پیشگویی های آیت الله بهجت درباره زمان ظهور نادرست بود

آیت الله بهجت یک بار با استناد به جمله ای که «عمر بن خطّاب» در خواب به کسی گفته، به گمانه زنی درباره تاریخ ظهور پرداخته است! (نمی دانم عمر بن خطّاب چه دانشی دارد که بتوان به حرف او استناد کرد! آن هم کلامش در خواب و نه بیداری! آن هم بعد از آن که از این دنیا رخت بر بسته و جزای کارهای خود را می بیند! و نمی دانم از کجا دانستند که عمر است و شیطان نیست!)
بار دیگر با استناد به حدیثی ضعیف، تاریخ ظهور را تعیین کرده است، در حالی که در نقل و تحلیل این حدیث مرتکب چندین اشتباه مهمّ شده است!
بار دیگر با استناد به علم حروف
و بار دیگر با استناد به تشرّف شخصی خدمت امام زمان!
و ...
چه اصراری هست که بدون علم درباره چیزی نظر داده شود که علم آن از ما برداشته شده است؟! اگر بنا بود تاریخی تعیین شود، اهل بیت تعیین می کردند و امر را به دیگران نمی سپردند تا با تخمین های بی اساس، برای مردم ایجاد شبهه کنند.
تفصیل تناقض گویی ها و اشتباهات ایشان را در این جا بخوانید:
http://alasar.blog.ir/1396/04/22/bahjat-toghit

@zecra

کارگاه تاریخ سازی علّامه طهرانی و پسران

خاندان طهرانی ادّعا می کنند که طرّاح اصلی، بنیانگذار و پشت پرده حقیقی انقلاب، علّامه طهرانی بوده است نه امام خمینی! این در حالی است که خود معترف اند که کمترین ذکری از علّامه طهرانی در تاریخ کتبی و شفاهی انقلاب نیست! ایشان با وجود آن که کمترین نقشی در انقلاب نداشته اند، می کوشند خود را صاحب اصلی انقلاب جلوه دهند.
درباره ادّعاهای شگفت انگیز آنان مطلب زیر را بخوانید:
http://alasar.blog.ir/1396/04/27/tehrani-tarikh

@zecra

کرامت و بزرگواری امام صادق علیه السّلام در هنگام مرگ

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ جَمِيلِ بْنِ صَالِحٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ أَحْمَرَ وَ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ وَ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الْحَمِيدِ جَمِيعاً عَنْ سَالِمَةَ مَوْلَاةِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَتْ‏ كُنْتُ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع حِينَ حَضَرَتْهُ الْوَفَاةُ فَأُغْمِيَ عَلَيْهِ فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ أَعْطُوا الْحَسَنَ بْنَ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ وَ هُوَ الْأَفْطَسُ سَبْعِينَ دِينَاراً وَ أَعْطُوا فُلَاناً كَذَا وَ كَذَا وَ فُلَاناً كَذَا وَ كَذَا فَقُلْتُ أَ تُعْطِي رَجُلًا حَمَلَ عَلَيْكَ بِالشَّفْرَةِ فَقَالَ وَيْحَكِ أَ مَا تَقْرَءِينَ الْقُرْآنَ قُلْتُ بَلَى قَالَ أَ مَا سَمِعْتِ قَوْلَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ‏ الَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ‏ قَالَ ابْنُ مَحْبُوبٍ فِي حَدِيثِهِ حَمَلَ عَلَيْكَ بِالشَّفْرَةِ يُرِيدُ أَنْ يَقْتُلَكَ فَقَالَ أَ تُرِيدِينَ عَلَى أَنْ لَا أَكُونَ مِنَ الَّذِينَ قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى- الَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ‏ نَعَمْ يَا سَالِمَةُ إِنَّ اللَّهَ خَلَقَ الْجَنَّةَ وَ طَيَّبَهَا وَ طَيَّبَ رِيحَهَا وَ إِنَّ رِيحَهَا لَتُوجَدُ مِنْ مَسِيرَةِ أَلْفَيْ عَامٍ وَ لَا يَجِدُ رِيحَهَا عَاقٌّ وَ لَا قَاطِعُ رَحِمٍ. (الكافي ؛ دار الکتب الاسلامیة ؛ ج‏7 ؛ ص55)

سالمه كنيز آزاد شده ی امام صادق علیه السّلام گفت: هنگام وفات امام صادق علیه السلام نزد ایشان بودم؛ امام بيهوش شد و چون به هوش آمد فرمود: به حسن بن علی [بن علی] بن الحسین –که همان افطس باشد- هفتاد دينار طلا بدهيد و به فلان شخص این قدر و به فلان کس اين مقدار بدهید. گفتم: آیا به مردى بخشش می کنی كه با کارد به تو حمله کرد؟ فرمود: ویحک، مگر قرآن نمی خوانی؟ گفتم: بلی می خوانم. فرمود: نشنیده ای که خداوند فرموده است: ‏«الَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ»
ابن محبوب روایت را با قدری تفاوت چنین نقل کرد: [آیا به کسی بخشش میکنی که] با تیغ بر تو حمله کرد و می خواست تو را بکشد؟ امام فرمود: آیا می خواهی از کسانی نباشم که خداوند درباره شان فرموده است: «الَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ‏.» آری ای سالمة، خداوند بهشت را آفرید و نیکو ساخت و بویش را خوش گرداند و بوی آن از مسیر دو هزار ساله به مشام می رسد؛ امّا کسی که عاقّ [والدین] باشد یا پیوند خود را از خویشاوندان بریده باشد بوی بهشت را نمی یابد.
#حدیث
@zecra

خطرناک ترین بیماری

«عن عائذ بن حبيب قال: قال جعفر بن محمد: لا زاد أفضل من التقوى، و لا شي‏ء أحسن من الصمت، و لا عدوّ أضرّ من الجهل و لا داء أدوى من الكذب.»

از عائذ بن حبیب از امام صادق علیه السّلام روایت است که فرمود: هیچ توشه ای برتر از تقوا، و هیچ چیز زیباتر از خاموشی، و هیچ دشمنی زیان آورتر از نادانی، و هیچ بیماری دردناک تر [و کشنده تر] از دروغگویی نیست.

منابع:
1. تاريخ‏ الإسلام، ج‏9، ص92، شمس الدّین الذّهبیّ، دار الکتاب العربی، بیروت، چاپ دوم
2. کشف الغمّة، ج2، ص185، علی بن عیسی الاربلیّ، نشر بنی هاشمی، تبریز، چاپ اوّل
3. العدد القویة، ص152، علی بن یوسف بن مطهّر، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، قم، چاپ اوّل

عادت زشت دروغگویی، یکی از بدترین بیماری های روانی، اخلاقی و اجتماعی است که متأسّفانه در جامعه ما بسیار شایع است. سیل ویرانگر احادیث جعلی، تشرّفات، اخبار خیالی، حکایات دروغ، پیشگویی ها و ... را که هر روز در منابر، تریبون ها، تلگرام، سایتها و صفحات مجازی و ... منتشر می شود، چگونه باید سدّ کرد؟
#حدیث
@zecra

ادّعای دروغ علّامه طهرانی درباره مصباح الشریعة

یکی از دردسرهای حدیث پژوهان دروغ ها و تخیّلات بی اساسی است که توسّط عالم نماها پیرامون رجال، کتب و احادیث ساخته و پرداخته می شود. به عنوان مثال علّامه طهرانی ادّعا کرده است:
«در هنگامى که شقیق‏ بلخى ملازم حضرت موسى بن جعفر علیهما السّلام بوده، به دستور آن حضرت یکى از خواصّ اهل علم که نسبت قرابت به آن جناب داشته و احادیث مصباح الشریعة را ضبط کرده، به شقیق‏ بلخى مى ‏سپارد و شقیق‏ آنها را براى خِصّیصین از اهل معرفت و تصوّف بیان مى ‏کند.»
این عبارات کوتاه شامل چند ادّعای بلند است که هیچ گزارش یا قرینه ای آن را تأیید نمی کند و منشأی جز خیال ندارد.

نک: http://alasar.blog.ir/1396/05/01/tehrani-mesbah
@zecra

«علّامه طهرانی و علّامه حسن زاده برای اثبات تشیّع ابن عربی، سخنانش را تحریف و با تقطیع مخلّ واژگونه نموده اند»

تلاش برای اثبات شیعه بودن ابن عربی، همان قدر مضحک و بیهوده است که تلاش برای اثبات تشیّع ابن تیمیه یا احمد بن حنبل!! از این رو است که این آقایان مجبورند به کلمات ابن عربی دستبرد زده و آن را تحریف کنند.

تفصیل مطلب را ببینید: http://alasar.blog.ir/1396/05/01/ebneararbi-tashayyo

@zecra

علّامه طهرانی دو دیدگاه کاملاً متناقض درباره طیّ الارض به علّامه طباطبایی نسبت داده است. در لبّ اللباب از ایشان نقل کرده است که طیّ الارض دلالتی بر وصال و کمال ندارد؛ امّا در مهر تابان از ایشان روایت کرده است که طیّ الارض جز برای واصلان و کاملان ممکن نیست. ضمناً تبیینی که برای طیّ الارض ارائه کرده اند، چیزی جز اعتقاد به تفویض نیست.

نگاه کنید: http://alasar.blog.ir/1396/05/03/tehrani-tayyolarz
@zecra

پاسخ دروغ آتئیست ها درباره روابط زناشویی رسول اکرم (صلّی الله علیه و آله) که زیاد در فضای مجازی تکرار می شود
http://alasar.blog.ir/1396/05/03/ayeshe

@zecra

فرمایش دقیق و متین میرزای گیلانی درباره معروف کرخی

علامه طهرانی و دیگر عارفان و صوفیان، کوشیده اند معروف کرخی را از اصحاب خاصّ حضرت امام رضا علیه السّلام معرّفی کنند. میرزای گیلانی در یکی از رسائل ضدّ عرفانی خود، این ادّعا را به بهترین وجه جواب گفته است:
http://alasar.blog.ir/1396/05/04/maroofekarkhi

@zecra

زکات اسب

بسیار دیده و شنیده ایم که برای توجیه قوانین یا فتاوای مخالف با شریعت به مسأله ی «زکات اسب» استناد می شود. چنین میگویند که امیرالمؤمنین ع در زمان حکومت خود، به مقتضای زمان و مصلحت حکومت، برای اسب، زکات تعیین کرده و آن را واجب نموده اند؛ حال آن که در شریعت، زکات اسب، واجب نشده است.
آیا آن چه به امیرالمؤمنین نسبت داده می شود، صحیح است؟
جز در بین معاصران، کسی چنین نسبتی به امیرالمؤمنین نداده است. این نسبت پایه و اساسی نداشته و قرائنی بر بطلان آن دلالت دارد:
http://alasar.blog.ir/1396/05/06/zakateasb

@zecra

معنای صحیح «الکلام فی الربوبیة» در روایت شیخ صدوق -اعلی الله مقامه.

در یکی از روایات توحید صدوق، تعبیر «یتکلّمون فی الربوبیة» به کار رفته است. شیخ صدوق آن را به معنای «سخن گفتن درباره ذات خداوند» پنداشته و در باب مربوط به این موضوع آورده است؛ امّا مقایسه با روایات دیگر نشان می دهد که این تعبیر اصطلاحی خاصّ و به معنای «غلوّ و اعتفاد به ربوبیّت امامان ع» است. بنابراین این حدیث را باید از احادیث نفی غلوّ برشمرد، نه روایات ردّ تفکّر در ذات. البته معنایی که شیخ صدوق برداشت کرده است، فی نفسه صحیح و مطابق روایات بسیار دیگر است، اما ارتباطی با این حدیث ندارد.
توضیح مطلب: http://alasar.blog.ir/1396/05/09/robubiyat
@zecra

درباره تحف العقول (1)

مدّتها شخصیّت حسن بن شعبه حرّانی، مؤلفِ تحف العقول در هاله ای از ابهام بود و اطّلاعات قابل توجّهی درباره هویّت و زندگی او وجود نداشت؛ امّا امروزه با دسترسی به کتب نصیریه و اطّلاعات زیادی که از آنان به دست آمده است، بسیاری از زوایای پنهان، روشن شده است.
مؤلّف تحف العقول، علی رغمِ ارتباط تنگاتنگی که با فرهنگ غالیان داشته است، این کتاب را به مذاق عمومی شیعیان نوشته است و عقاید اصلی خود را آشکار نکرده است؛ به همین دلیل غالبِ روایات آن معتبر است یا شبهه خاصّی ندارد؛ با این حال در همین کتاب نیز قرائن و شواهدی بر این ارتباط یافت می شود که به تدریج بیان خواهم کرد.
از جمله این قرائن نقل روایت متفرّد «المؤمن من الله لا موصول و لا مفصول» است که یکی از مضامین کلیدی و پرتکرارِ غالیان و به ویژه نصیریان -لعنهم الله- است و نمونه مشابهی در آثار اصیل امامیه -رحمهم الله- ندارد.

توضیح بیشتر مطلب: http://alasar.blog.ir/1396/05/13/mawsul-mafsul
@zecra

درباره تحف العقول (2)
(به مناسبت یازدهم ذی القعدة که برخی گفته اند روز میلاد امام هشتم است.)

حدیث مشهور عمران صابی را شیخ صدوف (ره) در دو کتاب التوحید و عیون اخبار الرضا علیه السلام روایت کرده است. بخشی از این حدیث را حسن بن شعبة در تحف العقول روایت کرده است. بین نقل شیخ صدوق (ه) و ابن شعبة تفاوتهای نسبتاً زیادی هست؛ از جمله این که در مواضع متعدّد از روایت شیخ صدوق، واژه ی «الابداع» یا مشتقّات آن به کار رفته است؛ امّا در نقل ابن شعبة -بنا بر نسخ موجود- همه این موارد با واژه ی «التّوهّم» و مشتقّاتش، جایگزین شده است! پر واضح است که این تفاوت نمی تواند سهوی باشد و بی گمان تعمّدی در کار بوده است. کاربرد «التوهّم» و مشتقّات آن در این مواضع، معنای معقول و روشنی ندارد و تنها با مبانی خرافیِ غلات و صوفیه قابل تبیین است.

http://alasar.blog.ir/1396/05/13/emran-sabi

@zecra

درباره تحف العقول (3)

خطبه مؤلف در آغاز کتاب تحف العقول، تقریاً بخشی از همان خطبه غدیریه منسوب به امیرالمؤمنین است که میمون طبرانی -لعنه الله- در مجموع الاعیاد، از امام رضا علیه السّلام روایت کرده است. این خطبه در مصباح المتهجّد، اثرِ شیخ طوسی (ره) نیز روایت شده است. در عین حال سند و متن آن محلّ تأمل است.

http://alasar.blog.ir/1396/05/13/khotbe-tohaf

@zecra

مقاله بسیار مفید آقای حمید باقری درباره ارتباط آثار ابن شعبه با فرقه نصیریه @zecra

درباره تحف العقول (4)

از دیگر قرائن ارتباط تحف العقول با نصیریه، نقل حدیث از حسن بن مسعود است که جز در اسناد حسین بن حمدان اثری از او نیافتم.
توضیح بیشتر: http://alasar.blog.ir/1396/05/13/hasanebnemasood
@zecra

درباره تحف العقول (5)

از دیگر شواهد ارتباط تحف العقول با نصیریه -لعنهم الله-، روایت سدیر است. این حدیث پس از تقسیم بندی محبّین اهل بیت علیهم السّلام، مطالبی درباره توحید بیان کرده است. در کتب معتبر امامیه اثری از این حدیث نیست؛ امّا همین حدیث با قدری اختلاف در کتب نصیریه روایت شده است. قرابت معنایی روایت سدیر با دیگر احادیث نصیریه و ناسازگاری و تعارض آن با روایات معتبر امامیه نیز قابل توجّه است.

توضیح بیشتر: http://alasar.blog.ir/1396/05/15/sadir
@zecra

درباره تحف العقول (6)

یکی از ویژگی های تأمل برانگیز تحف العقول، کثرت متفرّدات است. تفرّد یک روایت، وقتی مهمّ تر می شود که ببینیم همان روایت در منابع دیگر به غیر معصومین (ع) نسبت داده شده است. در تحف العقول با تعداد قابل ملاحظه ای از این گونه روایات روبرو هستیم.

یکی از این روایات، نامه امام سجاد علیه السلام به محمد بن مسلم بن شهاب زهری است. چه بسا خواننده شیعی، با توجّه به شناختی که از امام و سیره او دارد، متن این نامه را سؤال برانگیز و مبهم بیابد. این نامه ظاهراً در جای دیگری به امام سجّاد علیه السّلام نسبت داده نشده است. غزّالی آن را به یکی از برادران دینی زهری نسبت داده است. ابونعیم اصفهانی در حلیة الاولیاء آن را با سند روایت کرده و به «سلمة بن دینار» نسبت داده است. متن نامه با روحیّات سلمة بن دینار سازگار است؛ از نظر تاریخی نیز انتساب آن به سلمة بن دینار موجّه تر است. زیرا از متن نامه بر می آید که در هنگام نوشتن آن، زهری به سنّ پیری رسیده بوده است؛ در حالی که او هنگام وفات امام سجاد علیه السلام تنها 45 سال داشته است؛ ولی سلمة بن دینار سنّ پیری زهری را درک کرده و 16 سال پس از او از دنیا رفته است.

تفصیل مطلب را در این آدرس بخوانید: http://alasar.blog.ir/1396/05/17/zohri
@zecra

درباره تحف العقول (7)

یکی دیگر از موارد تخلیط در کتاب ابن شعبه، نامه ای است که به ادّعای او، امام حسین علیه السلام به عنوان تسلیت خاطرِ ابن عباس، پس از اخراج او از مکّه به طائف نوشته اند. انتساب این نامه به امام حسین ع بدون شکّ نادرست است؛ زیرا این ماجرا پس از شهادت امام حسین علیه السلام رخ داده است. بنابر روایت یعقوبی، شیخ مفید (ره) و شیخ طوسی (ره)، نویسنده این نامه محمد بن حنفیه است نه امام حسین علیه السلام.

شرح مطلب: http://alasar.blog.ir/1396/05/17/name-ebnehanafieh
@zecra

درباره تحف العقول (8)

یکی دیگر از متفرّدات تحف العقول، انتساب روایت زیر به امام سجّاد علیه السلام است:

«وَ قَالَ لَهُ رَجُلٌ إِنِّی لَأُحِبُّکَ فِی اللَّهِ حُبّاً شَدِیداً فَنَکَسَ ع رَأْسَهُ‏ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ أَنْ أُحَبَّ فِیکَ وَ أَنْتَ لِی مُبْغِضٌ ثُمَّ قَالَ لَهُ أُحِبُّکَ‏ لِلَّذِی‏ تُحِبُّنِی‏ فِیهِ.» (تحف العقول ؛ ص282 ؛ جامعه مدرسین ؛ چاپ دوم)

بنا روایت ابونعیم، گوینده این سخن، محمّد بن واسع است: «حدثنى أبو بکر محمد بن عبد اللّه المتولى قال ثنا حاجب بن أبى بکر قال: ثنا أحمد بن إبراهیم قال: ثنا على بن اسحاق قال: ثنا ابن المبارک عن سفیان. قال: قیل: لمحمد بن واسع: إنى لأحبک فى اللّه تعالى. قال: أحبک الذى أحببتنى له اللهم إنى أعوذ بک‏ أن أحب‏ فیک و أنت لى ماقت أو مبغض.» (حلیة الاولیاء و طبقات الاصفیاء ؛ ج‏2 ؛ صص348 و 349)

غزّالی نیز نوشته است: «و قال رجل لمحمد بن واسع، إنى لأحبک فی اللّه، فقال أحبک الذی أحببتنى له، ثم حول وجهه و قال، اللهم إنى أعوذ بک أن أحبّ فیک و أنت‏ لی‏ مبغض‏.» (إحیاء علوم الدین ؛ ج‏5 ؛ ص146)
@zecra

درباره تحف العقول (9)

یکی دیگر از متفردات تحف العقول، حدیث زیر است:
«وَ حَضَرَهُ ذَاتَ يَوْمٍ جَمَاعَةٌ مِنَ الشِّيعَةِ فَوَعَظَهُمْ وَ حَذَّرَهُمْ وَ هُمْ سَاهُونَ لَاهُونَ فَأَغَاظَهُ ذَلِكَ فَأَطْرَقَ مَلِيّاً ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ إِلَيْهِمْ فَقَالَ إِنَّ كَلَامِي ...» (تحف العقول ؛ ص291 ؛ جامعه مدرسین ؛ چاپ دوم)
زبان روایت و سیاق آن تأمل برانگیز است. شواهد نشان می دهد که این روایت به احتمال زیاد، برگرفته از مواعظ «یزید بن ابان الرقاشی» است.
بیان مستندات: http://alasar.blog.ir/1396/05/17/raghashi
@zecra