📚 کتاب تازهی چنگیز پهلوان، چند گفتار: مجلس مؤسسان، قانون اساسی و فلسفهاش، انقلاب را با انقلاب باید شست، اعتراض و انقلاب منتشر شد.
🔸 این کتاب را میتوانید از وبسایت یا تلگرام آسو دانلود کنید. یا نسخهی چاپی آن را سفارش دهید.
@NashrAasoo 🔻
🔸 این کتاب را میتوانید از وبسایت یا تلگرام آسو دانلود کنید. یا نسخهی چاپی آن را سفارش دهید.
@NashrAasoo 🔻
Discourses_Pahlavan_aaSoo_2024.pdf
3.2 MB
دانلود کنید: چند گفتار: مجلس مؤسسان، قانون اساسی و فلسفهاش، انقلاب را با انقلاب باید شست، اعتراض و انقلاب نوشتهی چنگیز پهلوان
🔸 این کتاب را میتوانید از وبسایت یا تلگرام آسو دانلود کنید. یا نسخهی چاپی آن را سفارش دهید.
@NashrAasoo 📚
🔸 این کتاب را میتوانید از وبسایت یا تلگرام آسو دانلود کنید. یا نسخهی چاپی آن را سفارش دهید.
@NashrAasoo 📚
آلیس مونرو، داستاننویس برجستهی کانادایی و برندهی جایزهی نوبل ادبیات، در روز ۱۳ مه ۲۰۲۴ چشم از جهان فروبست. گفتوگویی که در ادامه میآید بخشهایی از مصاحبهای است که استفن آسپرگ از تلویزیون سوئد در سال ۲۰۱۳ به مناسبت دریافت جایزهی نوبل با او انجام داد. مونرو در مراسم دریافت این جایزه، که روز ۷ دسامبر ۲۰۱۳ در فرهنگستان سوئد برگزار شد، حاضر نبود و ویدئوی ضبطشدهی این مصاحبه بهجای سخنرانی او در مراسم دریافتِ جایزه پخش شد.
aasoo.org/fa/articles/4781
@NashrAasoo 🔻
aasoo.org/fa/articles/4781
@NashrAasoo 🔻
آلیس مونرو: از زبان خودش 🔻
✍️ علاقهی من به مطالعه از سنِ خیلی کم آغاز شد، زمانی که برایم داستان پری دریایی کوچک، اثر هانس کریستین آندرسن را خواندند. نمیدانم که به یاد دارید یا نه اما پری دریایی کوچک داستان بسیار غمانگیزی است. پری دریایی عاشق شاهزادهای میشود اما چون انسان نیست نمیتواند با او ازدواج کند. جزئیات داستان در ذهنم نیست اما داستان بسیار حزنانگیزی است. به هر حال، داستان که تمام شد بلافاصله زدم بیرون و شروع کردم راه رفتن دور خانهمان. دور زدم و دور زدم و در ذهنم پایانی خوش برای داستان ساختم، پایانی که به نظرم حق پری دریایی بود. متوجه نبودم که با این کار داستان فقط در ذهنِ من تغییر میکند نه در کل جهان. اما این حس را داشتم که تمام تلاشم را کردهام و از حالا به بعد پری دریایی با شاهزاده ازدواج میکند و تا آخر عمر به خوبی و خوشی در کنار هم زندگی میکنند.
✍️ من تمام مدت در ذهنم در حال داستانسرایی بودم. مسیری که تا مدرسه باید پیاده میرفتم طولانی بود و در طول مسیر در ذهنم داستان میساختم. هرچه سنم بالاتر میرفت داستانهایم بیشتر و بیشتر دربارهی خودم میشدند. خودم را قهرمان موقعیتهای مختلف تصور میکردم. آن موقع برایم مهم نبود که این داستانها قرار نیست بلافاصله منتشر شوند. اصلاً به این فکر نمیکردم که افراد دیگر این داستانها را بخوانند و از وجودشان مطلع باشند. خودِ داستان برایم مهم بود. عموماً داستانهای رضایتبخش برایم درونمایههایی مثل شجاعت پری دریایی داشتند، داستانهایی با شخصیتهایی باهوش که میتوانستند جهانِ بهتری بسازند، سریع دست به کار میشدند، نیروهای جادویی داشتند و چیزهایی از این قبیل.
✍️ همیشه وسط نوشتن باید غذای بچهها را آماده میکردم. من یک زنِ خانهدار بودم و یاد گرفتم که لابهلای کارهای دیگر بنویسم. هیچوقت از نوشتن دست برنداشتم، هر چند مواقعی بود که بسیار ناامید میشدم چون میدیدم داستانهایم آنقدر قوی نیستند. باید چیزهای زیادی یاد میگرفتم و نوشتن بسیار سختتر از چیزی بود که تصورش را کرده بودم. اما هرگز از نوشتن دست برنداشتم. هیچ وقت متوقف نشدم.
@NashrAasoo 💭
✍️ علاقهی من به مطالعه از سنِ خیلی کم آغاز شد، زمانی که برایم داستان پری دریایی کوچک، اثر هانس کریستین آندرسن را خواندند. نمیدانم که به یاد دارید یا نه اما پری دریایی کوچک داستان بسیار غمانگیزی است. پری دریایی عاشق شاهزادهای میشود اما چون انسان نیست نمیتواند با او ازدواج کند. جزئیات داستان در ذهنم نیست اما داستان بسیار حزنانگیزی است. به هر حال، داستان که تمام شد بلافاصله زدم بیرون و شروع کردم راه رفتن دور خانهمان. دور زدم و دور زدم و در ذهنم پایانی خوش برای داستان ساختم، پایانی که به نظرم حق پری دریایی بود. متوجه نبودم که با این کار داستان فقط در ذهنِ من تغییر میکند نه در کل جهان. اما این حس را داشتم که تمام تلاشم را کردهام و از حالا به بعد پری دریایی با شاهزاده ازدواج میکند و تا آخر عمر به خوبی و خوشی در کنار هم زندگی میکنند.
✍️ من تمام مدت در ذهنم در حال داستانسرایی بودم. مسیری که تا مدرسه باید پیاده میرفتم طولانی بود و در طول مسیر در ذهنم داستان میساختم. هرچه سنم بالاتر میرفت داستانهایم بیشتر و بیشتر دربارهی خودم میشدند. خودم را قهرمان موقعیتهای مختلف تصور میکردم. آن موقع برایم مهم نبود که این داستانها قرار نیست بلافاصله منتشر شوند. اصلاً به این فکر نمیکردم که افراد دیگر این داستانها را بخوانند و از وجودشان مطلع باشند. خودِ داستان برایم مهم بود. عموماً داستانهای رضایتبخش برایم درونمایههایی مثل شجاعت پری دریایی داشتند، داستانهایی با شخصیتهایی باهوش که میتوانستند جهانِ بهتری بسازند، سریع دست به کار میشدند، نیروهای جادویی داشتند و چیزهایی از این قبیل.
✍️ همیشه وسط نوشتن باید غذای بچهها را آماده میکردم. من یک زنِ خانهدار بودم و یاد گرفتم که لابهلای کارهای دیگر بنویسم. هیچوقت از نوشتن دست برنداشتم، هر چند مواقعی بود که بسیار ناامید میشدم چون میدیدم داستانهایم آنقدر قوی نیستند. باید چیزهای زیادی یاد میگرفتم و نوشتن بسیار سختتر از چیزی بود که تصورش را کرده بودم. اما هرگز از نوشتن دست برنداشتم. هیچ وقت متوقف نشدم.
@NashrAasoo 💭
آسو
آلیس مونرو: از زبان خودش
علاقهی من به مطالعه از سنِ خیلی کم آغاز شد، زمانی که برایم داستان پری دریایی کوچک، اثر هانس کریستین آندرسن را خواندند.
«ماجرای عشق پرنوسانِ هانا آرنت و هایدگر، هر چه بود، با وجود جنگی جهانسوز و یهودستیزیِ هولناک آلمان نازی، بهمدت نیمسده دوام آورد و نشان داد که عشق در بلندایی فراتر از مذهب، نژاد و رویدادهای سهمگینِ تاریخ ایستاده است. شاید جایی در خودِ هستی و، بهتعبیر هایدگر، در خودِ دازاین.»
aasoo.org/fa/articles/4785
@NashrAasoo 🔻
aasoo.org/fa/articles/4785
@NashrAasoo 🔻
هانا آرنت و مارتین هایدگر؛ سایههای یک عشق🔻
🔸 در پاییز ۱۹۲۴ آرنت به ماربورگ وارد شد. در آن وقت، در میان جوانانی که از فلسفههای نوکانتی و نوهگلی دلسرد شده بودند، معروف بود که در ماربورگ کسی هست که نه «دانشوری»، بلکه خودِ «اندیشیدن» را میآموزد. میگفتند: اندیشه، بارِ دیگر به زندگی بازگشته و «گنجینههای فرهنگی قدیم» دوباره به سخن در آمده است. آرنت پرسانپرسان به کلاس «جادوگر کوچک مسکیرش» راه یافت. در آن روز، هایدگر سرگرم شرح سطربهسطر رسالهی سوفیست افلاطون بود که یکباره اسیر «نگاه نافذ»و «روان لرزان» دختری جوان و دوستداشتنی شد. آرنت در ساعت فراغت به دیدار استاد در دفترش رفت و یکبار نیز با هم بهپیادهروی رفتند و بذر عشق آن دو بیشتر ریشه زد. آن دو مفتون یکدیگر شدند شاید بیشتر به این جهت که هر دو دنبال پناه و آرام جانی میگشتند. سرنوشت اولیهی آرنت از او دخترکی ترسخورده ساخته بود. سرشتِ سودازدهای که شاید بیش از مهرورزیدن و حتی بیش از شهرت، تشنهی آن بود که کسی او را بفهمد. هایدگر نیز برخلاف هیبت و کاریزمایی که از خود ساطع میساخت فردی خجول و پرتشویش بود. از آن آدمهایی که نمیتوانند مستقیم بهچشمِ دیگران نگاه کنند. او نیز به نوعی دلگرمی نیاز داشت و سالها بعد اقرار کرد که آرنت منبع الهامش در نگارش هستی و زمان بوده است.
🔸در ماجرای آرنت و هایدگر تنها یک اشکال کوچک وجود داشت: هایدگر متأهل بود و صاحب دو فرزند.هایدگر اما میتوانست، طبق فرمان فلسفهی پدیدارشناسی، موقتاً تعلقات خانوادگیاش را «در پرانتز» بگذارد؛ تعهدات عیالواریاش را به زیر فرش بروبد و به عشق نوپایش بپردازد. از این گذشته، در آن سالها از سدهی بیست، دنیا عصر ویکتوریا و قواعد دستوپاگیر اخلاقیاش را کنار روبیده بود و پارادایم روان-تحلیلیِ فروید و تجویز او در روابط آزاد کمکم بر جهان سایه میگسترد.
با این حال، کار آن دو خالی از خطر نبود. با چنین شرایطی معلوم بود که عشقِ آن دو چندان نمیپاید. در آوریل ۱۹۲۶، در پایان نیمسال سوم تحصیلی، پروندهی نخستین و صمیمانهترین مرحلهی عشق آن دو بسته شد. کمی پیش از آن، نامهی ۱۰ ژانویهی ۱۹۲۶ هایدگر حکایت از این گلایهی آرنت دارد که استاد او را از یاد برده است. در همین روزها هایدگر عزلت گزیده بود تا شاهکار خود هستی و زمان را بهروی کاغذ بیاورد. بهانههای استاد، آرنت را قانع نکرد و او تصمیم به ترک ماربورگ گرفت. آرنت بار و بنهی خود را جمع کرد و رهسپار هایدلبرگ شد. بیستوپنج سال بعد معلوم شد که بریدن رشتهی ارتباط آن دو، کارالفریده، همسر هایدگر، بوده است. با وجود پیمانی که آن دو بسته بودند تا کسی از عشقشان بو نبرَد، الفریده بهنحوی قضیه را از زیر زبانِ همسرش بیرون کشیده بود.
🔸 با بهقدرت رسیدن نازیها، و سپس شروع جنگ جهانی دوم، پردهی ضخیمی میان آن دو کشیده شد. در این سوی پرده، هایدگر بر کرسی ریاست دانشگاه نشست؛ به عضویت حزب نازی درآمد و حقوق پایمالشدهی همکاران یهودیاش را نادیده گرفت. در آن سوی پرده، آرنت در مقام زنی یهودی ابتدا به حاشیه رانده شد؛ سپس تحت تعقیب قرار گرفت و عاقبت از آلمان به اروپا گریخت و در پاریس بهعضویت سازمانی در آمد که به جوانان یهودی مدد میرساند. سیر رویدادهای سترگِ تاریخی آن دو را از هم دورتر میکرد.سرانجام در زمستان ۱۹۳۳ آرنت طی نامهای از هایدگر پرسید که هوادار نازیهاست یا نه. هایدگر این امر را بهتندی انکار کرد و توضیح داد که چگونه بهدانشجویان و همکاران یهودیِ خود کمک کرده است. با این حال، توضیحات هایدگر آرنت را مجاب نساخت و رابطهی آن دو برای هفده سال گسسته شد.
@NashrAasoo 💭
🔸 در پاییز ۱۹۲۴ آرنت به ماربورگ وارد شد. در آن وقت، در میان جوانانی که از فلسفههای نوکانتی و نوهگلی دلسرد شده بودند، معروف بود که در ماربورگ کسی هست که نه «دانشوری»، بلکه خودِ «اندیشیدن» را میآموزد. میگفتند: اندیشه، بارِ دیگر به زندگی بازگشته و «گنجینههای فرهنگی قدیم» دوباره به سخن در آمده است. آرنت پرسانپرسان به کلاس «جادوگر کوچک مسکیرش» راه یافت. در آن روز، هایدگر سرگرم شرح سطربهسطر رسالهی سوفیست افلاطون بود که یکباره اسیر «نگاه نافذ»و «روان لرزان» دختری جوان و دوستداشتنی شد. آرنت در ساعت فراغت به دیدار استاد در دفترش رفت و یکبار نیز با هم بهپیادهروی رفتند و بذر عشق آن دو بیشتر ریشه زد. آن دو مفتون یکدیگر شدند شاید بیشتر به این جهت که هر دو دنبال پناه و آرام جانی میگشتند. سرنوشت اولیهی آرنت از او دخترکی ترسخورده ساخته بود. سرشتِ سودازدهای که شاید بیش از مهرورزیدن و حتی بیش از شهرت، تشنهی آن بود که کسی او را بفهمد. هایدگر نیز برخلاف هیبت و کاریزمایی که از خود ساطع میساخت فردی خجول و پرتشویش بود. از آن آدمهایی که نمیتوانند مستقیم بهچشمِ دیگران نگاه کنند. او نیز به نوعی دلگرمی نیاز داشت و سالها بعد اقرار کرد که آرنت منبع الهامش در نگارش هستی و زمان بوده است.
🔸در ماجرای آرنت و هایدگر تنها یک اشکال کوچک وجود داشت: هایدگر متأهل بود و صاحب دو فرزند.هایدگر اما میتوانست، طبق فرمان فلسفهی پدیدارشناسی، موقتاً تعلقات خانوادگیاش را «در پرانتز» بگذارد؛ تعهدات عیالواریاش را به زیر فرش بروبد و به عشق نوپایش بپردازد. از این گذشته، در آن سالها از سدهی بیست، دنیا عصر ویکتوریا و قواعد دستوپاگیر اخلاقیاش را کنار روبیده بود و پارادایم روان-تحلیلیِ فروید و تجویز او در روابط آزاد کمکم بر جهان سایه میگسترد.
با این حال، کار آن دو خالی از خطر نبود. با چنین شرایطی معلوم بود که عشقِ آن دو چندان نمیپاید. در آوریل ۱۹۲۶، در پایان نیمسال سوم تحصیلی، پروندهی نخستین و صمیمانهترین مرحلهی عشق آن دو بسته شد. کمی پیش از آن، نامهی ۱۰ ژانویهی ۱۹۲۶ هایدگر حکایت از این گلایهی آرنت دارد که استاد او را از یاد برده است. در همین روزها هایدگر عزلت گزیده بود تا شاهکار خود هستی و زمان را بهروی کاغذ بیاورد. بهانههای استاد، آرنت را قانع نکرد و او تصمیم به ترک ماربورگ گرفت. آرنت بار و بنهی خود را جمع کرد و رهسپار هایدلبرگ شد. بیستوپنج سال بعد معلوم شد که بریدن رشتهی ارتباط آن دو، کارالفریده، همسر هایدگر، بوده است. با وجود پیمانی که آن دو بسته بودند تا کسی از عشقشان بو نبرَد، الفریده بهنحوی قضیه را از زیر زبانِ همسرش بیرون کشیده بود.
🔸 با بهقدرت رسیدن نازیها، و سپس شروع جنگ جهانی دوم، پردهی ضخیمی میان آن دو کشیده شد. در این سوی پرده، هایدگر بر کرسی ریاست دانشگاه نشست؛ به عضویت حزب نازی درآمد و حقوق پایمالشدهی همکاران یهودیاش را نادیده گرفت. در آن سوی پرده، آرنت در مقام زنی یهودی ابتدا به حاشیه رانده شد؛ سپس تحت تعقیب قرار گرفت و عاقبت از آلمان به اروپا گریخت و در پاریس بهعضویت سازمانی در آمد که به جوانان یهودی مدد میرساند. سیر رویدادهای سترگِ تاریخی آن دو را از هم دورتر میکرد.سرانجام در زمستان ۱۹۳۳ آرنت طی نامهای از هایدگر پرسید که هوادار نازیهاست یا نه. هایدگر این امر را بهتندی انکار کرد و توضیح داد که چگونه بهدانشجویان و همکاران یهودیِ خود کمک کرده است. با این حال، توضیحات هایدگر آرنت را مجاب نساخت و رابطهی آن دو برای هفده سال گسسته شد.
@NashrAasoo 💭
Telegraph
هانا آرنت و مارتین هایدگر؛ سایههای یک عشق
«باید امشب بیایم و با قلبت سخن بگویم.»[1] این نخستین سطر از اولین نامهی عاشقانهی مارتین هایدگر به هانا آرنت است. دختری با چشمان گیرا، موهای مشکی و پیشانیِ بلند که در بارانیِ سبزفامش در همان نگاه نخست دل از «پادشاه قلمرو اندیشه» ربوده بود. دخترکِ هجدهساله…
«پادکست «چهل خوانندهی زن ایرانیِ زیر چهل سال» مجموعهایست با پژوهش و نویسندگی امید احسانی و روایت شبنم طلوعی دربارهی تعدادی از خوانندگان زن ایرانی که در دو دههی اخیر مطرح شدند. خوانندگانی که یا همچنان داخل ایرانند و یا فعالیتشان را از داخل ایران آغاز کردهاند.»
aasoo.org/fa/podcast/4783
@NashrAasoo 🔻
aasoo.org/fa/podcast/4783
@NashrAasoo 🔻
Aasoo - آسو
«پادکست «چهل خوانندهی زن ایرانیِ زیر چهل سال» مجموعهایست با پژوهش و نویسندگی امید احسانی و روایت شبنم طلوعی دربارهی تعدادی از خوانندگان زن ایرانی که در دو دههی اخیر مطرح شدند. خوانندگانی که یا همچنان داخل ایرانند و یا فعالیتشان را از داخل ایران آغاز…
Audio
چهل خوانندهی زن ایرانی زیر چهل سال؛ بخش چهارم🔺
«در اپیزود چهارم این پادکست به معرفی این پنج هنرمند پرداختهایم: آیدا نصرت، مینا دریس، صبا ضامنی، گلسا و خواهران بلوری (ثمین و بهین).»
🔸پادکستهای ما را در شبکههای اجتماعی و اپهای پادخوان با شناسهی NashrAasoo بشنوید.
[Castbox] [Google] [Spotify] [Apple]
@NashrAasoo 🎧
«در اپیزود چهارم این پادکست به معرفی این پنج هنرمند پرداختهایم: آیدا نصرت، مینا دریس، صبا ضامنی، گلسا و خواهران بلوری (ثمین و بهین).»
🔸پادکستهای ما را در شبکههای اجتماعی و اپهای پادخوان با شناسهی NashrAasoo بشنوید.
[Castbox] [Google] [Spotify] [Apple]
@NashrAasoo 🎧
«روزی که به میله رفتم این مورد را به خوبی درک کردم که زنان افغانستان چقدر عاشق آزادی و رهایی هستند. جایی که رفتیم کنار چند تپهی نه چندان بلند بود که در دامنهی آن تپهها زنها فرش گسترده و میله برپا میکردند. وانتِ ما توقف کرد و گفتند که میلهگاه ما همینجا است. آنجا نه شهربازی بود، نه نشانهای از تمدن اما هرچه میدیدم نشانهی زندگی و مبارزه بود. زنان در هر سن و سالی با هر وسیلهای که توانسته بودند آنجا شتافته بودند.»
aasoo.org/fa/notes/4787
@NashrAasoo 🔻
aasoo.org/fa/notes/4787
@NashrAasoo 🔻
لحظهای دور از چشم طالب🔻
🔹 چندی پیش زنانِ محلهمان خبر رساندند که قرار است به یک میلهی (پیکنیک) بهاری برویم و باید آماده باشیم. آمادگی برای این میله خیلی دشوار نبود، نان چاشت تدارک میدیدیم، خودمان را آماده میکردیم و یک مقدار پول بهخاطر پرداخت کرایهی موتر هم همراه خود میگرفتیم. روز موعود تعداد زنان بیش از آنچه دعوت شده بودند افزایش یافت و تعداد بیشتر را هم دختران نوجوان تشکیل میدادند که همه داوطلب بودند و حتی یکی هم پا پس نمیکشید. موتری که قرار بود ما را ببرد جای کافی نداشت که همه بنشینیم. این موتر در اصل یک وانت بود. پشت وانت نشستیم و در واقع از سر و کول یکدیگر بالا رفته و طوری نشسته بودیم که همه فضا را تحمل میکردیم تا به مقصد برسیم.
🔹 در میان زنان افغانستان، زن متحجر و طرفدار طالب و حجابسیاهِ داعشی خیلی کم دیدهام. اگر بخواهم حساب کنم به پنج تن هم نمیرسد. زنانی که من دیدهام و میشناسم همه طرفدار زندگی بودند و هستند. همه دوست داشتند میله باشد، جشن باشد، بهار باشد، رقص باشد، خندیدن باشد و به گرد زندگی چرخیدن. روزی که به میله رفتم این مورد را به خوبی درک کردم که زنان افغانستان چقدر عاشق آزادی و رهایی هستند. جایی که رفتیم کنار چند تپهی نه چندان بلند بود که در دامنهی آن تپهها زنها فرش گسترده و میله برپا میکردند. وانتِ ما توقف کرد و گفتند که میلهگاه ما همینجا است. آنجا نه شهربازی بود، نه نشانهای از تمدن اما هرچه میدیدم نشانهی زندگی و مبارزه بود. زنان در هر سن و سالی با هر وسیلهای که توانسته بودند آنجا شتافته بودند. هیچ مردی آنجا مزاحم ما نبود. یک مرد پیر را مِن حیث مَحرم همراه برده بودیم که او و صاحب وانت جایی دور از ما فرش گسترده و منتظر ما نشسته بودند. همه به سمت بالای تپهها دویدیم. حجابهای خود را پایین تپه رها کردیم و دختران نوجوان موسیقیشان را بلندتر پخش میکردند و همه با رقصیدن به سمت بالای تپهها میدویدند و حتی بیعلاقهترین زنان هم سعی میکردند که عکسی از آنها گرفته شود و جالب اینکه در آن سه ساعت به هیچ مورد ناراحتکنندهای فکر نکرده بودم. نه به دانشگاه، نه به مدرسه و نه به اینکه حق کار ندارم. هیچ شعاری هم یادم نمیآمد. کامل خودم را در دامن آن تپه رها کردم و به سَیل دخترانِ آن سوی تپهها پرداختم. در کنار تپهای که ما روی آن راه میرفتیم چند گروه از زنان و دختران نوجوان هم مصروف عکس گرفتن و حس کردن زندگی بودند. آفتاب اردیبهشت گاهی میسوزاند و گاهی هم چند دقیقه فرصت میداد که از ابرها لذت ببریم و با چشمان راحت و باز عکس بیندازیم. همه بیوقفه از خود عکس میگرفتند، یکی خوابیده عکس میگرفت، دیگری موهای خود را به دست باد داده بود و یکی هم میرقصید تا از او ویدیو بگیرند. چه شوری برپا بود.
🔹از محلهشان که دور شدیم به قدری هیاهو کردیم که زنگ از دلمان کَندیم و به خانه برگشتیم. در این سرزمینِ جنگ و خوف هیچکسی به اندازهی زنان به زندگی وفادار نبوده است، هرچند زیر هزاران مشکل و موانع قامتشان له شده است. اگر از این روزها هر ماه یک بار میداشتیم یا هم هر سه ماه یک بار چنین فرصتهایی میداشتیم، شاید چروک صورتهایمان کمتر بود و شاید هم قویتر بودیم که این روزها را نمیدیدیم. نمیدانم کدام زنی این طالبان را پرورش داده و به جانِ زندگیِ خود انداخته است، شاید هم هیچ زنی تقصیر ندارد، شاید هم این وسوسهی خون و جنگ به قدری برای مردان کارساز است که زنان و مادران آن را درک و تصور کرده نمیتوانند.
@NashrAasoo 💭
🔹 چندی پیش زنانِ محلهمان خبر رساندند که قرار است به یک میلهی (پیکنیک) بهاری برویم و باید آماده باشیم. آمادگی برای این میله خیلی دشوار نبود، نان چاشت تدارک میدیدیم، خودمان را آماده میکردیم و یک مقدار پول بهخاطر پرداخت کرایهی موتر هم همراه خود میگرفتیم. روز موعود تعداد زنان بیش از آنچه دعوت شده بودند افزایش یافت و تعداد بیشتر را هم دختران نوجوان تشکیل میدادند که همه داوطلب بودند و حتی یکی هم پا پس نمیکشید. موتری که قرار بود ما را ببرد جای کافی نداشت که همه بنشینیم. این موتر در اصل یک وانت بود. پشت وانت نشستیم و در واقع از سر و کول یکدیگر بالا رفته و طوری نشسته بودیم که همه فضا را تحمل میکردیم تا به مقصد برسیم.
🔹 در میان زنان افغانستان، زن متحجر و طرفدار طالب و حجابسیاهِ داعشی خیلی کم دیدهام. اگر بخواهم حساب کنم به پنج تن هم نمیرسد. زنانی که من دیدهام و میشناسم همه طرفدار زندگی بودند و هستند. همه دوست داشتند میله باشد، جشن باشد، بهار باشد، رقص باشد، خندیدن باشد و به گرد زندگی چرخیدن. روزی که به میله رفتم این مورد را به خوبی درک کردم که زنان افغانستان چقدر عاشق آزادی و رهایی هستند. جایی که رفتیم کنار چند تپهی نه چندان بلند بود که در دامنهی آن تپهها زنها فرش گسترده و میله برپا میکردند. وانتِ ما توقف کرد و گفتند که میلهگاه ما همینجا است. آنجا نه شهربازی بود، نه نشانهای از تمدن اما هرچه میدیدم نشانهی زندگی و مبارزه بود. زنان در هر سن و سالی با هر وسیلهای که توانسته بودند آنجا شتافته بودند. هیچ مردی آنجا مزاحم ما نبود. یک مرد پیر را مِن حیث مَحرم همراه برده بودیم که او و صاحب وانت جایی دور از ما فرش گسترده و منتظر ما نشسته بودند. همه به سمت بالای تپهها دویدیم. حجابهای خود را پایین تپه رها کردیم و دختران نوجوان موسیقیشان را بلندتر پخش میکردند و همه با رقصیدن به سمت بالای تپهها میدویدند و حتی بیعلاقهترین زنان هم سعی میکردند که عکسی از آنها گرفته شود و جالب اینکه در آن سه ساعت به هیچ مورد ناراحتکنندهای فکر نکرده بودم. نه به دانشگاه، نه به مدرسه و نه به اینکه حق کار ندارم. هیچ شعاری هم یادم نمیآمد. کامل خودم را در دامن آن تپه رها کردم و به سَیل دخترانِ آن سوی تپهها پرداختم. در کنار تپهای که ما روی آن راه میرفتیم چند گروه از زنان و دختران نوجوان هم مصروف عکس گرفتن و حس کردن زندگی بودند. آفتاب اردیبهشت گاهی میسوزاند و گاهی هم چند دقیقه فرصت میداد که از ابرها لذت ببریم و با چشمان راحت و باز عکس بیندازیم. همه بیوقفه از خود عکس میگرفتند، یکی خوابیده عکس میگرفت، دیگری موهای خود را به دست باد داده بود و یکی هم میرقصید تا از او ویدیو بگیرند. چه شوری برپا بود.
🔹از محلهشان که دور شدیم به قدری هیاهو کردیم که زنگ از دلمان کَندیم و به خانه برگشتیم. در این سرزمینِ جنگ و خوف هیچکسی به اندازهی زنان به زندگی وفادار نبوده است، هرچند زیر هزاران مشکل و موانع قامتشان له شده است. اگر از این روزها هر ماه یک بار میداشتیم یا هم هر سه ماه یک بار چنین فرصتهایی میداشتیم، شاید چروک صورتهایمان کمتر بود و شاید هم قویتر بودیم که این روزها را نمیدیدیم. نمیدانم کدام زنی این طالبان را پرورش داده و به جانِ زندگیِ خود انداخته است، شاید هم هیچ زنی تقصیر ندارد، شاید هم این وسوسهی خون و جنگ به قدری برای مردان کارساز است که زنان و مادران آن را درک و تصور کرده نمیتوانند.
@NashrAasoo 💭
Telegraph
لحظهای دور از چشم طالب
چندی پیش زنانِ محلهمان خبر رساندند که قرار است به یک میلهی (پیکنیک) بهاری برویم و باید آماده باشیم. آمادگی برای این میله خیلی دشوار نبود، نان چاشت تدارک میدیدیم، خودمان را آماده میکردیم و یک مقدار پول بهخاطر پرداخت کرایهی موتر هم همراه خود میگرفتیم.…