پیرامون کتاب "انیس المومنین" (۱)

(نکاتی درباره میرلوحی، حدیقه الشیعه و ...)
alasar.blog.ir/1397/03/26/anis1

@zecra

براتِ رهایی از آتش

از امام موسی بن جعفر (ع) روایت است که فرمود:
یکی از پدرانم _که سلام خدا بر آنان باد_ صدای مردی را شنید که امّ القرآن (=سوره حمد) می خواند؛ فرمود: سپاس گزارد [یا مشکور گشت] و پاداش برد.
پس شنید که قل هو الله احد می خواند؛ فرمود: ایمان آورد و ایمن شد.
سپس شنید که انا انزلناه می خواند؛ فرمود: تصدیق کرد [یا راست گفت] و آمرزیده شد.
آن گاه شنید که آیه الکرسی می خواند؛ فرمود: بَه بَه، آفرین؛ براتِ آزادیش از دوزخ فرود آمد.

[حدثنا علي بن أحمد بن موسى رضي الله عنه قال: حدثنا محمد بن أبي عبد الله الكوفي، قال: حدثنا موسى بن عمران النخعي، عن عمه الحسين بن يزيد، عن أبي الحسن موسى بن جعفر عليه السلام قال: سمع بعض آبائي عليهم السلام رجلاََ يقرأ أم القرآن فقال: شكر و اجر، ثم سمعه يقرأ: قل هو الله أحد فقال: آمن و أمن، ثم سمعه يقرأ إنا أنزلناه فقال: صدق و غفر له، ثم سمعه يقرأ آية الكرسي، فقال: بخ بخ، نزلت براءة هذا من النار.] (الامالی للصّدوق، ص۷۰۳، موسسه البعثه)

اللّهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد
#حدیث
@zecra

در این پُست درباره ریشه صوفیانه داستان حضور هم زمان امیرالمومنین ع در چهل مهمانی، و سابقه انتساب آن در قرن ۸ به مولوی و سپس میر سید علی همدانی توضیحاتی داده شد.

امّا ظاهراََ پیش از آن نیز در نیمه دوم قرن ۷ این افسانه به اوحدالدین کرمانی، صوفیِ فاسقِ شاهدباز و هوس پرست، نسبت داده شده است.
(نک: مجموعه متون فارسی زیر نظر احسان یارشاطر، شماره۳۸، مناقب اوحدالدین حامد بن ابی الفخر کرمانی، ص۲۲۵، تصحیح بدیع الزمان فروزانفر، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، سال۱۳۴۷)
@zecra

میراث تصوّف در آثار شیخ صدوق (ره)

سال گذشته چند نمونه از روایات و آراء صوفیانه را که شیخ صدوق در کتب خود آورده بررسی کردیم: http://alasar.blog.ir/1396/04/04/tohid-sollami
اینک به دو نمونه دیگر در همان سبک توجّه کنید:
http://alasar.blog.ir/1397/04/09/Saduq

@zecra

علما و ولایت امر

عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ص‏ أَنَّ الْحَسَنَ بْنَ صَالِحِ بْنِ حَيٍّ وَ عَلِيَّ بْنَ صَالِحِ بْنِ حَيٍّ سَأَلَاهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‏ مَنْ أُولُو الْأَمْرِ فَقَالَ الْعُلَمَاءُ فَلَمَّا خَرَجَا مِنْ عِنْدِهِ قَالَ عَلِيُّ بْنُ صَالِحٍ مَا صَنَعْنَا شَيْئاً ألا كُنَّا سَأَلْنَاهُ مَنْ هَؤُلَاءِ الْعُلَمَاءُ فَرَجَعَا إِلَيْهِ فَسَأَلَاهُ فَقَالَ الْأَئِمَّةُ مِنْ أَهْلِ بَيْتِ رَسُولِ اللَّهِ ص.

حسن و علی پسران صالح بن حیّ از امام صادق علیه السلام پرسیدند: اولوا الامر در آیه "يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‏" چه کسانی اند؟ فرمود: عالمان.
هنگامی که از نزد امام بیرون آمدند، علی گفت: گویا هیچ کاری نکردیم! چرا از او نپرسیدیم: این عالمان چه کسانی اند؟!
نزد امام برگشتند و پرسیدند. امام فرمود:
"همان امامان از اهل بیت رسول خدا صلی الله علیه و آله."

_دعائم الإسلام، ج‏۱، ص۲۴، موسسه آل البیت
و با اندک اختلاف در مناقب آل ابي طالب، ج۳، ص۳۷۳، المطبعه الحیدریه
#حدیث
@zecra

الذین ینفقون اموالهم باللیل و النهار سرّاََ و علانیهََ ...

به سند صحیح روایت شده است: امام صادق علیه السلام چون پاسی از شب می گذشت، کیسه ای از نان و گوشت و سکه های نقره بر می داشت و بر دوش خود گذاشته؛ نزد مستمندان مدینه می برد و در میانشان تقسیم می کرد؛ ولی آنان او را نمی شناختند. وقتی امام صادق علیه السلام از دنیا رفت، دیگر آن صدقات شبانه را نیافتند و دانستند که آن مرد، امام صادق (ع) بوده است.

"محمد بن يحيى، عن أحمد بن محمد، عن ابن أبي عمير، عن هشام بن سالم قال: كان أبوعبدالله عليه السلام إذا اعتم و ذهب من الليل شطره أخذ جرابا فيه خبز و لحم و الدراهم فحمله على عنقه ثم ذهب به إلى أهل الحاجة من أهل المدينة فقسمه فيهم و لا يعرفونه فلما مضى أبوعبدالله عليه السلام فقدوا ذا فعلموا أنه كان أبا عبدالله عليه السلام." (الکافی، ج۴، ص۸)
#حدیث
@zecra

بزرگواری امام صادق در لحظات پایان عمر

به اسناد معتبر از "سالمه" کنیز آزاد شده امام صادق (ع) روایت شده است:

هنگامی که امام صادق (ع) در بستر مرگ افتاده بود، در کنارش بودم. لحظاتی بیهوش شد و چون به هوش آمد فرمود: به حسن بن علی بن حسین (افطس) هفتاد دینار و به فلانی، فلان مقدار و به فلان کس، فلان مقدار بدهید. گفتم: آیا به مردی بخشش می کنی که با چاقو به تو حمله کرد و می خواست تو را بکشد؟! امام فرمود: مگر قرآن نمی خوانی؟ گفتم: می خوانم. فرمود: آیا نشنیده ای که خدا فرموده است: "الذین یصلون ما امر الله به ان یوصل و یخشون ربهم و یخافون سوء الحساب"(الرعد: ۲۱)؟ آری ای سالمه! خداوند بهشت را آفرید و آن را نیکو و خوشبو گرداند و بوی خوش آن از راه دو هزار ساله به مشام می رسد؛ ولی عاقّ والدین و کسی که قطع رحم کند، حتّی بوی آن را در نمی یابد.

منابع:
الکافی، ج۷، ص۵۴
الغیبه للطوسی، ص۱۹۶
تفسیر العیاشی، ج۲، ص۲۰۹
من لا یحضره الفقیه، ج۴، ص۲۳۱
تهذیب الاحکام، ج۹، ص۲۴۶
#حدیث
@zecra

درباره انیس المومنین (۲)

(بررسی مرویات کفایه البرایا منسوب به کیدری: ۱. داستان نبرد امیرالمومنین در تبوک؛ حکایت محبوب غلات "یا ابا الغوث ادرکنی" ...)
http://alasar.blog.ir/1397/04/20/Kefayah

@zecra

دو صف را غنیمت شمر!

از امام رضا علیه السّلام روایت است که فرمود: "هر کس [پیش از نماز] اذان و اقامه بگوید، دو صفّ از ملائکه پشت سر او نماز می خوانند و اگر فقط اقامه بگوید بدون اذان، یک مَلَک در سمت راست و یک مَلَک در سمت چپش نماز می خوانند." سپس فرمود: "دو صف را غنیمت شمر."

في رواية العباس بن هلال عن أبي الحسن الرضا عليه السلام انه قال: "من أذن و أقام صلى وراءه صفان من الملائكة؛ و إن أقام بغير أذان صلى عن يمينه واحد و عن شماله واحد"؛ ثم قال: "اغتنم الصفين." (من لا یحضره الفقیه، ج۱، ص۲۸۷)

بعضی از مسلمانان به گفتن اذان و اقامه در نماز فرادی چندان اهمیت نمی دهند. شایسته است به این دو سنّت توجّه بیشتری شود.
#حدیث
@zecra

مورچه های غول پیکر، نگهبانان سرزمین طلا!

مقایسه گزارش هرودوت درباره سرزمین طلا و مورچه های غول پیکر با روایات ضعیف السّند منسوب به امام رضا (ع) در کافی، اثبات الوصیه و ...

http://alasar.blog.ir/1397/04/23/Wadi

@zecra

ماجرای جعل تاریخ ولادت حضرت معصومه از زبان آیت الله شبیری زنجانی و آیت الله مرعشی نجفی (جرعه ای از دریا، ج۲، صص۵۱۶ و ۵۱۷)
مقصود آ. شبیری از آن جعّال و آدم کلّاش شیخ جواد شاه عبدالعظیمی است.

@zecra

مهم ترین مصلحت، راستی و درستی است

آیه الله شبیری زنجانی (مدّ ظله) در درس خارج صوم خویش در سنوات گذشته، با اشاره به جریان ورود حضرت معصومه علیها السلام به قم بر اساس کتاب تاریخ قم ضمن انتقاد از نقل های غیر معتبر ... اضافاتی که در برخی از نقل ها مبنی بر اینکه در بین راه ساوه جنگی رخ داده و حضرت را مسموم کردند و ... بی اساس دانسته و جعل و نقل این قضایای بی اساس را موجب سست شدن و بی اعتماد شدن مخاطب به سایر قضایای معتبر می دانند و در ادامه می فرمایند:
"اصل مطلب همین است که در اینجا [یعنی کتاب تاریخ قم] نوشته شده است، حال عناوین ثانویه درست می کنند، با این که مهمترین چیز پایه ی دین ما روی همین راستی و درستی گذاشته شده است."

منبع: سایت رسمی ایشان
http://yon.ir/lDMTY

@zecra

۱. شرحی بر یک سندسازی بی پایه

(مقاله خواندنی سید ضیاء مرتضوی درباره روند جعل تاریخ ولادت و وفات حضرت معصومه توسط شیخ جواد شاه عبدالعظیمی)
http://historylib.com/index.php?action=article/view/1528

۲. در کشوری که سخن مداحان مقدم بر سخن پژوهشگران است ...

(گفتار رسول جعفریان درباره جعل تاریخ ولادت حضرت معصومه توسط شیخ جواد شاه عبدالعظیمی)
http://yon.ir/RTw82

۳. مقاله رضا استادی که در آن درباره جعلیات کتاب شیخ جواد شاه عبدالعظیمی از جمله تاریخ ولادت حضرت معصومه توضیح داده است.
http://yon.ir/LRjNt

@zecra

وقتی تبریزیان فقط چیزی از رجال شنیده!!

"بنده اعتقاد دارم که کسانی که رمی به غلو می‌شوند توثیق هم دارند و غلو خدشه ای به وثوق آن وارد نمی‌کند. مثل جریان محمد بن سنان و سهل بن زیاد آدمی. سهل بن عبدالله حاکم بلا منازع در قم بود و سهل بن زیاد را متهم به غلو کرد و او را بیرون کرد اما وقتی سهل از دنیا رفت همین سهل بن عبدالله با پای برهنه در تشییع جنازه او شرکت کرد. حالا یا بخاطر پشیمانی بوده است یا چیز دیگری فهمیده است. خلاصه غلو باعث عدم وثاقت نمی‌شود." (۹۴/۱۱/۶)
http://www.eshia.ir/Feqh/Archive/text/tabrizian/teb2/94/941106/غلو
"محمد بن سنان را به غلو رمی کرده اند. داستانی در سهل بن زیاد آدمی است که سعد بن عبدالله (یکی از علماء قم) نمی‌دانم روی چه حساب و روی چه رقابتی او را تایید نکرد و گفت سهل بن زیاد غالی است. اما زمانی که محمد بن سنان فوت شد همین سعد پای برهنه در تشییع جنازه او حاضر شد. قمی ها تمامی بغدادی ها را رمی به غلو می‌کنند. نمی‌شود این اتهام به غلو را روی عدم توثیق قرار داد. شاید برای محمد بن سنان نیز چنین داستانی باشد. به اعتقاد بنده افرادی که به غلو متهم هستند معتبر هستند." (۹۴/۱۰/۱۶)
http://www.eshia.ir/Feqh/Archive/text/tabrizian/teb2/94/941016/غلو
گذشته از همه اشتباهات فاحشی که در این چند خط است، طلّاب تازه کار هم می دانند که اصل این ماجرا مربوط به "احمد بن محمد بن عیسی الاشعری" و "احمد بن محمد بن خالد البرقی" است نه سعد بن عبدالله و سهل بن زیاد!!!
آخر کسی که "سعد بن عبدالله" را از "احمد بن محمد بن عیسی" و "سهل بن زیاد" را "از احمد بن محمد بن خالد برقی" باز نمی شناسد چه حقی دارد که درباره اصول و فروع علم رجال نظر دهد؟!!
با همین علم و تبحّر است که در علم طب هم نظر می دهد و بر همه دستاوردهای طبی شرق و غرب می تازد؟!!

نمونه دیگر از اکتشافات رجالی_یا بهتر بگوییم اختراعات خنده دار_ تبریزیان:
https://t.me/gholow2/399

@zecra

نمونه ای از ادعاهای بزرگ و توخالی تبریزیان

"در روایت دیگر آمده است: نَزَلَ جَبْرَئِيلُ‌ بِالسِّوَاكِ‌ وَ الْخِلَالِ وَ الْحِجَامَة. یعنی جبرئیل برای مسواک زدن و خلال کردن و انجام حجامت نازل شد. از این روایات و مانند این روایات به دست می‌آید که مسئله‌ مسواک و خلال و حجامت برای دین ما و افتخار دین ما است. اگر امروزه اروپا مسواک می‌ زنند به جهت پیروی از مسلمانان است زیرا اگر مسواک زدن وجود می‌ داشت جبرئیل نازل نمی‌ شد. اینکه حجامت هفت هزار سال سابقه دارد، دروغ است و تبلیغات صهونیست ها است تا برای اسلام افتخاری وجود نداشته باشد. حجامت قبل از اسلام اثری نداشته است. همچنین قبل از اسلام مسواک زدن و خلال کردن اثری نداشته است.
مردم باید بدانند که اگر غربی ها مسواک می‌ زنند به خاطر سفارش پیامبر(ص) اسلام است. معلوم نیست که سنت مسواک زدن از حنفیت حضرت ابراهیم (ع) باشد زیرا اگر مسواک زدن جزء حنفیت بوده است لازم به نزول جبرئیل نبوده است. اگر پیامبران(ع) مسواک می‌زدند پیامبر(ص) می‌ فرمود عطر [صحیح: مسواک] از سنت پیامبران است. مانند سویق که دستور آن توسط جبرئیل نازل شده است. اگر سویق قبل از پیامبر(ص) بوده است نیازی به وحی توسط جبرئیل نمی‌بود. پیامبر(ص) گاهی سنت های پیامبران مانند عطر و کفش زرد را می‌ گوید و گاهی می‌ فرماید که بر این امر جبرئیل نازل شد، اگر نگوییم دلالت دارد، حداقل استشعار به جدید بودن آن کار دارد. «اصاله العدم» می‌گوید فعلی که وجود آن در قبل مشکوک است، نبوده است و ظاهر و اشعار روایات هم بر نبودن است. ... بله، دلیل داریم که پیامبران با چوب زیتون مسواک می‌ زنند. ولی مسواک اراک برای پیامبر ما است و شاید مسواک در این روایت خصوص مسواک اراک باشد." (۹۵/۱۲/۱۵)

http://www.eshia.ir/Feqh/Archive/text/tabrizian/teb/95/951215/دروغ

عباس تبریزیان نه تنها از تاریخ بشر اطّلاع کافی ندارد، بلکه گویی حتی به روایات مربوط نیز مراجعه نکرده و روش استنباط از آن را نمیداند!
ابتدا از این که جبرئیل مسواک و حجامت و خلال را برای پیامبر اسلام (ص) آورده نتیجه می گیرد این سه قبل از اسلام وجود نداشته اند!!!
در حالی که نزول جبرئیل هیچ دلالتی بر این ادعا ندارد! چه مانعی هست که جبرئیل چیزی را برای پیامبر (ص) بیاورد که پیشتر نیز به پیامبران داده شده است؟!
سپس می گوید: "معلوم نیست مسواک زدن از حنفیت حضرت ابراهیم باشد."
در حالی که مشهور است که سنن حنیفیت ابراهیم ۱۰ تا است (۵ تا در سر و ۵ تا در بدن) و از جمله آنها مسواک زدن و خلال کردن است. (نک: بحارالانوار، ج۱۲، صص۷ و ۵۶_ ج۷۳، صص۶۷ و ۶۸_ج۸۱، ص۳۸۰)
روایتی از امام کاظم (ع) نیز این تقسیم را تایید می کند. (بحارالانوار، ج۷۳، ص۶۷)
سپس ایشان به خیال خود برهان خلف اقامه می کند: "اگر پیامبران(ع) مسواک می‌زدند پیامبر(ص) می‌ فرمود عطر [صحیح: مسواک] از سنت پیامبران است."
در حالی که صغرای این قیاس باطل است؛ زیرا چندین روایت صریح معتبر در این معنا وجود دارد:
_عَنْ يُونُسَ بْنِ يَعْقُوبَ عَنْ أَبِي أُسَامَةَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: مِنْ سُنَنِ الْمُرْسَلِينَ السِّوَاكُ. (وسائل، ج۲، ص۵)
_عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع مِنْ أَخْلَاقِ الْأَنْبِيَاءِ السِّوَاكُ. (وسائل، ج۲، ص۶)
_ عَنْ طَلْحَةَ بْنِ زَيْدٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: ثَلَاثٌ أُعْطِيَهُنَّ الْأَنْبِيَاءُ الْعِطْرُ وَ الْأَزْوَاجُ وَ السِّوَاكُ. (وسائل، ج۲، ص۶)
_قَالَ عَلِيٌّ ع ثَلَاثَةٌ أُعْطِيَهُنَّ النَّبِيُّونَ ص التَّعَطُّرُ وَ الْأَزْوَاجُ وَ السِّوَاكُ. (مستدرک الوسائل، ج۱، صص۳۵۹ و ۳۶۳)
_عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: قَالَ لِي: السِّوَاكُ مِنْ سُنَنِ الْمُرْسَلِينَ. (وسائل، ج۲، ص۶)
_قَالَ الصَّادِقُ ع أَرْبَعٌ مِنْ سُنَنِ الْمُرْسَلِينَ التَّعَطُّرُ وَ السِّوَاكُ وَ النِّسَاءُ وَ الْحِنَّاءُ. (وسائل، ج۲، ص۹)
_عن الْقَاسِمِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: مِنْ أَخْلَاقِ الْأَنْبِيَاءِ السِّوَاكُ. (وسائل، ج۲، ص۱۲)
_و در روایتی ضعیف: "وَ مَنِ اسْتَاكَ كُلَّ يَوْمٍ مَرَّتَيْنِ فَقَدْ أَدَامَ سُنَّةَ الْأَنْبِيَاءِ" (مستدرک الوسائل، ج۱، ص۳۶۱)
سپس مقدمات غلط خود را با این اصل تایید می کند که  "فعلی که وجود آن در قبل مشکوک است، نبوده است"!!
در حالی که تاریخ، فقه نیست که در آن اصل عملی جاری شود!! تاریخ از "بودها" سخن می گوید، نه "بایدها" و در بحث از واقع، جاری کردن اصل عملی بی معنا است.
سپس گویا متوجه شده که ادعای نبودن هیچ نوع ابزار تمیز کردن دندان پیش از اسلام

_حتی در میان انبیاء و پیروانشان_ به غایت سست و نامعقول است؛ و به یاد آورده که "نعْمَ السِّوَاكُ الزیتون ... هِيَ سِوَاكِي وَ سِوَاكُ الْأَنْبِيَاءِ قَبْلِي." (مستدرک الوسائل، ج۱، ص۳۶۹)
لذا در کلامی تناقض آمیز و بی دلیل می گوید: "بله، دلیل داریم که پیامبران با چوب زیتون مسواک می‌ زنند. ولی مسواک اراک برای پیامبر ما است و شاید مسواک در این روایت خصوص مسواک اراک باشد."
و با این حال توضیح نداده که اگر پیامبران پیشین هم نوعی مسواک داشته اند، پس چرا مدعی است اروپایی ها مسواک را مطلقاً از اسلام آموخته اند و قبل از آن چنین چیزی نداشتند؟! مگر اروپایی ها از چوب اراک استفاده می کنند که به ادعای ایشان مخصوص اسلام است؟!
او ادعای وجود حجامت پیش از اسلام را توطئه صهیونیست ها می داند؛ حال آن که در مهم ترین کتاب مورد استناد تبریزیان، یعنی طبّ الائمه آمده: "... عَنْ فُضَیْلٍ الرَّسَّانِ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع مِنْ دَوَاءِ الْأَنْبِیَاءِ الْحِجَامَةُ وَ النُّورَةُ وَ السُّعُوطُ." (بحارالانوار، ج۵۹، ص ۱۲۰)
در روایات اهل سنت هم آمده: "خمس من سنن المرسلين: الحياء و الحلم و الحجامة و السواك و التعطر" (کنزالعمال، ح۱۷۲۳۵ و ۱۷۲۳۷ و ۱۷۲۳۸)
متن بسیاری از روایات نیز نشان می دهد حجامت نزد عرب پیش از اسلام شناخته شده بود.
البته کتاب طب الائمه از نظر ما بسیار ضعیف است؛ اما آیا از نظر ایشان طب الائمه هم توطئه صهیونیستی است؟ در این صورت چرا آن را پایه طبابت و تجارت خود قرار داده است؟
غالب دعاوی "فرقه تبریزیان" متکّی بر چنین برداشتهایی است.

@zecra

خدای ما یکی است

یکی از مردم بلخ می گوید: "در سفر خراسان همراه رضا (ع) بودم. روزی دستور داد سفره ای انداختند و بر آن موالیِ خود را از سیاه پوست و ... گرد آورد. به او گفتم: فدایت شوم، کاش برای اینها سفره جداگانه می انداختی. فرمود: چنین مگو‌! زیرا خدای ما یکی است؛ مادر ما یکی است [حواء]؛ پدر ما یکی است [آدم]؛ و پاداش هر کس به کارهای او است."

[عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الصَّلْتِ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ بَلْخٍ قَالَ: کُنْتُ مَعَ الرِّضَا ع فِی سَفَرِهِ إِلَی خُرَاسَانَ فَدَعَا یَوْماً بِمَائِدَةٍ لَهُ فَجَمَعَ عَلَیْهَا مَوَالِیَهُ مِنَ السُّودَانِ وَ غَیْرِهِمْ. فَقُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاکَ لَوْ عَزَلْتَ لِهَؤُلَاءِ مَائِدَةً. فَقَالَ: مَهْ إِنَّ الرَّبَّ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَاحِدٌ وَ الْأُمَّ وَاحِدَةٌ وَ الْأَبَ وَاحِدٌ وَ الْجَزَاءَ بِالْأَعْمَالِ.] (الکافی، ج۸، ص ۲۳۰)
#حدیث
@zecra

تحریفات و دروغ های امیرحسین ترکاشوند در کتاب حجاب شرعی
http://alasar.blog.ir/1397/05/02/Torkashvand

نقد کتاب حجاب شرعی
http://mehrkhane.com/fa/news/7669

@zecra

معنی ذکر

وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ (الانبیاء: ۱۰۵)

به سند صحیح از امام صادق (ع) روایت شده است که فرمود: ذکر نزد خدا است و زبور کتابی است که بر داود (ع) نازل شده است ...
مُحَمَّد [بن یحیی] عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنِ النَّضْرِ بْنِ سُوَيْدٍ عَنْ عَبْدِ الله بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الله ع‏ أَنَّهُ سَأَلَهُ عَنْ قَوْلِ الله عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ مَا الزَّبُورُ وَ مَا الذِّكْرُ قَالَ الذِّكْرُ عِنْدَ الله وَ الزَّبُورُ الَّذِي أُنْزِلَ عَلَى دَاوُدَ وَ كُلُّ كِتَابٍ نَزَلَ فَهُوَ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ وَ نَحْنُ هُمْ. (الکافي ؛ ج۱ ؛ ص۲۲۵_ بصائر الدرجات ؛ ج‏۱ ؛ ص۱۳۶)

به تواتر ثابت است که تعبیر اهل الذکر در قرآن، مخصوص اهل بیت (ع) است؛ ولی مخالفان آن را به معنای اهل کتاب دانسته و گاه به آیه "وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُور ..." استناد کرده و گفته اند: الذکر در این آیه به معنای تورات است.

اما بنا بر روایت بالا، مراد از "الذکر" در آیه همان ام الکتاب یا لوح محفوظ است که نزد خدا می باشد؛ چنان که فرموده: "و عنده ام الکتاب" (مرآة العقول ؛ ج‏۳ ؛ ص۲۱)
این تفسیر را از ابن عباس، سعید بن جبیر، مجاهد، ابن زید و ... نیز روایت کرده اند (نک: الدرالمنثور ، ج‏۴، ص۳۴۱_ التبيان للطوسی، ج‏۷، ص۲۸۳_ مجمع البيان، ج‏۷، ص۱۰۶) و می توان سخنانی از امیرالمومنین (ع)، ابن عباس و ابن جریج را شاهد درستی آن دانست. (نک: بحار، ج۵۴، صص۳۷۲ و ۳۷۵ و ج۷۴، ص۴۰۸ و ج۱۰۰، صص۳۴ و ۳۷)
جالب آن که شیخ مفید (ره) این دیدگاه را مسلّم گرفته است:
"اللوح كتاب الله تعالى كتب فيه ما يكون إلى يوم القيامة، و هو قوله تعالى يوضحه: و لقد كتبنا في الزبور من بعد الذكر أن الارض يرثها عبادي الصالحون فاللوح هو الذكر ..." (تصحیح اعتقادات الامامیه، ص۷۴)
با این همه جای تعجّب دارد که علامه طباطبایی این وجه را بدون هیچ توضیحی کنار گذشته است:
"... و قيل: هو اللوح المحفوظ و هو كما ترى." (الميزان ، ج‏۱۴، ص۳۳۰)

@zecra

سایت "شما بگو" فضای مناسبی است برای پرسش و پاسخ درباره موضوعات مختلف.
http://shomabegoo.com