Ступні - з пратэктара,
Сьцёртага небам.
Нарэшце.
#Nichto_Absalutna
Дарога дадому
Маё цела складаецца з зорных парэшткаў,
Рукі - зь неадданай касіркамі рэшты,
Голас - з досьвітных песьняў,
Ступні - з пратэктара,
Сьцёртага небам.
Нарэшце.
#Лаўрэнсій_Урса #малюнак
Лета, усялякая лятучая погань лезе на святло. Зачыняйце вокны, шаноўныя.
─────────≪✷≫────────
Канал аўтара
Лета, усялякая лятучая погань лезе на святло. Зачыняйце вокны, шаноўныя.
─────────≪✷≫────────
Канал аўтара
#пан_які_прапаў #верш #пераклад
Падрадковы пераклад летувісскае вайсковае песні "Oi Šermukšnio"
Ой, рабіна, дрэвушка, як ты ў багнішчы расла?
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, як ты ў багнішчы расла?)
Як ты ў багнішчы расла, ды ўся цвіллю парасла?
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, ды ўся цвіллю парасла?)
Ой матуля, для чаго ўзгадавала ты мяне?
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, ўзгадавала ты мяне?)
Ўзгадавала мяне ты каб аддаці ў жаўняры?
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, каб аддаці ў жаўняры)
Каб аддаці ў жаўняры ды скаваці тры трубы?
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, ды скаваці тры трубы)
Першая труба загула, калі са двара з'язджаў.
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, калі са двара з'язджаў)
Другая тады загула, калі браму праяжджаў.
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, калі браму праяжджаў)
Трэцяя труба загула, як я войска дасягаў.
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, як я войска дасягаў)
Конь мой кінуўся наперад, жаўняроў ўсіх перагнаў.
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, жаўняроў ўсіх перагнаў)
Я наперадзе скакаў, шыхт за мною паспяваў.
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, шыхт за мною паспяваў)
Адылі нам стрэўся швед, што змагаўся быццам леў.
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, швед змагаўся быццам леў)
Ў полі мы перамаглі, шведаў ўсіх пабілі мы!
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, шведаў ўсіх пабілі мы)
Наш Хадкевіч дужым быў,
Каралём ён добрым слыў!
Гэй, гэй, ай-яй-яй,
Каралём ён добрым слыў!
Падрадковы пераклад летувісскае вайсковае песні "Oi Šermukšnio"
Ой, рабіна, дрэвушка, як ты ў багнішчы расла?
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, як ты ў багнішчы расла?)
Як ты ў багнішчы расла, ды ўся цвіллю парасла?
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, ды ўся цвіллю парасла?)
Ой матуля, для чаго ўзгадавала ты мяне?
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, ўзгадавала ты мяне?)
Ўзгадавала мяне ты каб аддаці ў жаўняры?
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, каб аддаці ў жаўняры)
Каб аддаці ў жаўняры ды скаваці тры трубы?
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, ды скаваці тры трубы)
Першая труба загула, калі са двара з'язджаў.
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, калі са двара з'язджаў)
Другая тады загула, калі браму праяжджаў.
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, калі браму праяжджаў)
Трэцяя труба загула, як я войска дасягаў.
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, як я войска дасягаў)
Конь мой кінуўся наперад, жаўняроў ўсіх перагнаў.
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, жаўняроў ўсіх перагнаў)
Я наперадзе скакаў, шыхт за мною паспяваў.
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, шыхт за мною паспяваў)
Адылі нам стрэўся швед, што змагаўся быццам леў.
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, швед змагаўся быццам леў)
Ў полі мы перамаглі, шведаў ўсіх пабілі мы!
(Гэй, гэй, ай-яй-яй, шведаў ўсіх пабілі мы)
Наш Хадкевіч дужым быў,
Каралём ён добрым слыў!
Гэй, гэй, ай-яй-яй,
Каралём ён добрым слыў!
#верш #Сьвятлана_Зьнічка
«Жылка»
Д.
*
Сваю зюкню я кіну наапашкі,
укрыўшы белых плечаў хараство,
наўмысна й для мяне
адкрытых на Раство.
Хоць плямкі ейныя,
як быццам бы манашкі,
трымцяць пад сарамлівым прусаком,
іх, бы трафей сямейны, я
цішком
сьцяне прыдам ды буду цалаваць.
Адну, другую, трэцюю...
Пляваць,
калі пазьней яны ў полымі згараць!..
А покі я ў радоўцы шчаснай жыткі
малёгаць не саромелася наўды,
плыла вышэй ад малімоньня
жылка
па Моры Годнасьці, па Моры Праўды...
Я прыхілілася к яе дрыгкому ўлоньню,
укленчыла, як дазваляла сілка,
каб падабраць далоню...
У ёй маўкліва пульсавала жылка.
* * *
«Пад жылкай»
*
...Ліхтар праз пыл каханую фігуру
пялегаваў дапытлівым сьвятлом,
калі ступнёй я цалавала дол,
намацваючы жылку языком,
ды раптам галаву працяў укол:
а што пад ёй?
Там халадок нахабна лез пад скуру,
здаволены няшчаднай глыбінёй
ды – ён драпежнік – і сабой,
а я...
сачыць за тым была ня здольная.
Нашто зьнясільваць беднае дзяўчо
у лапах чужака, калі я ўжо
на плямках граю мяккі паланэз?
Адна, другая, трэцяя гучаць...
Кратацца іх ня мог
нат сам Вялес,
а я
танюткі лён сьцялю кульком ля ног.
Занідзьбела ад ціхае любосьці,
аліж, каханая,
зусім ня бачна штосьці
па выгінах тваіх агністых плямак,
каб ты хацела ператрушчыць косьці
да злосьці
ад мілосьці.
А я хачу, і енк ружовых ямак
мяне таўхае жылку разадраць.
Ў зубах – кулай,
крыві – акрай
і хутка будзе гаць...
А раць, а кэй яе
цьвяточкі пакласьцё вы на труне!..
Ну што, мая красуня, неўстаюшкі?
Ня прыйдуць болі ў хату твае дружкі,
ня ўбачаць етых захмялелых воч,
ані растушкі,
ані пацягушкі
не перарвуць надосталь тваю ноч.
Задрочыла я ём ружовых ямак
ды спапяліла засьць агністых плямак...
Прысьпеў твой кон,
збрадлівы палкі ўлон.
Мне на калені языком бы лістам
знурыўся лён, што не чакаў на скон,
ды, шчыра, я плявала на ўсё чыста
акрыма тога, што білося ў ёй.
Там холад збайсаў заўсяе настырні,
упіўшыся крывёй,
ой-ёй,
здаволіўся няшчаднай глыбінёй –
часіна мне спатоліцца і ёй.
Мне стрэлася цяпло ў ейным целе,
назьдзіў яго дасюль ня зьелі
пакуты забіцьця.
І разяваты час астаўся ззаду,
і пошасьці адзінага чуцьця
зь ім аніякага ня мелі ладу,
калі мая мілосьніцкая сілка
дазволіла апошні раз укленчыць...
А мілка,
а ты зноўку енчыць?..
У ёй маўкліва пульсавала жылка...
Творчы канал аўтаркі 🫁
«Жылка»
Д.
*
Сваю зюкню я кіну наапашкі,
укрыўшы белых плечаў хараство,
наўмысна й для мяне
адкрытых на Раство.
Хоць плямкі ейныя,
як быццам бы манашкі,
трымцяць пад сарамлівым прусаком,
іх, бы трафей сямейны, я
цішком
сьцяне прыдам ды буду цалаваць.
Адну, другую, трэцюю...
Пляваць,
калі пазьней яны ў полымі згараць!..
А покі я ў радоўцы шчаснай жыткі
малёгаць не саромелася наўды,
плыла вышэй ад малімоньня
жылка
па Моры Годнасьці, па Моры Праўды...
Я прыхілілася к яе дрыгкому ўлоньню,
укленчыла, як дазваляла сілка,
каб падабраць далоню...
У ёй маўкліва пульсавала жылка.
* * *
«Пад жылкай»
*
...Ліхтар праз пыл каханую фігуру
пялегаваў дапытлівым сьвятлом,
калі ступнёй я цалавала дол,
намацваючы жылку языком,
ды раптам галаву працяў укол:
а што пад ёй?
Там халадок нахабна лез пад скуру,
здаволены няшчаднай глыбінёй
ды – ён драпежнік – і сабой,
а я...
сачыць за тым была ня здольная.
Нашто зьнясільваць беднае дзяўчо
у лапах чужака, калі я ўжо
на плямках граю мяккі паланэз?
Адна, другая, трэцяя гучаць...
Кратацца іх ня мог
нат сам Вялес,
а я
танюткі лён сьцялю кульком ля ног.
Занідзьбела ад ціхае любосьці,
аліж, каханая,
зусім ня бачна штосьці
па выгінах тваіх агністых плямак,
каб ты хацела ператрушчыць косьці
да злосьці
ад мілосьці.
А я хачу, і енк ружовых ямак
мяне таўхае жылку разадраць.
Ў зубах – кулай,
крыві – акрай
і хутка будзе гаць...
А раць, а кэй яе
цьвяточкі пакласьцё вы на труне!..
Ну што, мая красуня, неўстаюшкі?
Ня прыйдуць болі ў хату твае дружкі,
ня ўбачаць етых захмялелых воч,
ані растушкі,
ані пацягушкі
не перарвуць надосталь тваю ноч.
Задрочыла я ём ружовых ямак
ды спапяліла засьць агністых плямак...
Прысьпеў твой кон,
збрадлівы палкі ўлон.
Мне на калені языком бы лістам
знурыўся лён, што не чакаў на скон,
ды, шчыра, я плявала на ўсё чыста
акрыма тога, што білося ў ёй.
Там холад збайсаў заўсяе настырні,
упіўшыся крывёй,
ой-ёй,
здаволіўся няшчаднай глыбінёй –
часіна мне спатоліцца і ёй.
Мне стрэлася цяпло ў ейным целе,
назьдзіў яго дасюль ня зьелі
пакуты забіцьця.
І разяваты час астаўся ззаду,
і пошасьці адзінага чуцьця
зь ім аніякага ня мелі ладу,
калі мая мілосьніцкая сілка
дазволіла апошні раз укленчыць...
А мілка,
а ты зноўку енчыць?..
У ёй маўкліва пульсавала жылка...
Творчы канал аўтаркі 🫁
#верш
#Хросная
У палацы светлым, залатым
Памірала гожая багіня
Дні яе сыходзілі, як дым
У палацы светлым, залатым
Тонкія абрысы ціхіх ліній
І сляза бурштынамі застыне
Быццам бы лілея на карціне
У палацы светлым, залатым
Памірала гожая багіня.
У палацы светлым, залатым
Там царква з'ядала яе сілу
Дні яе сыходзілі як дым
У палацы светлым, залатым
Самы час для вогнішча і вілаў
Косы ёй абрэзалі і крылы
Дабрынёю выцягнулі жылы
У палацы светлым, залатым
Быццам бы лілея на карціне
У палацы светлым, залатым
Памірала гожая багіня
#Хросная
У палацы светлым, залатым
Памірала гожая багіня
Дні яе сыходзілі, як дым
У палацы светлым, залатым
Тонкія абрысы ціхіх ліній
І сляза бурштынамі застыне
Быццам бы лілея на карціне
У палацы светлым, залатым
Памірала гожая багіня.
У палацы светлым, залатым
Там царква з'ядала яе сілу
Дні яе сыходзілі як дым
У палацы светлым, залатым
Самы час для вогнішча і вілаў
Косы ёй абрэзалі і крылы
Дабрынёю выцягнулі жылы
У палацы светлым, залатым
Быццам бы лілея на карціне
У палацы светлым, залатым
Памірала гожая багіня
#верш
#Максім_Крывіч
Вы
— тыя, хто любяць мяне,
Вы
— тыя, хто мной пагарджаюць,
Я тут,
перад вамі,
распяты,
з душою, расчыненай свету.
У ёй — мая роль чалавека:
настаўніка,
воя,
паэта.
Сячыце, кляніце яе,
цалуйце ў халодныя вусны:
за светам яна не заплача,
усмешка яе не кране.
Пацешцесь у светлым падмане
вы
— тыя, хто мной пагарджалі,
і вы,
хто любілі мяне.
• • •
#Максім_Крывіч
Вы
— тыя, хто любяць мяне,
Вы
— тыя, хто мной пагарджаюць,
Я тут,
перад вамі,
распяты,
з душою, расчыненай свету.
У ёй — мая роль чалавека:
настаўніка,
воя,
паэта.
Сячыце, кляніце яе,
цалуйце ў халодныя вусны:
за светам яна не заплача,
усмешка яе не кране.
Пацешцесь у светлым падмане
вы
— тыя, хто мной пагарджалі,
і вы,
хто любілі мяне.
• • •
#верш
#Maksim_Kryvich
Белы свет,
белы дзень,
белы падаконнік.
Расцвітае ў полі бэз
і стракоча конік.
Сонца з гор смяецца нам,
свет здаецца раем,
толькі дым струменіць там,
дзесь за небакраем...
• • •
#Maksim_Kryvich
Белы свет,
белы дзень,
белы падаконнік.
Расцвітае ў полі бэз
і стракоча конік.
Сонца з гор смяецца нам,
свет здаецца раем,
толькі дым струменіць там,
дзесь за небакраем...
• • •
#лаўрэнцій_урса #малюнак
Уначы я чую тупат ножак -
то павукавужавожык.
─────────≪✷≫────────
Канал аўтара
Уначы я чую тупат ножак -
то павукавужавожык.
─────────≪✷≫────────
Канал аўтара
#верш
#Nichto_Absalutna
Незвычайнае неба на Наваградчыне,
Там лунаюць духі страчанай спадчыны,
Над руінамі замкаў - аблокаў валы
Зь несканчоных пагоркаў цікуюць дубы.
Край зямлі пачынаецца за дваццаць крокаў,
То за пяць кілямэтраў, то няўглядна далёка.
На бусьліныя гнёзды
Анягож, часьцяком
Тут бракуе слупоў.
І шляхетна трымаюцца нават хрушчоўкі.
Па-над шпіляў касьцёлаў -
Плынных формаў мастацтва,
Над чырвонай дахоўкаю
Ўсьцяж разьясьняецца
Незвычайнае неба на Наваградчыне.
#Nichto_Absalutna
Незвычайнае неба на Наваградчыне,
Там лунаюць духі страчанай спадчыны,
Над руінамі замкаў - аблокаў валы
Зь несканчоных пагоркаў цікуюць дубы.
Край зямлі пачынаецца за дваццаць крокаў,
То за пяць кілямэтраў, то няўглядна далёка.
На бусьліныя гнёзды
Анягож, часьцяком
Тут бракуе слупоў.
І шляхетна трымаюцца нават хрушчоўкі.
Па-над шпіляў касьцёлаў -
Плынных формаў мастацтва,
Над чырвонай дахоўкаю
Ўсьцяж разьясьняецца
Незвычайнае неба на Наваградчыне.
#верш
#Хросная
Калі шмат думаць
- можна дадумацца
Дваіцца
Траіцца
Чацвярыцца
Жрыца ці Жніца?
Пераварыцца
Перасварыцца з сабою
Тое, што ў галаве
Падзялі на дзве
сябе
Ножанькі-ножкі
Абыйшлі дарожкі
Прыдумалі словы
Ды ілжывай мовы
Калі шмат думаць
Можна дадумацца
Дадыміцца
Вадзіца-сястрыца
Дай мне напіцца
Каб бачыць уночы
Каб бачыць уранку
з'ядаці маланку
ў галаве
Тое, што ў галаве
Падзялі на дзве
сябе
#Хросная
Калі шмат думаць
- можна дадумацца
Дваіцца
Траіцца
Чацвярыцца
Жрыца ці Жніца?
Пераварыцца
Перасварыцца з сабою
Тое, што ў галаве
Падзялі на дзве
сябе
Ножанькі-ножкі
Абыйшлі дарожкі
Прыдумалі словы
Ды ілжывай мовы
Калі шмат думаць
Можна дадумацца
Дадыміцца
Вадзіца-сястрыца
Дай мне напіцца
Каб бачыць уночы
Каб бачыць уранку
з'ядаці маланку
ў галаве
Тое, што ў галаве
Падзялі на дзве
сябе
#Savavožyk
Ці першы, хто зь неба падаў,
заступнік нашых сустрэч?...
Яна выглядае як д'ябал,
але хто яна насамрэч?
У словах яе спакуса,
і голас яе як палын
ды штосьці ў кутку гэтых вуснаў
гаіць, бы крынічная плынь.
І я не магу паверыць
таму, што яе карані
пачатак бяруць не на небе,
а з чорнай, як вугаль, зямлі.
─────────≪✷≫────────
Канал аўтаркі
Ці першы, хто зь неба падаў,
заступнік нашых сустрэч?...
Яна выглядае як д'ябал,
але хто яна насамрэч?
У словах яе спакуса,
і голас яе як палын
ды штосьці ў кутку гэтых вуснаў
гаіць, бы крынічная плынь.
І я не магу паверыць
таму, што яе карані
пачатак бяруць не на небе,
а з чорнай, як вугаль, зямлі.
─────────≪✷≫────────
Канал аўтаркі
#Фобка #малюнак
Нічога не было прыемней, чым, пасля гучных песень, кадрылей, размоў, адчуваць на скуры лёгкае паветра і глядзець у чорныя вочы, якія хацелі зліцца з ноччу.
─────────≪✷≫────────
Канал аўтара
Нічога не было прыемней, чым, пасля гучных песень, кадрылей, размоў, адчуваць на скуры лёгкае паветра і глядзець у чорныя вочы, якія хацелі зліцца з ноччу.
─────────≪✷≫────────
Канал аўтара
#музыка #Пава_Рамонак
⭐ Sustreń mianie nočču ⭐
⭐ Pieršy single z majho PR9 ⭐
⭐ 28 ČERWIENIA ⭐
Heta pieršy trek majho trochhadzinnaha alboma, jaki apiswaje maleńkuju ramantyčnuju historyju 💙
⭐ Sustreń mianie nočču ⭐
⭐ Pieršy single z majho PR9 ⭐
⭐ 28 ČERWIENIA ⭐
Heta pieršy trek majho trochhadzinnaha alboma, jaki apiswaje maleńkuju ramantyčnuju historyju 💙
#верш
#Nichto_Absalutna
Суворы беларускі даўншыфтынг
Калі я наемся шырэнных праспэктаў,
Калі надакучаць мэтро ды мэдцэнтры...
Я, знаеш, ў Карэлічы пераеду.
Як да мяне Карэлічы
Хутчэй
Не пераедуць.
#Nichto_Absalutna
Суворы беларускі даўншыфтынг
Калі я наемся шырэнных праспэктаў,
Калі надакучаць мэтро ды мэдцэнтры...
Я, знаеш, ў Карэлічы пераеду.
Як да мяне Карэлічы
Хутчэй
Не пераедуць.