Gʻordagi tavba yoxud taqdir chiziqlari
XXXVIII qism
Baʼzan yotib ham qolishardi. Ermat ortiqcha pulini gʻorning kavagida saqlar, orqasiga tosh tiqib qoʻyardi.
-Yana biroz toʻplasam, tumandan uy olaman. Yangangni ikkita qilaman, - deb Komilga maqtanardi.
Komil - “Buyursin aka, bizga ham yuqsin!” - deb kulardi.
Ermat hamisha gʻorga ortiqcha aroq, non, yegulik, mollarga yem-xashak olib kelib qoʻyardi. Baʼzan mol topilmay qolsa, ikkalasi bu gʻorda ikki -uch kunlab yotib qolardi. Molni qoʻlga kiritishgach ikkalasi tarqab ketardi. Komil pulini qilib kelguncha Ermat mol toʻplardi.
Ermatning bu ishini qishloqda baʼzilar bilar, bilsa ham indamas, och qulogʻim, tinch qulogʻim qabilida qarashardi. Moli yoʻqolganlar soʻrab borsa, yo musht yer, yoki soʻkish eshitib qaytardi. Hamma bezor boʻlar, militsiyaga aytsa, oʻzi baloga qolardi. Bu nomard militsiya xodimlari tumanga chaqiraverardi. Oddiy savollar berib oʻtirar, qogʻozga qayta-qayta shikoyatini yozdirar, kimda gumoni borligini surishtirardi. Natija chiqarish uchun bu ishlarni bajarayotganligini tinmay uqtirardi. Aslida ular rahbarlari topshiriqlarini bajarishardi. Baʼzan tergovchi yoʻq deb kechgacha olib oʻtirardi. Shikoyatchi uzun zalda zerikib oʻtirardi. Xullas ish oldinga emas, orqaga ketardi. Har gal natijasiz tumanga pul sarflab beraverganidan keyin shikoyatchi oʻzi shikoyatini qaytib olardi. Arizasini ham bir necha marta borib, oʻzing yaxshi, otang yaxshi, bolang undan ham yaxshi deb, kissasiga ataganini solib qutulardi. Buni koʻrgan odamlar moli yoʻqolsa ham, indamay qoʻyar edi. Baʼzi ayollar qarab qoʻyar, erkaklar orqasidan yashirincha soʻkib yurardi.
Ermat bu ishini odat qildi. Topganini maishatga sarflar, akaxonlarini ham siylab turardi. Ular Ermatni hamma ishida boshchi edi. Tekin luqma kimni teshib chiqqan axir. Ermat bu ishidan quvonib, battar avj olar, atrofidagilarni mensimay yurardi. Topgani o’ziga bo’lardi. Hatto bolalariga biror kiyim ham olib bermasdi. Har zamonda xotinining yolvorishi sababli ro’zg’or uchun ozroq pul berar, uni ham minnat qilardi.
Hozir esa otda yoʻlini yoʻqotib, boʻronda izgʻib yurardi. Jahl bilan otini savalar, sovuqda muzlab qolishdan qoʻrqib ketardi. Ermat otini qamchilab borar, boʻronda qayerda ketayotganligini bilmasdi. ko’z oldiga murg’ak bolalari keldi
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
XXXVIII qism
Baʼzan yotib ham qolishardi. Ermat ortiqcha pulini gʻorning kavagida saqlar, orqasiga tosh tiqib qoʻyardi.
-Yana biroz toʻplasam, tumandan uy olaman. Yangangni ikkita qilaman, - deb Komilga maqtanardi.
Komil - “Buyursin aka, bizga ham yuqsin!” - deb kulardi.
Ermat hamisha gʻorga ortiqcha aroq, non, yegulik, mollarga yem-xashak olib kelib qoʻyardi. Baʼzan mol topilmay qolsa, ikkalasi bu gʻorda ikki -uch kunlab yotib qolardi. Molni qoʻlga kiritishgach ikkalasi tarqab ketardi. Komil pulini qilib kelguncha Ermat mol toʻplardi.
Ermatning bu ishini qishloqda baʼzilar bilar, bilsa ham indamas, och qulogʻim, tinch qulogʻim qabilida qarashardi. Moli yoʻqolganlar soʻrab borsa, yo musht yer, yoki soʻkish eshitib qaytardi. Hamma bezor boʻlar, militsiyaga aytsa, oʻzi baloga qolardi. Bu nomard militsiya xodimlari tumanga chaqiraverardi. Oddiy savollar berib oʻtirar, qogʻozga qayta-qayta shikoyatini yozdirar, kimda gumoni borligini surishtirardi. Natija chiqarish uchun bu ishlarni bajarayotganligini tinmay uqtirardi. Aslida ular rahbarlari topshiriqlarini bajarishardi. Baʼzan tergovchi yoʻq deb kechgacha olib oʻtirardi. Shikoyatchi uzun zalda zerikib oʻtirardi. Xullas ish oldinga emas, orqaga ketardi. Har gal natijasiz tumanga pul sarflab beraverganidan keyin shikoyatchi oʻzi shikoyatini qaytib olardi. Arizasini ham bir necha marta borib, oʻzing yaxshi, otang yaxshi, bolang undan ham yaxshi deb, kissasiga ataganini solib qutulardi. Buni koʻrgan odamlar moli yoʻqolsa ham, indamay qoʻyar edi. Baʼzi ayollar qarab qoʻyar, erkaklar orqasidan yashirincha soʻkib yurardi.
Ermat bu ishini odat qildi. Topganini maishatga sarflar, akaxonlarini ham siylab turardi. Ular Ermatni hamma ishida boshchi edi. Tekin luqma kimni teshib chiqqan axir. Ermat bu ishidan quvonib, battar avj olar, atrofidagilarni mensimay yurardi. Topgani o’ziga bo’lardi. Hatto bolalariga biror kiyim ham olib bermasdi. Har zamonda xotinining yolvorishi sababli ro’zg’or uchun ozroq pul berar, uni ham minnat qilardi.
Hozir esa otda yoʻlini yoʻqotib, boʻronda izgʻib yurardi. Jahl bilan otini savalar, sovuqda muzlab qolishdan qoʻrqib ketardi. Ermat otini qamchilab borar, boʻronda qayerda ketayotganligini bilmasdi. ko’z oldiga murg’ak bolalari keldi
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3
Gʻordagi tavba yoxud taqdir chiziqlari
XXXIX qism
Ularning dilni yig’latguvchi, Ermatni ko’rsa pirpirab turuvchi, mayus ko’zlari ko’rinib ketdi. Bolalarining yonida unga ojiza bo’lib qolgan xotini ko’rinib ketdi. Shularni o’ylab otini achchiq qamchiladi. Ot vajohat bilan oldinga intildi. Ot nimadandir qoʻrqib toʻxtadi. Ermat alanglab atrofga qaradi, hech narsa koʻrinmas edi. Ermat otni ayovsiz ravishda qamchiladi. Ot jonivor jarlikni sezib yonga keskin burildi va Ermat otning ustidan uchib ketdi. Shu tushishda jarlik oʻrtasidagi eski tol toʻnkasi ustiga tushdi. Zarb bilan urilganda oyogʻining uchasi sinib ketdi. Aftidan bel umurtqasi ham shikast yedi. Ermat shu alfozda oʻzini yoʻqotib, hushdan ketib qoldi. Qancha vaqt behush yotganini bilmadi. Bir vaqt oʻziga keldi, suyaklari zirqirab ogʻrir edi. Sovuqda tanasi sovib qolganini sezdi, qimirlab koʻrsa qimirlay olmadi. Bo’ron avj olgan, quloqlari ham qor bilan to’lgandi. U qulog’idagi qorni qoqaman deb qo’lini ko’tarmoqchi edi, qo’li o’ziga bo’ysunmadi. Bo’ynidagi qorlar badaniga muzdek bo’lib botardi. Nazarida u so’ngi nafasini olayotgandek tuyulardi. Endi shu joylarda oʻlib ketsam kerak deb oʻyladi va qoʻrqib ketdi. Bor ovozi bilan baqirdi. Boʻron shovqinnida ovozi yoʻqolib ketdi. Nazarida oyoqlarini qor uyumi gurtuk bosib qolgandek tuyuldi. Qoʻli ham, oyogʻi ham qimirlamas, hatto boshi ham oʻziga boʻysunmay, yonga ogʻib ketardi. Qoʻlining panjalar sezilmas, allaqachon sovuqda muzlab boʻlgandi. Ermatning oʻpkasi yigʻiga toʻldi, lekin koʻzlariga yosh kelmadi. Xuddi koʻzlari ham muzlab qolgandek tuyuldi. Ko’z oldiga otasi va onasining qiyofasi keldi. Ular go’yo achinish bilan qarab turgandek bo’ldi. Ulardan madad kutdi, lekin natijasiz ekanligini his etdi. Atrofga alangladi, biror jon bordir deya umid qildi. Shuncha pul uning joniga oro kirmadiya. Kimga qolib ketmoqda uning boyligi. Nahot endi uning joni shu joyda uzilsa. Kimsa topmas joy ekanligini bildi. Bildiyu, jasadini shoqollar g’ajishini his etdi. Nazarida hozirdanoq oyog’ini daydi shoqol tishlayotgandek bo’ldi. Egilib qaramoqchi edi, qimirlay olmadi. Faqat ko’zigina unga bo’ysunar, boshqa joyi muzlab o’lgandek edi. Jon shirin, u dodlab yubordi. Ovozi boʻgʻzidan chiqmay qoldi. Ko’zlari ham birdan yumildi, qayta ochishga urinsada ochilmadi. Uzoq qiynalishdan soʻng tanasi butkul muzlab, tanani joni tark etdi. J buonsiz tana bo’ronda eski to’ngak ustida qotib turardi. Ko’rgan narsa borki undan qo’rqib yuz burardi. Insonning so’nggi manzili shunday bo’lmasin ekanda.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
XXXIX qism
Ularning dilni yig’latguvchi, Ermatni ko’rsa pirpirab turuvchi, mayus ko’zlari ko’rinib ketdi. Bolalarining yonida unga ojiza bo’lib qolgan xotini ko’rinib ketdi. Shularni o’ylab otini achchiq qamchiladi. Ot vajohat bilan oldinga intildi. Ot nimadandir qoʻrqib toʻxtadi. Ermat alanglab atrofga qaradi, hech narsa koʻrinmas edi. Ermat otni ayovsiz ravishda qamchiladi. Ot jonivor jarlikni sezib yonga keskin burildi va Ermat otning ustidan uchib ketdi. Shu tushishda jarlik oʻrtasidagi eski tol toʻnkasi ustiga tushdi. Zarb bilan urilganda oyogʻining uchasi sinib ketdi. Aftidan bel umurtqasi ham shikast yedi. Ermat shu alfozda oʻzini yoʻqotib, hushdan ketib qoldi. Qancha vaqt behush yotganini bilmadi. Bir vaqt oʻziga keldi, suyaklari zirqirab ogʻrir edi. Sovuqda tanasi sovib qolganini sezdi, qimirlab koʻrsa qimirlay olmadi. Bo’ron avj olgan, quloqlari ham qor bilan to’lgandi. U qulog’idagi qorni qoqaman deb qo’lini ko’tarmoqchi edi, qo’li o’ziga bo’ysunmadi. Bo’ynidagi qorlar badaniga muzdek bo’lib botardi. Nazarida u so’ngi nafasini olayotgandek tuyulardi. Endi shu joylarda oʻlib ketsam kerak deb oʻyladi va qoʻrqib ketdi. Bor ovozi bilan baqirdi. Boʻron shovqinnida ovozi yoʻqolib ketdi. Nazarida oyoqlarini qor uyumi gurtuk bosib qolgandek tuyuldi. Qoʻli ham, oyogʻi ham qimirlamas, hatto boshi ham oʻziga boʻysunmay, yonga ogʻib ketardi. Qoʻlining panjalar sezilmas, allaqachon sovuqda muzlab boʻlgandi. Ermatning oʻpkasi yigʻiga toʻldi, lekin koʻzlariga yosh kelmadi. Xuddi koʻzlari ham muzlab qolgandek tuyuldi. Ko’z oldiga otasi va onasining qiyofasi keldi. Ular go’yo achinish bilan qarab turgandek bo’ldi. Ulardan madad kutdi, lekin natijasiz ekanligini his etdi. Atrofga alangladi, biror jon bordir deya umid qildi. Shuncha pul uning joniga oro kirmadiya. Kimga qolib ketmoqda uning boyligi. Nahot endi uning joni shu joyda uzilsa. Kimsa topmas joy ekanligini bildi. Bildiyu, jasadini shoqollar g’ajishini his etdi. Nazarida hozirdanoq oyog’ini daydi shoqol tishlayotgandek bo’ldi. Egilib qaramoqchi edi, qimirlay olmadi. Faqat ko’zigina unga bo’ysunar, boshqa joyi muzlab o’lgandek edi. Jon shirin, u dodlab yubordi. Ovozi boʻgʻzidan chiqmay qoldi. Ko’zlari ham birdan yumildi, qayta ochishga urinsada ochilmadi. Uzoq qiynalishdan soʻng tanasi butkul muzlab, tanani joni tark etdi. J buonsiz tana bo’ronda eski to’ngak ustida qotib turardi. Ko’rgan narsa borki undan qo’rqib yuz burardi. Insonning so’nggi manzili shunday bo’lmasin ekanda.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3
Gʻordagi tavba yoxud taqdir chiziqlari
XL qism
G’ordagi tanishuv
Mardon bobo ertalabki nonushtadan so’ng notanish yigitga qarab “Endi ota-boladek bo’ldik. Qani tanishib olsak bo’ladimi? Kimsan, bu yerda nima qilib yuribsan? Agar o’zing xohlasang albatta, tanishamiz. Men Mardon bobong bolaman. Qorabuloq qishlog’ida yashayman. Kecha sigirimni izlab chiqib bo’ronda qolib ketdim. Shu g’orda kirib jon saqladim. Keyin ollohim seni menga yo’liqtirdi. Qolgani o’zingga ayon. Ko’rdingmi bolam!” – dedi.
Tashqarida bo’ron qutirardi. Yog’ayotgan qor sekinlashgan, lekin shamol kuchi bilan yerdagi qorlarni uchirib o’ynardi. Shamolning ovozi quloqqa yoqimsiz eshitilardi. Sigir, buzoqcha, ot va eshak bir-biriga o’rganib qolgsanidan boshlarini bir-birining biqiniga qo’yib, jimgina yotishardi. Qorni to’q, g’ami yo’q edi, go’yo. Komil o’zining tirikligiga shokurona aytdi. O’zini o’lim changalidan saqlab qolgan shu insonga bor haqiqatni aytishni niyat qildi. Avval u bu qadar ajalning yaqiniga bormagan edi. Sal qolsa o’lib ketardi. Turmada ham tavbasiga tayanmagan edida. U turmada ko’p bora janjallashdi. Raqiblari uni o’lasi qilib kaltaklashsa ham bundan qo’rqmadi. Yuzini ustara bilan kesib, qonsiratib tashlaganda ham o’lishni xayoliga keltirmagandi. Ajal haqida umuman o’ylamagan edi.
Bugun yosh joniga achinib ketdi. Hali yigirma to’qqizga kirgan bo’lishiga qaramay aqlsiz yigit edi. Shuncha topgan puli unga va’fo qilmaganini ko’rdi. Shu chol bo’lmaganda ajalidan besh kun burun o’lib ketardi. Endi tavba qilmoq pallasi keldi. Shu cholga bor haqiqatni aytadi va yengil bo’ladi.
-Ota, mening ismim, Komil. Tog’ning ortidagi qishloqda turaman. Ota-onam hayot. Farzandlarim bor. Qamalib chiqqanman, lekin ko’zim ochilmadi. Ermat bilan tanishman. Biz birgalikda ko’p bora mollarni o’g’irlaganmiz. Sizning sigiringizni ham o’g’irlashni olti oydan buyon rejalashtiramiz. Kechagi kunda sigiringizni Ermat haydab keldi. Ammo qishning, ayniqsa fevralning so’ngi kuni bo’ron bo’lishini kutmagan edik. Ermat bo’ronda adashib ketdi. Uni topolmay qoldim. Men ham yo’ldan adashdim. Ollohga tavakkal qilib otning jilovini qo’yib yubordim. Uzim muzlab qolayozdim. Keyin boshqasini eslay olmayman. Meni xudo sizga duchor qildi. Qolganini o’zingiz yaxshi bilasiz! dedi boshini qiyi solib Komil.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
XL qism
G’ordagi tanishuv
Mardon bobo ertalabki nonushtadan so’ng notanish yigitga qarab “Endi ota-boladek bo’ldik. Qani tanishib olsak bo’ladimi? Kimsan, bu yerda nima qilib yuribsan? Agar o’zing xohlasang albatta, tanishamiz. Men Mardon bobong bolaman. Qorabuloq qishlog’ida yashayman. Kecha sigirimni izlab chiqib bo’ronda qolib ketdim. Shu g’orda kirib jon saqladim. Keyin ollohim seni menga yo’liqtirdi. Qolgani o’zingga ayon. Ko’rdingmi bolam!” – dedi.
Tashqarida bo’ron qutirardi. Yog’ayotgan qor sekinlashgan, lekin shamol kuchi bilan yerdagi qorlarni uchirib o’ynardi. Shamolning ovozi quloqqa yoqimsiz eshitilardi. Sigir, buzoqcha, ot va eshak bir-biriga o’rganib qolgsanidan boshlarini bir-birining biqiniga qo’yib, jimgina yotishardi. Qorni to’q, g’ami yo’q edi, go’yo. Komil o’zining tirikligiga shokurona aytdi. O’zini o’lim changalidan saqlab qolgan shu insonga bor haqiqatni aytishni niyat qildi. Avval u bu qadar ajalning yaqiniga bormagan edi. Sal qolsa o’lib ketardi. Turmada ham tavbasiga tayanmagan edida. U turmada ko’p bora janjallashdi. Raqiblari uni o’lasi qilib kaltaklashsa ham bundan qo’rqmadi. Yuzini ustara bilan kesib, qonsiratib tashlaganda ham o’lishni xayoliga keltirmagandi. Ajal haqida umuman o’ylamagan edi.
Bugun yosh joniga achinib ketdi. Hali yigirma to’qqizga kirgan bo’lishiga qaramay aqlsiz yigit edi. Shuncha topgan puli unga va’fo qilmaganini ko’rdi. Shu chol bo’lmaganda ajalidan besh kun burun o’lib ketardi. Endi tavba qilmoq pallasi keldi. Shu cholga bor haqiqatni aytadi va yengil bo’ladi.
-Ota, mening ismim, Komil. Tog’ning ortidagi qishloqda turaman. Ota-onam hayot. Farzandlarim bor. Qamalib chiqqanman, lekin ko’zim ochilmadi. Ermat bilan tanishman. Biz birgalikda ko’p bora mollarni o’g’irlaganmiz. Sizning sigiringizni ham o’g’irlashni olti oydan buyon rejalashtiramiz. Kechagi kunda sigiringizni Ermat haydab keldi. Ammo qishning, ayniqsa fevralning so’ngi kuni bo’ron bo’lishini kutmagan edik. Ermat bo’ronda adashib ketdi. Uni topolmay qoldim. Men ham yo’ldan adashdim. Ollohga tavakkal qilib otning jilovini qo’yib yubordim. Uzim muzlab qolayozdim. Keyin boshqasini eslay olmayman. Meni xudo sizga duchor qildi. Qolganini o’zingiz yaxshi bilasiz! dedi boshini qiyi solib Komil.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3
Gʻordagi tavba yoxud taqdir chiziqlari
XLI qism
Ha, bolam, nima qilarding yosh jonigga jabr qilib? O’qisang, ishlasang bo’lmaydimi? Ota-onangga rahming kelmadimi? Bola-chaqang bor ekan. Ularni harom luqma berib boqibsanku, bolam. Endi nima qilasan? Yuzing shuvut bo’libdiku, bolajonim! - dedi Mardon bobo xo’rsinib.
Oraga og’ir sukunat cho’kdi. Ikkalasi bir-biriga tikilib uzoq o’tirishdi. Komil kamzulining tugmasini o’ynashga tutindi. Mardon bobo mahsisini tozalashga kirishdi. Ancha jimlikdan so’ng Komil gap boshladi:
-Ota, bu ishni boshqa qilmayman, tavba qildim. Endi oilam bag’riga qaytaman. Istasangiz meni qamating, Ermat bilan qilgan ishlarimning barini aytib beraman va bo’ynimga olaman. – dedi boshini o’ng qo’li bilan changallab.
- Yo’q, men seni ham, Ermatni ham qamatmayman. O’z yo’lingni top. Bu yerdan omon-eson chiqib olaylik, sen uyingga ket. Bir haftadan so’ng uyimga kel. Xalqdan kechirim so’ra. Ular kechirishadi, mana men kafilman. El seni kechiradi. Boshqa bunday ishni qilma. Sen menga o’g’lim daysan, xafa bo’lma! Ishga joylash, el bilan birga bo’l! Boshingni ko’tar, mag’rur tur, bolam! - dedi Mardon bobo.
- Roziman, ota, siz nima desangiz ham haqsiz. Endi to’g’ri yo’ldan yuraman. Siz aytgandek, eldan kechirim so’rayman. El kechirar, zararini ortig’i bilan qaytaraman. Siz menga otalik qildingiz. Agar taqdir sizni shu joyga keltirmaganda hozir men tirik bo’lmasdim. Olloh sizdan rozi bo’lsin, ota!- dedi Komil ma’yusgina.
Ular kun bo’yi suhbatlashdilar, dardlashdilar. Mardon bobo yoshligini, bolalarini xotirlab aytib berdi. Suhbat orasida Safar o’g’lini esladi. Ko’ngli yumshab ko’zlaridan yosh dumaladi. Komil Mardon boboni o’zicha ovutishga harakat qildi. Xullas, kun bo’yi ikki jon hasratlashdi. Bunday bo’ronda nima ham qila olardi. Tashqariga chiqolmas , chiqqan bilan hech joy ko’rinmas, xullas g’orda jon saqlashga majbur edilar. Kech kirgach xaltadagi oxirgi yemni hayvonlar oldiga to’kdilar. O’zlari ham oxirgi nonni baham ko’rdilar. Ichlarida “E, xudoyim ertaga bo’ron tinsin. Omon-eson uyga yetaylikda!” deya niyat qilishdi.
Komil cho’g’ ustiga eski tezaklardan tashlab qo’ydi. Olov yonib tungi g’or yorug’lashdi. Olov yorug’ida qalblari ham yorug’lashgandek bo’ldi. Ikkalasi o’rinlariga yotib yana suhbatlashdi. Endi Komil Mardon bobodan tortinmas, o’z yaqinidek ko’rib qalbidagi bor orzilarini bir-bir bayon qilardi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
XLI qism
Ha, bolam, nima qilarding yosh jonigga jabr qilib? O’qisang, ishlasang bo’lmaydimi? Ota-onangga rahming kelmadimi? Bola-chaqang bor ekan. Ularni harom luqma berib boqibsanku, bolam. Endi nima qilasan? Yuzing shuvut bo’libdiku, bolajonim! - dedi Mardon bobo xo’rsinib.
Oraga og’ir sukunat cho’kdi. Ikkalasi bir-biriga tikilib uzoq o’tirishdi. Komil kamzulining tugmasini o’ynashga tutindi. Mardon bobo mahsisini tozalashga kirishdi. Ancha jimlikdan so’ng Komil gap boshladi:
-Ota, bu ishni boshqa qilmayman, tavba qildim. Endi oilam bag’riga qaytaman. Istasangiz meni qamating, Ermat bilan qilgan ishlarimning barini aytib beraman va bo’ynimga olaman. – dedi boshini o’ng qo’li bilan changallab.
- Yo’q, men seni ham, Ermatni ham qamatmayman. O’z yo’lingni top. Bu yerdan omon-eson chiqib olaylik, sen uyingga ket. Bir haftadan so’ng uyimga kel. Xalqdan kechirim so’ra. Ular kechirishadi, mana men kafilman. El seni kechiradi. Boshqa bunday ishni qilma. Sen menga o’g’lim daysan, xafa bo’lma! Ishga joylash, el bilan birga bo’l! Boshingni ko’tar, mag’rur tur, bolam! - dedi Mardon bobo.
- Roziman, ota, siz nima desangiz ham haqsiz. Endi to’g’ri yo’ldan yuraman. Siz aytgandek, eldan kechirim so’rayman. El kechirar, zararini ortig’i bilan qaytaraman. Siz menga otalik qildingiz. Agar taqdir sizni shu joyga keltirmaganda hozir men tirik bo’lmasdim. Olloh sizdan rozi bo’lsin, ota!- dedi Komil ma’yusgina.
Ular kun bo’yi suhbatlashdilar, dardlashdilar. Mardon bobo yoshligini, bolalarini xotirlab aytib berdi. Suhbat orasida Safar o’g’lini esladi. Ko’ngli yumshab ko’zlaridan yosh dumaladi. Komil Mardon boboni o’zicha ovutishga harakat qildi. Xullas, kun bo’yi ikki jon hasratlashdi. Bunday bo’ronda nima ham qila olardi. Tashqariga chiqolmas , chiqqan bilan hech joy ko’rinmas, xullas g’orda jon saqlashga majbur edilar. Kech kirgach xaltadagi oxirgi yemni hayvonlar oldiga to’kdilar. O’zlari ham oxirgi nonni baham ko’rdilar. Ichlarida “E, xudoyim ertaga bo’ron tinsin. Omon-eson uyga yetaylikda!” deya niyat qilishdi.
Komil cho’g’ ustiga eski tezaklardan tashlab qo’ydi. Olov yonib tungi g’or yorug’lashdi. Olov yorug’ida qalblari ham yorug’lashgandek bo’ldi. Ikkalasi o’rinlariga yotib yana suhbatlashdi. Endi Komil Mardon bobodan tortinmas, o’z yaqinidek ko’rib qalbidagi bor orzilarini bir-bir bayon qilardi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3❤1
Gʻordagi tavba yoxud taqdir chiziqlari
XLII qism
Mardon bobo ham Komilni o’ziga yaqin olib gaplashardi. Tun yarmida Komil uxlab qoldi. Mardon bobo ham shirin uyquga ketdi.
Mardon bobo har galgidek erta uyg’ondi. “Qarigandan so’ng qush uyqu bo’lib qolarkan odam” deya o’rnidan turib g’or og’ziga qarab bordi. Tashqarida bo’ron ancha pasaygan edi. Tong otibdi. Ancha olislarni ham ko’rsa bo’lar darajaga yetgan edi. Har-har joyda gurtuklar vahimali bo’lib uyilib yotardi. Bugun ikkinchi mart endi bu yog’I bahor. Bahorga yetdikku degan o’y bilan ichkariga odimladi.
Sigirining yoniga borib buzoqchani turg’azdi. Buzoqcha miriqib onasini emish bilan ovvora edi. Mardon bobo sandiq yonidagi temir tovoqni oldi. Sigirning yoniga o’tirib, buzoqdan ortgan sutni sog’ib oldi. Keyin o’rtadagi kulni titib cho’g’ topdi va olov yoqdi. Olov ustiga tovoqdagi sutni qo’ydi. Bu paytda Komil ham uyg’ongan edi. Komil tashqariga chiqib yuzini qor bilan ishqalab ichkariga kirib keldi. Go’yo nazarida o’zini qayta tug’ilgandek his etdi. Ikkalasi o’tirib sut ichdilar. Komil sutni shunday icholmas edi. Non tugagan edi. Noiloj sutni yosh boladek ho’rillatib ichdi. Uning bu qilig’I Mardon boboga yoqdi. Kulishib sutni ichib olishdi.
Tashqari yorug’lashgan, bo’ron so’nggi kuchini sarf etayotgan edi. Birozdan so’ng bo’ron tinib havoning chiroyi ochilib ketdi. Ertalabki rizqini yemagan hayvonlar tashqariga qarab termulib turardi. Ot eshakning qulog’ini tishlab g’ajirdi, bundan eshakning g’ashi kelib hangrardi. Shuncha harakat qilsa ham eshak otning og’zidan qulog’ini ayirib ololmay qiynalardi. Qorni to’ygan buzoqcha onasining yonida sakrab, irg’ishlab o’ynardi. Mardon bobo va Komil bularni zavq bilan kuzatishar va kulib qo’yishardi.
Ular hozir bor olamni unitishga edilar. Ikkalasi o’z o’y-xayollari bilan band edilar. Butun borliq sirlarining yechimini topishga uringan olimdek hayvonlarning harakatini zavqqa to’lib kuzatishardi. O’rinlaridan turib g’orni saranjomlashdi. Mardon boboning odati shunaqa, hamma joyda tartib bo’lishi kerak. Hozir ham g’ordagi namat va ko’rpalarni joyiga avvalgidek qilib taxlab chiqdi. Eshagiga egarini joyladi. Hayvonlarning go’ngini yig’ib bir chetga olib qo’ydi.
Endi ketishga hozirlanish kerak. Yo’lga hamma narsa taxt edi. Faqat xudo ularga yurar yo’lni ko’rsatsa bo’ldi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
XLII qism
Mardon bobo ham Komilni o’ziga yaqin olib gaplashardi. Tun yarmida Komil uxlab qoldi. Mardon bobo ham shirin uyquga ketdi.
Mardon bobo har galgidek erta uyg’ondi. “Qarigandan so’ng qush uyqu bo’lib qolarkan odam” deya o’rnidan turib g’or og’ziga qarab bordi. Tashqarida bo’ron ancha pasaygan edi. Tong otibdi. Ancha olislarni ham ko’rsa bo’lar darajaga yetgan edi. Har-har joyda gurtuklar vahimali bo’lib uyilib yotardi. Bugun ikkinchi mart endi bu yog’I bahor. Bahorga yetdikku degan o’y bilan ichkariga odimladi.
Sigirining yoniga borib buzoqchani turg’azdi. Buzoqcha miriqib onasini emish bilan ovvora edi. Mardon bobo sandiq yonidagi temir tovoqni oldi. Sigirning yoniga o’tirib, buzoqdan ortgan sutni sog’ib oldi. Keyin o’rtadagi kulni titib cho’g’ topdi va olov yoqdi. Olov ustiga tovoqdagi sutni qo’ydi. Bu paytda Komil ham uyg’ongan edi. Komil tashqariga chiqib yuzini qor bilan ishqalab ichkariga kirib keldi. Go’yo nazarida o’zini qayta tug’ilgandek his etdi. Ikkalasi o’tirib sut ichdilar. Komil sutni shunday icholmas edi. Non tugagan edi. Noiloj sutni yosh boladek ho’rillatib ichdi. Uning bu qilig’I Mardon boboga yoqdi. Kulishib sutni ichib olishdi.
Tashqari yorug’lashgan, bo’ron so’nggi kuchini sarf etayotgan edi. Birozdan so’ng bo’ron tinib havoning chiroyi ochilib ketdi. Ertalabki rizqini yemagan hayvonlar tashqariga qarab termulib turardi. Ot eshakning qulog’ini tishlab g’ajirdi, bundan eshakning g’ashi kelib hangrardi. Shuncha harakat qilsa ham eshak otning og’zidan qulog’ini ayirib ololmay qiynalardi. Qorni to’ygan buzoqcha onasining yonida sakrab, irg’ishlab o’ynardi. Mardon bobo va Komil bularni zavq bilan kuzatishar va kulib qo’yishardi.
Ular hozir bor olamni unitishga edilar. Ikkalasi o’z o’y-xayollari bilan band edilar. Butun borliq sirlarining yechimini topishga uringan olimdek hayvonlarning harakatini zavqqa to’lib kuzatishardi. O’rinlaridan turib g’orni saranjomlashdi. Mardon boboning odati shunaqa, hamma joyda tartib bo’lishi kerak. Hozir ham g’ordagi namat va ko’rpalarni joyiga avvalgidek qilib taxlab chiqdi. Eshagiga egarini joyladi. Hayvonlarning go’ngini yig’ib bir chetga olib qo’ydi.
Endi ketishga hozirlanish kerak. Yo’lga hamma narsa taxt edi. Faqat xudo ularga yurar yo’lni ko’rsatsa bo’ldi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3
Gʻordagi tavba yoxud taqdir chiziqlari
XLIII qism
Uyga qaytish
Ertalab boʻron tingach, Mardon bobo Komilga qarab: - " Tur, oʻgʻlim, boʻron tindi. Endi safarimiz qaridi. Yaxshi-yomon gaplar uchun uzr. Men sigirimni hayday qolay. Kampirim, meni yoʻqotib jinni boʻlib oʻtirgandir. Sigirini bolasi bilan olib borib xursand qilay. Oʻgʻlim, sen oʻz yoʻlingni tanla. Keyin uyga albatta bor! Yaxshilikdan uchrashguncha!"- dedi.
- Ota, ho’kizni ham olib keting, iltimos! Ermatga berib qo’ying. Mening tavba qilganimni aytib qo’ying. Ho’kizini nima qilsa o’zi biladi. Men uyimga borib dam olay. Ota-onam bilan sizni izlab boraman. Siz bilan endi qadrdonmiz, ota. Omonlikda uchrashguncha! - dedi Komil.
- Ha, bolam, endi o’zingga qara. Boshqa yo’lingni yo’qotma. Omonlikda uchrashaylik. Bizning uchrashihimiz, tanishishimiz, peshonamizga yozib qo’yilgan. Taqdirimizda bor ekan biz tanishdik, qismatdosh bo’ldik. Olloh hammaning taqdirini o’zi yozadi. Shu uchrashuv bizning taqdirimizda bor ekan. Uyingga bor, dam ol. Keyin albatta meni izlab kel. Kampirim ham seni ko’rib xursand bo’ladi. Shu sigirning sut, qatig’ini ichasan. Kampirimning qo’li xo’p shirinda, - dedi Mardon ota quvonch bilan. U bugungi kundagi quvonchini ichiga sig’dira olmayotgan edi.
Komil oʻrnidan turib, boshqa indamay narsalarini yigʻishtira boshladi. Xurjunni yelkasiga tashlab, otini yetaklab chiqdi. Tashqarida havo sovuq, qor uyumlari baland edi. Komil otini minganda, Mardon bobo eshakka minib olganini koʻrdi. Eshak ortida sigir va buzoqcha, hamda ho’kiz yurishga shay boʻlib turardi. Komil asta boshini silkib, otiga qamchi bosib joʻnab ketdi. Komil nima ham derdi, aybdor odam boʻlsa. Yana Mardon bobo yomonlikka yaxshilik qilib qoʼygan boʻlsa. Komilning boshi egik, yuragi dardli edi.
Mardon bobo eshagini biqiniga uzangili oyogʻi bilan turtib, sigir va ho’kizning ipini mahkam siqib yoʻlida davom etardi. Qor uyumlarini aylanib oʻtar, sigir buzoqchani "moʻ"lab chaqirib qoʻyardi. Buzoqcha onasining ortidan qolmay ergashib borardi. Mardon bobo horgʻin qoʻshiqni aytib ketardi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
XLIII qism
Uyga qaytish
Ertalab boʻron tingach, Mardon bobo Komilga qarab: - " Tur, oʻgʻlim, boʻron tindi. Endi safarimiz qaridi. Yaxshi-yomon gaplar uchun uzr. Men sigirimni hayday qolay. Kampirim, meni yoʻqotib jinni boʻlib oʻtirgandir. Sigirini bolasi bilan olib borib xursand qilay. Oʻgʻlim, sen oʻz yoʻlingni tanla. Keyin uyga albatta bor! Yaxshilikdan uchrashguncha!"- dedi.
- Ota, ho’kizni ham olib keting, iltimos! Ermatga berib qo’ying. Mening tavba qilganimni aytib qo’ying. Ho’kizini nima qilsa o’zi biladi. Men uyimga borib dam olay. Ota-onam bilan sizni izlab boraman. Siz bilan endi qadrdonmiz, ota. Omonlikda uchrashguncha! - dedi Komil.
- Ha, bolam, endi o’zingga qara. Boshqa yo’lingni yo’qotma. Omonlikda uchrashaylik. Bizning uchrashihimiz, tanishishimiz, peshonamizga yozib qo’yilgan. Taqdirimizda bor ekan biz tanishdik, qismatdosh bo’ldik. Olloh hammaning taqdirini o’zi yozadi. Shu uchrashuv bizning taqdirimizda bor ekan. Uyingga bor, dam ol. Keyin albatta meni izlab kel. Kampirim ham seni ko’rib xursand bo’ladi. Shu sigirning sut, qatig’ini ichasan. Kampirimning qo’li xo’p shirinda, - dedi Mardon ota quvonch bilan. U bugungi kundagi quvonchini ichiga sig’dira olmayotgan edi.
Komil oʻrnidan turib, boshqa indamay narsalarini yigʻishtira boshladi. Xurjunni yelkasiga tashlab, otini yetaklab chiqdi. Tashqarida havo sovuq, qor uyumlari baland edi. Komil otini minganda, Mardon bobo eshakka minib olganini koʻrdi. Eshak ortida sigir va buzoqcha, hamda ho’kiz yurishga shay boʻlib turardi. Komil asta boshini silkib, otiga qamchi bosib joʻnab ketdi. Komil nima ham derdi, aybdor odam boʻlsa. Yana Mardon bobo yomonlikka yaxshilik qilib qoʼygan boʻlsa. Komilning boshi egik, yuragi dardli edi.
Mardon bobo eshagini biqiniga uzangili oyogʻi bilan turtib, sigir va ho’kizning ipini mahkam siqib yoʻlida davom etardi. Qor uyumlarini aylanib oʻtar, sigir buzoqchani "moʻ"lab chaqirib qoʻyardi. Buzoqcha onasining ortidan qolmay ergashib borardi. Mardon bobo horgʻin qoʻshiqni aytib ketardi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3
Gʻordagi tavba yoxud taqdir chiziqlari
XLIV qism
Yoʻl bo’lsina, yoʻl boʻlsin.
Yurar yoʻlim, moʻl boʻlsin.
Xudo bergan umrimda,
Yaxshi niyat moʻl boʻlsin.....
Sayxonlik oralab yurish mushkul edi. Qor uyumlari eshakning yurishiga xalaqit berardi. Amallab yo’lni zo’rg’a topib yurib bordilar. Eshak oldinda borar, uning izidan qolgan hayvonlar ergashib borardi. Ba’zan eshak qorga tiqilib qolar, Mardon bobo tushib qorni ezg’ilardi. Iz tushgach eshak sheriklari bilan yo’lga tushardi. Mardon bobo eshakka minib asta-sekin odimlardi.
Tushlikda katta qirga yetib olgan Mardon bobo eshakda tushib, eshagiga dam berdi. Kun ancha iligan, qor mayinlashib qolgandi. Olisdan qishloqqa bir qur nazar tashladi. Qishloq yastanib yotardi. Tushlik payti bo’lgani sababli ko’plab uylarning mo’risidan qora tutun chiqib osmonga o’rlardi. “Uyda bo’lganimda kampirim menga issiq ko’k choy damlardi. Qand solib ichardim. Oh, mazza! Shuncha yillik qadrdon qishlog’im, yana bag’ringga omon-eson qayta oldim. Ey, yaratgan egam, hali ko’rar kunim bor ekan, ajalim yetmabdi. Bu ham bir sinoatdirda. Ey, yaratgan egam, jonimni olsang o’z uyimda ol. Jasadim ko’cha-kuyda qolib ketmasin. ” – deya xayolga cho’mdi, Mardon bobo.
Keyin o’rnidan turib eshagini mindi va hayvonlarni boshlab yo’lga tushdi. Tushdan keyin Mardon bobo qishloq yaqinidagi qabristonga yaqinlashib qoldi. Qabristonda odamlar gʻimirlar, nimadir qilishmoqda edi. Mardon bobo ichida "Tinchlik boʻlsinda" deb qoʻyardi...
Bu paytda qishloq ahli qabristonga yetib kelishgan, zoʻrgʻa tayyor boʻlgan lahadga mayitni qoʻyish bilan ovvora edi. Goʻr kovlagan yigitlar terga botib ketgan, hansirab nafas olishardi. " Joyi biroz torroq boʻlibdi. Yigitlar rosa harakat qilishibdi. Rahmat!” - deb qoʻydi kimdir .
Lahad ichiga Ermatning tog’asi tushdi. Tog’a jiyanni o’rniga qo’yishi farz edida. Unga yigitlar yordam berib turdi. Kafanlangan mayitni ko’plashib tog’aga uzatishdi. Tog’a avaylab mayitni joyiga qo’yib, tashqariga intildi. Odamlar ko’magi bilan qabrdan tog’a chiqib oldi. Ermatning bolasi yoshgina bo’lib bu holni boshidan o’tkazishga majbur edi. Otasining katta choponini kiyib, beliga qizil shoyi belbog’ tang’igan, boshida katta qora charm telpakni bostirib kiygan, murg’ak bola edi,u. Ko’zlarida yosh miltillar, har bir odamga mung’ayib qarab turardi. Umidvor nigohlarini odamlarga ko’rsatmaslikka urinardi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
XLIV qism
Yoʻl bo’lsina, yoʻl boʻlsin.
Yurar yoʻlim, moʻl boʻlsin.
Xudo bergan umrimda,
Yaxshi niyat moʻl boʻlsin.....
Sayxonlik oralab yurish mushkul edi. Qor uyumlari eshakning yurishiga xalaqit berardi. Amallab yo’lni zo’rg’a topib yurib bordilar. Eshak oldinda borar, uning izidan qolgan hayvonlar ergashib borardi. Ba’zan eshak qorga tiqilib qolar, Mardon bobo tushib qorni ezg’ilardi. Iz tushgach eshak sheriklari bilan yo’lga tushardi. Mardon bobo eshakka minib asta-sekin odimlardi.
Tushlikda katta qirga yetib olgan Mardon bobo eshakda tushib, eshagiga dam berdi. Kun ancha iligan, qor mayinlashib qolgandi. Olisdan qishloqqa bir qur nazar tashladi. Qishloq yastanib yotardi. Tushlik payti bo’lgani sababli ko’plab uylarning mo’risidan qora tutun chiqib osmonga o’rlardi. “Uyda bo’lganimda kampirim menga issiq ko’k choy damlardi. Qand solib ichardim. Oh, mazza! Shuncha yillik qadrdon qishlog’im, yana bag’ringga omon-eson qayta oldim. Ey, yaratgan egam, hali ko’rar kunim bor ekan, ajalim yetmabdi. Bu ham bir sinoatdirda. Ey, yaratgan egam, jonimni olsang o’z uyimda ol. Jasadim ko’cha-kuyda qolib ketmasin. ” – deya xayolga cho’mdi, Mardon bobo.
Keyin o’rnidan turib eshagini mindi va hayvonlarni boshlab yo’lga tushdi. Tushdan keyin Mardon bobo qishloq yaqinidagi qabristonga yaqinlashib qoldi. Qabristonda odamlar gʻimirlar, nimadir qilishmoqda edi. Mardon bobo ichida "Tinchlik boʻlsinda" deb qoʻyardi...
Bu paytda qishloq ahli qabristonga yetib kelishgan, zoʻrgʻa tayyor boʻlgan lahadga mayitni qoʻyish bilan ovvora edi. Goʻr kovlagan yigitlar terga botib ketgan, hansirab nafas olishardi. " Joyi biroz torroq boʻlibdi. Yigitlar rosa harakat qilishibdi. Rahmat!” - deb qoʻydi kimdir .
Lahad ichiga Ermatning tog’asi tushdi. Tog’a jiyanni o’rniga qo’yishi farz edida. Unga yigitlar yordam berib turdi. Kafanlangan mayitni ko’plashib tog’aga uzatishdi. Tog’a avaylab mayitni joyiga qo’yib, tashqariga intildi. Odamlar ko’magi bilan qabrdan tog’a chiqib oldi. Ermatning bolasi yoshgina bo’lib bu holni boshidan o’tkazishga majbur edi. Otasining katta choponini kiyib, beliga qizil shoyi belbog’ tang’igan, boshida katta qora charm telpakni bostirib kiygan, murg’ak bola edi,u. Ko’zlarida yosh miltillar, har bir odamga mung’ayib qarab turardi. Umidvor nigohlarini odamlarga ko’rsatmaslikka urinardi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3
Gʻordagi tavba yoxud taqdir chiziqlari
XLV qism
Choponining etagini ko’tarib har bir odam oldida to’xtar, ular tashlagan har siqim tuproqni avaylab yig’nab chiqardi. Nihoyat qabr og’zi bekitilgach, bolakay bor tuproqni qabr ustiga to’kdi. Tuproq bilan qalbidagi hasratni ham to’kdi, go’yo. Kechagina otasini so’kib turgan odamlar bugun uning og’ir damida yonida tirgak bo’lishdi. Eldan ayrilmaslik kerak ekan, el senga tirgak ekan. Murg’ak bolaning dilidan kechgan dil izhori edi bu.
Tuproq to’kilgach ketmonlab toproq tashladilar. Ahmadjon birinchilardan bo’lib tuproq tashladi va oqsoqoldan javob olishga shoshdi. Axir ikki tun o’tib uyquga to’ymagan, Mardon boboni topishdan umid uzmagan edi. Oqsoqol buni tushinib yonidagi mullaga quron tilovat qilishini aytdi. Quron o’qila boshlandi. Sohibkorlar qabrni chiroyli qilib tayyor holga keltirdi. So’ng jamoa yuziga fotiha tortdi. Oqsoqol “ Ahli jamoa, Ermat qanday odam edi?” – deya odamlarga yuzlandi. Hech kimdan sado chiqmasdi. Shunda kimdir “Yaxshi edi” dedi quruqqina qilib. Uning bu gapi ko’pchilikning “Ana qaranglar, tirik ekan!” degan jumlasining ichida yo’q bo’lib ketdi. Kimlardir shoshib hozirgina ko’milgan Ermatning qabriga qaradi. Qo’rqqanidan yoqasiga tuflab ham qo’yishdi. Boshqa birov qabriston yoniga qaradi.
Qabriston yonida Mardon bobo qari eshagida targ’il sigiri, buzoqcha, ho’kizni boshlab kelardi. Buzoqcha sakrab o’ynar, ba’zan qorga yiqilib tushardi. Mardon bobo angrayib odamlarga qarab kelardi.
Ahmadjon Mardon boboni ko’rib yosh boladek quvonib qabriston eshigi tomon yugirdi. Qorda oyog’ining toyishiga ham parvo qilmay Mardon boboning oldiga yetib bordi. Ko’zi to’la yosh bilan “Tirikmisiz!?” deya oldi xalos. Tasdiq ishorasini olgach quvonib ketdi. Qo’llari bilan Mardon boboning oyoqlarini ushlab ko’rdi. Sekin eshak ustidan Mardon boboning tushishiga ko’maklashdi. Mardon bobo ajib bir chaqqonlik bilan eshakdan sakrab tushdi. Biroz oyoqlarida og’riq sezilsada odamlarga bildirmadi.
Qabristondan chiqqan odamlar Mardon bobo bilan hol so’rashishdi. Vaziyat qisqacha ayon bo’lgach, marhum haqqiga Mardon ota tilovat o’qidi. Fotihadan so’ng Ermatning o’g’lini chaqirib sabr tiladi va otasining omonati bo’lgan ho’kizni yetaklatdi. Bola avval olmadi, keyin oqsoqol va odamlar qistovi bilan olishga qaror qildi. Ho’kizni yetaklab oldinda boshini xam qilib bolakay yo’lga tushdi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
XLV qism
Choponining etagini ko’tarib har bir odam oldida to’xtar, ular tashlagan har siqim tuproqni avaylab yig’nab chiqardi. Nihoyat qabr og’zi bekitilgach, bolakay bor tuproqni qabr ustiga to’kdi. Tuproq bilan qalbidagi hasratni ham to’kdi, go’yo. Kechagina otasini so’kib turgan odamlar bugun uning og’ir damida yonida tirgak bo’lishdi. Eldan ayrilmaslik kerak ekan, el senga tirgak ekan. Murg’ak bolaning dilidan kechgan dil izhori edi bu.
Tuproq to’kilgach ketmonlab toproq tashladilar. Ahmadjon birinchilardan bo’lib tuproq tashladi va oqsoqoldan javob olishga shoshdi. Axir ikki tun o’tib uyquga to’ymagan, Mardon boboni topishdan umid uzmagan edi. Oqsoqol buni tushinib yonidagi mullaga quron tilovat qilishini aytdi. Quron o’qila boshlandi. Sohibkorlar qabrni chiroyli qilib tayyor holga keltirdi. So’ng jamoa yuziga fotiha tortdi. Oqsoqol “ Ahli jamoa, Ermat qanday odam edi?” – deya odamlarga yuzlandi. Hech kimdan sado chiqmasdi. Shunda kimdir “Yaxshi edi” dedi quruqqina qilib. Uning bu gapi ko’pchilikning “Ana qaranglar, tirik ekan!” degan jumlasining ichida yo’q bo’lib ketdi. Kimlardir shoshib hozirgina ko’milgan Ermatning qabriga qaradi. Qo’rqqanidan yoqasiga tuflab ham qo’yishdi. Boshqa birov qabriston yoniga qaradi.
Qabriston yonida Mardon bobo qari eshagida targ’il sigiri, buzoqcha, ho’kizni boshlab kelardi. Buzoqcha sakrab o’ynar, ba’zan qorga yiqilib tushardi. Mardon bobo angrayib odamlarga qarab kelardi.
Ahmadjon Mardon boboni ko’rib yosh boladek quvonib qabriston eshigi tomon yugirdi. Qorda oyog’ining toyishiga ham parvo qilmay Mardon boboning oldiga yetib bordi. Ko’zi to’la yosh bilan “Tirikmisiz!?” deya oldi xalos. Tasdiq ishorasini olgach quvonib ketdi. Qo’llari bilan Mardon boboning oyoqlarini ushlab ko’rdi. Sekin eshak ustidan Mardon boboning tushishiga ko’maklashdi. Mardon bobo ajib bir chaqqonlik bilan eshakdan sakrab tushdi. Biroz oyoqlarida og’riq sezilsada odamlarga bildirmadi.
Qabristondan chiqqan odamlar Mardon bobo bilan hol so’rashishdi. Vaziyat qisqacha ayon bo’lgach, marhum haqqiga Mardon ota tilovat o’qidi. Fotihadan so’ng Ermatning o’g’lini chaqirib sabr tiladi va otasining omonati bo’lgan ho’kizni yetaklatdi. Bola avval olmadi, keyin oqsoqol va odamlar qistovi bilan olishga qaror qildi. Ho’kizni yetaklab oldinda boshini xam qilib bolakay yo’lga tushdi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍2
Gʻordagi tavba yoxud taqdir chiziqlari
XLVI qism
Samad Mardon boboni eshagiga mingazdi. O’zi sigirni yetaklab buzoqchani ergashtirib ortidan ergashdi.
Odamlar qishloqqa ajib hangomalar og’ushida kirib borardi. Uzoqdan cholining eshagini tanigan Malika xola peshvoz chiqib qarshilash uchun yugurdi. Boshidagi shol ro’moli yo’lda tushib qoldi. Malika xola buni sezmadi ham. Tilla topgan tentakday yugirib kelardi. Qizlari nima qilarini bilmay gandiraklardi. Bir-birini quchoqlab yig’lab yuborishdi. Go’yo otasini uzoq ko’rmagandek diydoriga shoshishdi.
Qishning so’nggi kuni, songgi bo’roni qishloqda unitilmas iz qoldirgan edi. Bu taqdir, odamlar esa taqdir chiziqlari edi, go’yo……
TAMOM
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
XLVI qism
Samad Mardon boboni eshagiga mingazdi. O’zi sigirni yetaklab buzoqchani ergashtirib ortidan ergashdi.
Odamlar qishloqqa ajib hangomalar og’ushida kirib borardi. Uzoqdan cholining eshagini tanigan Malika xola peshvoz chiqib qarshilash uchun yugurdi. Boshidagi shol ro’moli yo’lda tushib qoldi. Malika xola buni sezmadi ham. Tilla topgan tentakday yugirib kelardi. Qizlari nima qilarini bilmay gandiraklardi. Bir-birini quchoqlab yig’lab yuborishdi. Go’yo otasini uzoq ko’rmagandek diydoriga shoshishdi.
Qishning so’nggi kuni, songgi bo’roni qishloqda unitilmas iz qoldirgan edi. Bu taqdir, odamlar esa taqdir chiziqlari edi, go’yo……
TAMOM
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3
Tilsim
Qissa
1-qism
To’qson beshinchi yil kuz oylarida qishloqda g’alati voqea bo’ldi. Hali bunaqa ish hech qachon bo’lmagan edi. Kechqurun qishloqda gʻalati gap tarqaldi. Turdiboyning besh yashar bolasi yoʻqolib qoldi. Butun qishloq izlashga tushdi. Hamma hayron.
Turdiboy qishloq chetiga yangi uy qurib yaqinda koʻchib oʻtgan edi. Ota hovlini ukasiga qoldirib, oʻziga vatan sifatida shu uyni qurib olgan edi. Oʻzining qoʻli gul, usta. U bilmaydigan ish yoʻq. Qurilish sohasimi, texnika taʼmirimi, elektr ishlarimi unga begona emas edi. Oʻzining ishidan ortib qoʻshnilarga ham yordam berardi. Kimdir ishlatganidan soʻng uch-toʻrt soʻm pul berar, kimdir quruq rahmat bilan qutilib qolardi. Xullas, Turdiboy odamning joni edi. Hammaga birdek inson edi.
Uning ikki qiz va bir oʻgʻli bor edi. Qizlari katta, maktabga qatnardi. Oʻgʻli hali besh yoshda boʻlganligi uchun uyida yolgʻiz qolar edi. U ham maktabga boraman deya xarxasha qilardi. Maktab ham atay qilgandek qoʻshni qishloqda, orasi besh chaqirim kelardi.
Turdiboyning qizlari ertalab maktabga joʻnab ketdi. Oʻzi qoʻshni qishloqqa kimningdir tomini suvash uchun yoʻl oldi. Ayoli Sanobar uyda ish bilan mashgʻul edi. Yangi uyga gilam toʻqib toʻshayman, deya bir oydirki tinim bilmaydi.
Opalaridan ayrilib xarxasha qilib qolgan bolakay uy orqasiga oʻtib oʻyin bilan ovundi. Sanobar uning oʻziga kelib oʻyinga ovunganidan xursand boʻlib ishga urindi.
Uy orqasida oʻynab yurgan bolakay asta oʻrnidan turib, opalarining eski maktab sumkasini orqasiga taqdi. Kecha oʻzi sindirgan ruchka bilan yozib toʻldirilgan daftarni ham solib olgan edi.
Oyisi koʻrmay qolganidan xursand boʻlib soylikka qarab yugurdi. Kichkina emasmi, charchab qoldi. Soʻngra opalari maktabga ketadigan yolgʻizoyoq soʻqmoqdan maktabga qarab shoshib joʻnadi.
U qishloqdan chiqib oldi. Soʻngra tepalikdan, tepalikka ajib chaqqonlik bilan oʻtib boraverdi. Qalbida bitta umid bor, "Men ham maktabda oʻqiyman." U shu ishonch bilan dadil odimlar edi.
Sentyabr oyi boshi boʻlsada, havo biroz sovuq edi. Bitta koʻylakda ekanligidan afsuslandi. Ancha yurgan edi, maktab koʻrindi. U yaqinda kichkina opasining maktabga birinchi bora chiqqan kuni dadasi bilan kelgan edi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
Qissa
1-qism
To’qson beshinchi yil kuz oylarida qishloqda g’alati voqea bo’ldi. Hali bunaqa ish hech qachon bo’lmagan edi. Kechqurun qishloqda gʻalati gap tarqaldi. Turdiboyning besh yashar bolasi yoʻqolib qoldi. Butun qishloq izlashga tushdi. Hamma hayron.
Turdiboy qishloq chetiga yangi uy qurib yaqinda koʻchib oʻtgan edi. Ota hovlini ukasiga qoldirib, oʻziga vatan sifatida shu uyni qurib olgan edi. Oʻzining qoʻli gul, usta. U bilmaydigan ish yoʻq. Qurilish sohasimi, texnika taʼmirimi, elektr ishlarimi unga begona emas edi. Oʻzining ishidan ortib qoʻshnilarga ham yordam berardi. Kimdir ishlatganidan soʻng uch-toʻrt soʻm pul berar, kimdir quruq rahmat bilan qutilib qolardi. Xullas, Turdiboy odamning joni edi. Hammaga birdek inson edi.
Uning ikki qiz va bir oʻgʻli bor edi. Qizlari katta, maktabga qatnardi. Oʻgʻli hali besh yoshda boʻlganligi uchun uyida yolgʻiz qolar edi. U ham maktabga boraman deya xarxasha qilardi. Maktab ham atay qilgandek qoʻshni qishloqda, orasi besh chaqirim kelardi.
Turdiboyning qizlari ertalab maktabga joʻnab ketdi. Oʻzi qoʻshni qishloqqa kimningdir tomini suvash uchun yoʻl oldi. Ayoli Sanobar uyda ish bilan mashgʻul edi. Yangi uyga gilam toʻqib toʻshayman, deya bir oydirki tinim bilmaydi.
Opalaridan ayrilib xarxasha qilib qolgan bolakay uy orqasiga oʻtib oʻyin bilan ovundi. Sanobar uning oʻziga kelib oʻyinga ovunganidan xursand boʻlib ishga urindi.
Uy orqasida oʻynab yurgan bolakay asta oʻrnidan turib, opalarining eski maktab sumkasini orqasiga taqdi. Kecha oʻzi sindirgan ruchka bilan yozib toʻldirilgan daftarni ham solib olgan edi.
Oyisi koʻrmay qolganidan xursand boʻlib soylikka qarab yugurdi. Kichkina emasmi, charchab qoldi. Soʻngra opalari maktabga ketadigan yolgʻizoyoq soʻqmoqdan maktabga qarab shoshib joʻnadi.
U qishloqdan chiqib oldi. Soʻngra tepalikdan, tepalikka ajib chaqqonlik bilan oʻtib boraverdi. Qalbida bitta umid bor, "Men ham maktabda oʻqiyman." U shu ishonch bilan dadil odimlar edi.
Sentyabr oyi boshi boʻlsada, havo biroz sovuq edi. Bitta koʻylakda ekanligidan afsuslandi. Ancha yurgan edi, maktab koʻrindi. U yaqinda kichkina opasining maktabga birinchi bora chiqqan kuni dadasi bilan kelgan edi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3
Tilsim
Qissa
2-qism
Oʻshanda Ashur muallim "Hali seni ham oʻqitamiz" deya yuzidan chimchilagan edi. Shu kundan boshlab maktabga borish orzusida yashadi.
Maktabga katta sumkasini koʻtarib charchagan bolakay sudrab kirib bordi. Oʻquvchilar darsda ekan. Zalda yurgan Doniyor muallim bolakayni koʻrib hayron boʻlib qoldi.
- Hoy, bebosh, kimning bolasisan? - deya baland ovozda soʻradi.
Qoʻrqib ketgan bolakay: - Tuydi akani uliman. - dedi yigʻi aralash.
Kechagi ziyofatda rosa boʻkib ichgan Doniyor muallim boshi ogʻrib, qayerdan boʻlsa ham ozroq aroq topib ichish uchun yurgan edi. Bolakayning gapi unga yoqmadi.
- Tez joʻnab qol. Hozir doktor kelib ukol qiladi. - dedi. Ichida "Oʻzi senday churvaqalar yetmay turgan edi" deb qoʻydi. Ertalabdan darslariga kira olmay har kimga yalinib charchagan edi. Aksiga olib uni tushunadigan hamkasbi Soli bugun kelmay qolgani yomon boʻldi. Kelganda mototsikli bilan borib bitta aroq topib kelardi. Doniyor muallim karaxt boʻlib yurgan edi-da.
Bolakayga qarab: - Hali ham ketmadingmi? Qulogʻingni kesib olaymi? - dedi gʻazab bilan.
Bolakay yigʻlab qochdi. Sumkasini tashlab qochdi. Orqasiga qaramay qochdi. Maktabdan qoʻrqib qochdi. Muallimdan qoʻrqib qochdi.
Doniyor muallim yerda qolgan yirtiq sumkani tepib chetga chiqardi. Maktab eshigidan chiqqanida bolakayning hovlidan yigʻlab chiqayotganini koʻrib oʻzicha jilmayib qoʻydi. Asta maktab hovlisidan chiqib Abdi qassobning uyiga kirib ketdi. U Abdi qassobdan ochiq boʻlsa ham aroq olib ichish uchun kirib ketdi.
Bu paytda bolakay yigʻlagan holda oʻzi kelgan tepalikka qarab chiqib ketayotgan edi.
Ashur muallim tanaffusga chiqib zalda ketayotib tanish sumkaga koʻzi tushdi. Bu oʻtgan yili Turdiboyning katta qiziga oʻzi sovgʻa qilgan sumka edi. Turdiboyning qizi maktabda yaxshi oʻqir edi. Oiladagi muammo sababmi, qizcha maktabga sumkasiz kelar edi. Ashur muallim shaharga tushganida sumka oldi. Maktabga kelib uni qizchaga oʻzi bermadi. Maktab direktorining oʻzidan shu sumkani Turdiboyning qiziga berishini iltimos qildi. Maktabdagi tadbirda qizchaga aʼlo oʻqishi uchun, sovgʻa sifatida berishdi. Qizchaning quvonganini bir koʻrsangiz edi.
Ashur muallim sumkani olib bir xayoli axlat chelakka tashlagisi keldi. Keyin Turdiboyning oʻgʻlini eslab, "Balki, opalari bilan kelgandir. Uyalib sumkani zalga tashlashgan boʻlsa kerak", deb qoʻydi, ichida.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
Qissa
2-qism
Oʻshanda Ashur muallim "Hali seni ham oʻqitamiz" deya yuzidan chimchilagan edi. Shu kundan boshlab maktabga borish orzusida yashadi.
Maktabga katta sumkasini koʻtarib charchagan bolakay sudrab kirib bordi. Oʻquvchilar darsda ekan. Zalda yurgan Doniyor muallim bolakayni koʻrib hayron boʻlib qoldi.
- Hoy, bebosh, kimning bolasisan? - deya baland ovozda soʻradi.
Qoʻrqib ketgan bolakay: - Tuydi akani uliman. - dedi yigʻi aralash.
Kechagi ziyofatda rosa boʻkib ichgan Doniyor muallim boshi ogʻrib, qayerdan boʻlsa ham ozroq aroq topib ichish uchun yurgan edi. Bolakayning gapi unga yoqmadi.
- Tez joʻnab qol. Hozir doktor kelib ukol qiladi. - dedi. Ichida "Oʻzi senday churvaqalar yetmay turgan edi" deb qoʻydi. Ertalabdan darslariga kira olmay har kimga yalinib charchagan edi. Aksiga olib uni tushunadigan hamkasbi Soli bugun kelmay qolgani yomon boʻldi. Kelganda mototsikli bilan borib bitta aroq topib kelardi. Doniyor muallim karaxt boʻlib yurgan edi-da.
Bolakayga qarab: - Hali ham ketmadingmi? Qulogʻingni kesib olaymi? - dedi gʻazab bilan.
Bolakay yigʻlab qochdi. Sumkasini tashlab qochdi. Orqasiga qaramay qochdi. Maktabdan qoʻrqib qochdi. Muallimdan qoʻrqib qochdi.
Doniyor muallim yerda qolgan yirtiq sumkani tepib chetga chiqardi. Maktab eshigidan chiqqanida bolakayning hovlidan yigʻlab chiqayotganini koʻrib oʻzicha jilmayib qoʻydi. Asta maktab hovlisidan chiqib Abdi qassobning uyiga kirib ketdi. U Abdi qassobdan ochiq boʻlsa ham aroq olib ichish uchun kirib ketdi.
Bu paytda bolakay yigʻlagan holda oʻzi kelgan tepalikka qarab chiqib ketayotgan edi.
Ashur muallim tanaffusga chiqib zalda ketayotib tanish sumkaga koʻzi tushdi. Bu oʻtgan yili Turdiboyning katta qiziga oʻzi sovgʻa qilgan sumka edi. Turdiboyning qizi maktabda yaxshi oʻqir edi. Oiladagi muammo sababmi, qizcha maktabga sumkasiz kelar edi. Ashur muallim shaharga tushganida sumka oldi. Maktabga kelib uni qizchaga oʻzi bermadi. Maktab direktorining oʻzidan shu sumkani Turdiboyning qiziga berishini iltimos qildi. Maktabdagi tadbirda qizchaga aʼlo oʻqishi uchun, sovgʻa sifatida berishdi. Qizchaning quvonganini bir koʻrsangiz edi.
Ashur muallim sumkani olib bir xayoli axlat chelakka tashlagisi keldi. Keyin Turdiboyning oʻgʻlini eslab, "Balki, opalari bilan kelgandir. Uyalib sumkani zalga tashlashgan boʻlsa kerak", deb qoʻydi, ichida.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3❤1
Tilsim
Qissa
3-qism
Soʻng Turdiboyning qizlarini kutdi. Qizlar kelavermagach, Ashur muallimning oʻzi qizlarni izlab sinflarga kirdi. Ular ukalari kelmaganini aytgach, indamay xonasiga kirib, sumkani tokchaga qoʻydi.
Bolakay yigʻlab tepalikdan tushdi. Orqasiga qaradi, boyagi yomon muallim yoʻq edi. Chanqagan edi. Axir hazilmi, yosh bola shuncha joyga yurib kelishi. Yoʻldan chetga chiqib ketdi. U adashdi. Adashganini oʻzi bilmasdi. Uyini izlab ketardi.
Qancha yurdi, oʻzi ham bilmasdi. Suvsizlikdan ogʻzi qurib qoldi. Oʻtirib yigʻlashga tushdi. Boshqa iloji yoʻq. Dodlab yigʻladi. Nihoyat charchab uxlab qoldi. Suvsizlik, yomon muallim uni qiynadi.
***
Sanobar gilam toʻqib oʻtirib oʻgʻli esiga tushib ketdi. Ismini aytib chaqirdi, javob boʻlmadi. Ishini toʻxtatib, uyning orqasiga oʻtib qaradi. Bolasi yoʻq edi. Uyga kirdi, yoʻq. Hovli boʻylab qidirdi, yoʻq. Qoʻshnilaridan soʻradi, yoʻq. Nima qilish kerak?
Darhol qishloq boʻylab izlashga tushdi. Soʻramagan odam qolmadi. Qaynotasining uyiga umid bilan keldi. U yerda ham yoʻq edi. Qayini Toʻlagan bu haqda bilib shoshib qoldi. Darrov mototsiklini minib akasini aytib kelishga shoshdi.
Sanobarning umidi puchga chiqqach qoʻrqib ketdi. Boshidagi roʻmoli tushib qoldi. U dodlab uyiga qarab bolasini izlab chopdi. Qari qaynotasi nimadir dedi, u eshitmadi. Eshitadigan ahvolda emas edi.
Qari chol hassasini doʻqillatib, hovlidan chiqqanida kelini uzoqlab ketgan edi.
Chol "Maktabdan xabar olinglar. U maktabga boraman der edi. Maktabga odam joʻnat" dedi. Ammo cholning gapini kelini eshitmadi.
Sanobar uyiga shoshdi, keliboq hamma joyni qaradi. Qayta-qayta izladi. Umid bilan izladi. Bolakay yoʻq.
Turdiboy va Toʻlagan kelgan payti tushlik vaqti boʻlgan edi. Sanobar yoyilib ketgan sochini toʻzitgan holda umid bilan ularning oldiga yugurdi. Erining vajohatini koʻrib yigʻlashga tushdi.
- Yigʻlama, xotin. Bolangni oxiri qayerda koʻrgan eding. Ayt, topiladi, - dedi Turdiboy qaltirab.
- Ertalab uy orqasida oʻynab turgan edi. Soʻng koʻrinmay qoldi. Izlab topmadim, - dedi Sanobar qoʻrqa-pisa.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
Qissa
3-qism
Soʻng Turdiboyning qizlarini kutdi. Qizlar kelavermagach, Ashur muallimning oʻzi qizlarni izlab sinflarga kirdi. Ular ukalari kelmaganini aytgach, indamay xonasiga kirib, sumkani tokchaga qoʻydi.
Bolakay yigʻlab tepalikdan tushdi. Orqasiga qaradi, boyagi yomon muallim yoʻq edi. Chanqagan edi. Axir hazilmi, yosh bola shuncha joyga yurib kelishi. Yoʻldan chetga chiqib ketdi. U adashdi. Adashganini oʻzi bilmasdi. Uyini izlab ketardi.
Qancha yurdi, oʻzi ham bilmasdi. Suvsizlikdan ogʻzi qurib qoldi. Oʻtirib yigʻlashga tushdi. Boshqa iloji yoʻq. Dodlab yigʻladi. Nihoyat charchab uxlab qoldi. Suvsizlik, yomon muallim uni qiynadi.
***
Sanobar gilam toʻqib oʻtirib oʻgʻli esiga tushib ketdi. Ismini aytib chaqirdi, javob boʻlmadi. Ishini toʻxtatib, uyning orqasiga oʻtib qaradi. Bolasi yoʻq edi. Uyga kirdi, yoʻq. Hovli boʻylab qidirdi, yoʻq. Qoʻshnilaridan soʻradi, yoʻq. Nima qilish kerak?
Darhol qishloq boʻylab izlashga tushdi. Soʻramagan odam qolmadi. Qaynotasining uyiga umid bilan keldi. U yerda ham yoʻq edi. Qayini Toʻlagan bu haqda bilib shoshib qoldi. Darrov mototsiklini minib akasini aytib kelishga shoshdi.
Sanobarning umidi puchga chiqqach qoʻrqib ketdi. Boshidagi roʻmoli tushib qoldi. U dodlab uyiga qarab bolasini izlab chopdi. Qari qaynotasi nimadir dedi, u eshitmadi. Eshitadigan ahvolda emas edi.
Qari chol hassasini doʻqillatib, hovlidan chiqqanida kelini uzoqlab ketgan edi.
Chol "Maktabdan xabar olinglar. U maktabga boraman der edi. Maktabga odam joʻnat" dedi. Ammo cholning gapini kelini eshitmadi.
Sanobar uyiga shoshdi, keliboq hamma joyni qaradi. Qayta-qayta izladi. Umid bilan izladi. Bolakay yoʻq.
Turdiboy va Toʻlagan kelgan payti tushlik vaqti boʻlgan edi. Sanobar yoyilib ketgan sochini toʻzitgan holda umid bilan ularning oldiga yugurdi. Erining vajohatini koʻrib yigʻlashga tushdi.
- Yigʻlama, xotin. Bolangni oxiri qayerda koʻrgan eding. Ayt, topiladi, - dedi Turdiboy qaltirab.
- Ertalab uy orqasida oʻynab turgan edi. Soʻng koʻrinmay qoldi. Izlab topmadim, - dedi Sanobar qoʻrqa-pisa.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3
Tilsim
Qissa
4-qism
Turdiboy hovlini, molxonani, pichan gʻaramini izladi. Toʻlagan qoʻshnilardan soʻroqlashga ketdi. Sanobar uyini agʻdar-toʻntar qilib izladi. Bola yoʻq edi.
Tushdan keyin qizlar maktabdan keldi. Oyisining yigʻlaganini koʻrib birgalikda yigʻlashga tushdi.
- Bas, bu yerni azaxona qilmanglar. Izlanglar. - dedi Turdiboy jahl bilan.
Katta qizi: - Dada, Ashur muallim ukang maktabga sen bilan keldimi, deb soʻradi, - deb qoldi.
Ikkinchi qizi - Ashur muallim mendan ham soʻradi, - degach, Turdiboyga jon kirdi.
-Toʻlagan, maktabga boramiz, - deya qishloq boʻylab yugurdi. Qishloq oʻrtasida ukasini topib olib, ikkalasi maktab tomon shoshdi.
Aka-uka maktabga kelganida Ashur muallim endi ketmoqchi boʻlib turgan edi. Ularni koʻrib toʼxtadi.
- Muallim, mening bolam qani, - dedi shoshib Turdiboy.
- Keling uka. Bolangizni koʻrmadim, ammo katta qizingizning eski sumkasi maktabda, - dedi Ashur muallim.
- Oʻzi qayerda, - dedi Toʻlagan shoshib.
- Oʻzini bilmayman. Tushga yaqin tanaffusga chiqib zalga qarasam eski sumka yotgan ekan. Tanidim, keyin qizlardan soʻradim. Bolangiz kelmadi. Sumka mening xonamda, - deya Ashur muallim ularni ichkariga boshladi.
Sumkani tanigan Turdiboy angrayib qoldi. Keyin sekingina - Muallim bolam qayerda boʻladi? Endi nima qilaman? - deb yerga oʻtirib qoldi. Ashur muallim bolajon edi. Kichkina bolalarni oʻqitaverib oʻzi ham boladek boʻlib qolgan edi.
-Turdiboy, turing ukam. Topiladi. Men bu qishloqni izlayman. Siz yoʻlni izlang. Choʻpon-choʻliqdan soʻrang. Zora kimdir koʻrgandir, - dedi ohista Ashur muallim.
-Aka xuddi maktabda oʻtirgandek, yoʻlni ham izlamay kelaveribmiz. Endi izlaymiz. Topsangiz xabar bering, mualim, - deb Turdiboy shoshib chiqib ketdi.
- Bolangizni oʻxim oʻqitaman, hali. Tezroq topilsin.
Turdiboy Ashur muallimning bu gapini eshitmadi. U eshitadigan ahvolda emas edi. Turdiboy maktabdan chiqqan payti Doniyor muallim uni toʻxtatdi. Turdiboy umid bilan unga qarab yurdi. Boshqa payti boʻlganida Doniyor muallimni yoniga bormas, odam deb bilmas edi. Hozir majbur edi.
- Ha, bolang yoʻqmi? Qarash kerak. Maktabda oʻqimaydigan bolani nega maktabga yuborasan? Bizga shuncha chalasavod yetarli. Sening mitti bolangning orqasidan ergashib yurishga vaqtimiz yoʻq. Biz ziyoli qatlam, - deya gʻoʻldiradi Doniyor muallim.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
Qissa
4-qism
Turdiboy hovlini, molxonani, pichan gʻaramini izladi. Toʻlagan qoʻshnilardan soʻroqlashga ketdi. Sanobar uyini agʻdar-toʻntar qilib izladi. Bola yoʻq edi.
Tushdan keyin qizlar maktabdan keldi. Oyisining yigʻlaganini koʻrib birgalikda yigʻlashga tushdi.
- Bas, bu yerni azaxona qilmanglar. Izlanglar. - dedi Turdiboy jahl bilan.
Katta qizi: - Dada, Ashur muallim ukang maktabga sen bilan keldimi, deb soʻradi, - deb qoldi.
Ikkinchi qizi - Ashur muallim mendan ham soʻradi, - degach, Turdiboyga jon kirdi.
-Toʻlagan, maktabga boramiz, - deya qishloq boʻylab yugurdi. Qishloq oʻrtasida ukasini topib olib, ikkalasi maktab tomon shoshdi.
Aka-uka maktabga kelganida Ashur muallim endi ketmoqchi boʻlib turgan edi. Ularni koʻrib toʼxtadi.
- Muallim, mening bolam qani, - dedi shoshib Turdiboy.
- Keling uka. Bolangizni koʻrmadim, ammo katta qizingizning eski sumkasi maktabda, - dedi Ashur muallim.
- Oʻzi qayerda, - dedi Toʻlagan shoshib.
- Oʻzini bilmayman. Tushga yaqin tanaffusga chiqib zalga qarasam eski sumka yotgan ekan. Tanidim, keyin qizlardan soʻradim. Bolangiz kelmadi. Sumka mening xonamda, - deya Ashur muallim ularni ichkariga boshladi.
Sumkani tanigan Turdiboy angrayib qoldi. Keyin sekingina - Muallim bolam qayerda boʻladi? Endi nima qilaman? - deb yerga oʻtirib qoldi. Ashur muallim bolajon edi. Kichkina bolalarni oʻqitaverib oʻzi ham boladek boʻlib qolgan edi.
-Turdiboy, turing ukam. Topiladi. Men bu qishloqni izlayman. Siz yoʻlni izlang. Choʻpon-choʻliqdan soʻrang. Zora kimdir koʻrgandir, - dedi ohista Ashur muallim.
-Aka xuddi maktabda oʻtirgandek, yoʻlni ham izlamay kelaveribmiz. Endi izlaymiz. Topsangiz xabar bering, mualim, - deb Turdiboy shoshib chiqib ketdi.
- Bolangizni oʻxim oʻqitaman, hali. Tezroq topilsin.
Turdiboy Ashur muallimning bu gapini eshitmadi. U eshitadigan ahvolda emas edi. Turdiboy maktabdan chiqqan payti Doniyor muallim uni toʻxtatdi. Turdiboy umid bilan unga qarab yurdi. Boshqa payti boʻlganida Doniyor muallimni yoniga bormas, odam deb bilmas edi. Hozir majbur edi.
- Ha, bolang yoʻqmi? Qarash kerak. Maktabda oʻqimaydigan bolani nega maktabga yuborasan? Bizga shuncha chalasavod yetarli. Sening mitti bolangning orqasidan ergashib yurishga vaqtimiz yoʻq. Biz ziyoli qatlam, - deya gʻoʻldiradi Doniyor muallim.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3
Tilsim
Qissa
5-qism
- Sen, alkash, nima deyapsan? - Turdiboy uning yoqasidan ushladi.
- Uyda bolangga qaramasdan nega maktabga joʻnatding? Nima endi enagalik ham qilaylikmi? Qoʻlingni ol, men bilsang ziyoli qatlam aʼzosiman, - dedi Doniyor muallim qutila olmay.
- Hey, inson. Bunaqa ziyoli boʻlgandan koʻra oʻlganing afzal emasmi? - Turdiboy uning yoqasini boʻshatdi.
- Aka, shoshmang. - dedi Toʻlagan. - Muallim bolakay qani? Tez ayt.
- Toʻxta. Ertalab yirtiq sumkani sudrab maktabga keldi. Men urushib qaytarib yubordim. Keyin ketdi uyiga. Men Abdi qassobning uyiga kirib bir shisha aroqni maydalab ichdim. Endi ketay. Charchadim. Rosa darslar koʻpayib ketdi.
Doniyor muallim gandiraklab yoʻlga tushdi. Turdiboy orqasidan tepmoqchi edi, Toʻlagan uni ushlab qoldi. Soʻngra ikkalasi yana orqaga qaytdi.
Kechqurun hamma bolani izlashga tushdi. Kimdir motatsiklda, kimdir otda, eshakda, koʻpchilik piyoda izlash uchun ketdi.
Sanobar yigʻlab charchamadi. Kelgan har bir insonga umid koʻzi bilan qaradi. Topilishidan umidvor boʻlib oʻtirdi. Qaynatasi eshik oldida ikki chol bilan jim oʻtiribdi. Ular kelinga dalda berishdan boshqasiga yaramas edi
Tun yarim boʻldi. Izlashga ketgan odamlar kimdir topgandir deya Turdiboyning uyiga umid bilan kelar, natijani bilib boshini egib oʻtirishdan nariga oʻtmas edi. Ichida "Hali izlashim kerak edi. Turdiboyning koʻziga qanday qarayman" degan oʻy kechardi.
Shu tun deyarli butun qishloq uxlamadi. Tong qizarib otdi. Tong chogʻi koʻpchilik uzr aytib topolmay qaytdi. Toʻlagan ham qaytdi. Sanobar endi behush boʻlib yiqildi. Hamma unga yordamga shoshdi. Tun boʻyi uxlay olmagan qizaloqlar dodlashga tushdi.
Turdiboy ham qaytdi. U ham quruq qaytdi. Sanobar oʻziga keldi. Bolasini soʻroqladi. Turdiboy bosh chayqadi.
Koʻpchilik uzr aytib ishga ketdi. Toʻlagan yoqilgʻi olib, motatsiklda qayta izlab ketdi. Ashur muallim qari otda keldi. U ham tun boʻyi izlabdi. Keyin otini Turdiboyga "Minib izla" deb tashlab maktabga shoshdi. Turdiboy nonushta ham qilmay qari otni minib yoʻlga tushdi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
Qissa
5-qism
- Sen, alkash, nima deyapsan? - Turdiboy uning yoqasidan ushladi.
- Uyda bolangga qaramasdan nega maktabga joʻnatding? Nima endi enagalik ham qilaylikmi? Qoʻlingni ol, men bilsang ziyoli qatlam aʼzosiman, - dedi Doniyor muallim qutila olmay.
- Hey, inson. Bunaqa ziyoli boʻlgandan koʻra oʻlganing afzal emasmi? - Turdiboy uning yoqasini boʻshatdi.
- Aka, shoshmang. - dedi Toʻlagan. - Muallim bolakay qani? Tez ayt.
- Toʻxta. Ertalab yirtiq sumkani sudrab maktabga keldi. Men urushib qaytarib yubordim. Keyin ketdi uyiga. Men Abdi qassobning uyiga kirib bir shisha aroqni maydalab ichdim. Endi ketay. Charchadim. Rosa darslar koʻpayib ketdi.
Doniyor muallim gandiraklab yoʻlga tushdi. Turdiboy orqasidan tepmoqchi edi, Toʻlagan uni ushlab qoldi. Soʻngra ikkalasi yana orqaga qaytdi.
Kechqurun hamma bolani izlashga tushdi. Kimdir motatsiklda, kimdir otda, eshakda, koʻpchilik piyoda izlash uchun ketdi.
Sanobar yigʻlab charchamadi. Kelgan har bir insonga umid koʻzi bilan qaradi. Topilishidan umidvor boʻlib oʻtirdi. Qaynatasi eshik oldida ikki chol bilan jim oʻtiribdi. Ular kelinga dalda berishdan boshqasiga yaramas edi
Tun yarim boʻldi. Izlashga ketgan odamlar kimdir topgandir deya Turdiboyning uyiga umid bilan kelar, natijani bilib boshini egib oʻtirishdan nariga oʻtmas edi. Ichida "Hali izlashim kerak edi. Turdiboyning koʻziga qanday qarayman" degan oʻy kechardi.
Shu tun deyarli butun qishloq uxlamadi. Tong qizarib otdi. Tong chogʻi koʻpchilik uzr aytib topolmay qaytdi. Toʻlagan ham qaytdi. Sanobar endi behush boʻlib yiqildi. Hamma unga yordamga shoshdi. Tun boʻyi uxlay olmagan qizaloqlar dodlashga tushdi.
Turdiboy ham qaytdi. U ham quruq qaytdi. Sanobar oʻziga keldi. Bolasini soʻroqladi. Turdiboy bosh chayqadi.
Koʻpchilik uzr aytib ishga ketdi. Toʻlagan yoqilgʻi olib, motatsiklda qayta izlab ketdi. Ashur muallim qari otda keldi. U ham tun boʻyi izlabdi. Keyin otini Turdiboyga "Minib izla" deb tashlab maktabga shoshdi. Turdiboy nonushta ham qilmay qari otni minib yoʻlga tushdi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍2
Tilsim
Qissa
6-qism
***
Bolakay yerda charchab uxlab yotgan edi, shu atrofdan bir qozoq choʻpon otda oʻtib qoldi. Choʻpon qarasa bir bola yotibdi. Atrofida hech kim yoʻq. Otdan tushib sekin yaqinlashdi. Qarasa murgʻak bolakay ogʻzidan oppoq koʻpik kelib yotgan edi. "Tirikmi?" deb oʻylab bolaning tomirini ushlab koʻrdi. "Tirik ekan. Kimning bolasi. Kech boʻlib qoldi. Adashgan bola. Olib ketsammi? Uyidagilar izlab borar," - deya oʻyladi.
Keyin bolani asta turtdi. Bola ingrab koʻzini ochdi. "Suv. Suv be" - dedi, ingranib. Chol xurjundan koʻzani olib bolaga tutdi. Bola yutoqib ichdi.
- Ehtiyot boʻl. Suv tiqilib qoladi. Kimning bolasisan? Adashdimi? - dedi chol.
- Tuydiboyni - dedi bola entikib.
- Uying qayerda, bolam, - dedi chol.
- Bilmayman, - dedi bola.
- Qishlogʻing nomini bilasanmi? - dedi chol.
Bola bosh chayqadi. Koʻzidan yosh dumaladi.
Chol bolani asta koʻtarib otga mindirdi. Bola hayron boʻlib cholga qaragan edi, "Qoʻrqma, bolam. Men bilan ketasan." - dedi.
Bola indamay egarning orqasiga oʻtirdi. Chol uzangiga oyoq qoʻyib, ajib chaqqonlik bilan sakrab otga mindi. Bolakay cholning belbogʻidan qattiq siqib ushladi. U otga birinchi bora mingan edi, qalbida qoʻrquv bor edi.
Ular keng yaylov boʻylab togʻga qarab yoʻl oldi. Tabiat ajib koʻrkamlik baxsh etardi. Past oʻsgan yovvoyi bodomlar orasidan ot shitob bilan oldinga intilar edi. Kun kech boʻlib, atrofni qorongʻulik qopladi. Bolakay qoʻrqib cholni yanada qattiq siqib quchoqladi.
- Bolam, qoʻrqma. Ot yiqitmaydi. Bugun uyimda qolasan. Ertaga ota-onangni izlab topamiz. Hali hammasi yaxshi boʻlib ketadi.
Chol shu gaplarni aytib, qozoqcha oʻlan ayta boshladi. Bolakay indamay ketardi.
Ular togʻdan oshib ancha yurishgan edi, ot toʻxtadi. Chol otdan tushdi. Bolani tushirdi. Kimnidir chaqirdi. Qorongʻuda kimdir bolakayning qoʻlidan ushlab yetakladi. Bola qoʻrqib yigʻladi.
- Yigʻlama, bu mening kampirim boʻladi. Oʻtovga olib kiradi. Men otni bogʻlab kelaman. Oʻtovga kiringlar, - dedi chol va qayergadir ketdi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
Qissa
6-qism
***
Bolakay yerda charchab uxlab yotgan edi, shu atrofdan bir qozoq choʻpon otda oʻtib qoldi. Choʻpon qarasa bir bola yotibdi. Atrofida hech kim yoʻq. Otdan tushib sekin yaqinlashdi. Qarasa murgʻak bolakay ogʻzidan oppoq koʻpik kelib yotgan edi. "Tirikmi?" deb oʻylab bolaning tomirini ushlab koʻrdi. "Tirik ekan. Kimning bolasi. Kech boʻlib qoldi. Adashgan bola. Olib ketsammi? Uyidagilar izlab borar," - deya oʻyladi.
Keyin bolani asta turtdi. Bola ingrab koʻzini ochdi. "Suv. Suv be" - dedi, ingranib. Chol xurjundan koʻzani olib bolaga tutdi. Bola yutoqib ichdi.
- Ehtiyot boʻl. Suv tiqilib qoladi. Kimning bolasisan? Adashdimi? - dedi chol.
- Tuydiboyni - dedi bola entikib.
- Uying qayerda, bolam, - dedi chol.
- Bilmayman, - dedi bola.
- Qishlogʻing nomini bilasanmi? - dedi chol.
Bola bosh chayqadi. Koʻzidan yosh dumaladi.
Chol bolani asta koʻtarib otga mindirdi. Bola hayron boʻlib cholga qaragan edi, "Qoʻrqma, bolam. Men bilan ketasan." - dedi.
Bola indamay egarning orqasiga oʻtirdi. Chol uzangiga oyoq qoʻyib, ajib chaqqonlik bilan sakrab otga mindi. Bolakay cholning belbogʻidan qattiq siqib ushladi. U otga birinchi bora mingan edi, qalbida qoʻrquv bor edi.
Ular keng yaylov boʻylab togʻga qarab yoʻl oldi. Tabiat ajib koʻrkamlik baxsh etardi. Past oʻsgan yovvoyi bodomlar orasidan ot shitob bilan oldinga intilar edi. Kun kech boʻlib, atrofni qorongʻulik qopladi. Bolakay qoʻrqib cholni yanada qattiq siqib quchoqladi.
- Bolam, qoʻrqma. Ot yiqitmaydi. Bugun uyimda qolasan. Ertaga ota-onangni izlab topamiz. Hali hammasi yaxshi boʻlib ketadi.
Chol shu gaplarni aytib, qozoqcha oʻlan ayta boshladi. Bolakay indamay ketardi.
Ular togʻdan oshib ancha yurishgan edi, ot toʻxtadi. Chol otdan tushdi. Bolani tushirdi. Kimnidir chaqirdi. Qorongʻuda kimdir bolakayning qoʻlidan ushlab yetakladi. Bola qoʻrqib yigʻladi.
- Yigʻlama, bu mening kampirim boʻladi. Oʻtovga olib kiradi. Men otni bogʻlab kelaman. Oʻtovga kiringlar, - dedi chol va qayergadir ketdi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍2❤1
Tilsim
Qissa
7-qism
Kampir bolakayni xira chiroq yoniq turgan oʻtovga boshlab kirdi. Bola turib qolgan edi: -Turib qolma, oʻrgilay. Qani kel oʻtir. Hozir boboy keladi. Ovqatlanamiz, - dedi.
Birozdan soʻng chol kirib keldi. Bolaning qoʻlini yuvib dasturxon oldiga oʻtqazdi. Oʻzi tepaga chiqib, katta yostiqlarga bosh qoʻydi. Kampir katta kosalarga shoʻrva olib keldi. Bolaga ham shoʻrva ichishini aytishdi. Bolakayga katta qoʻyning pishgan suyagini butunlay berishdi. Uyida otasining iqtisodi sababmi, bunaqa suyak koʻrmagan bola ajablanib qoʻydi
Taomlanib boʻlgach bola charchash sababmi, tezda uxlab qoldi. Ustiga qalin koʻrpa tashlagan kampir cholidan soʻradi
- Hoy, otasi, bu bola kimning bolasi. Qayerdan keldi? - dedi kampir.
Piyoladagi choyini sipqorib ichgan chol: - Bilmadim kampir. Togʻning orqasidagi ovullardan boʻlsa kerak. Hozir qorongʻu aralash topib oldim. Chanqab yiqilibdi. Na otini biladi, na zotini. Hayronman. Ertaga otga mindirib soʻroqlab chiqaman. Ertaga Begali otarni haydab keladi. Bolangga ayt, qoʻrani yaxshilab taxlasin. Men yotib ham qolishim mumkun. - dedi.
- Otasi, kimligini bilmasangiz, qayerdan topasiz? Bolaga qiyin boʻldi. Joy solib beray, yoting. - dedi kampir oʻrnidan zoʻrgʻa turib.
- Xudo oʻzi yoʻl koʻrsatadi. Hammasi yaxshi boʻladi. Uxlashini qara bu toychoqning, - dedi chol bolaga kulib qarab.
- Bola shirin boʻladi. Bu Oybeka qizingizga ham xudo tirnoq bermadi. Oʻn yilki tirnoqqa zor. - dedi kampir. Sekin borib taxmonda turgan koʻrpadan olib, nolidi.
Kampir oʻzi shunaqa kam gapiradi. Boshqalar bergan savoliga javob beradi xalos. Oybeka qizi oʻn yilki befarzand. Koʻrsatmagan doktori, tabib, qushnochi qolmadi. Hali ham eri sabrli ekan, umid bilan kutmoqda.
Chol oʻrnidan turib tashqariga chiqib ketdi. Odati shunaqa yuragini dard bossa, indamay tashqariga chiqib yigʻlab oladi. Oʻzini bosib keyin uyiga kirib keladi. Kampirim siqilmasin deydida. Kampir buni biladi. Bilibki indamaydi. Choli yigʻidan qizargan koʻzini yashiradi. Kampir koʻrsa ham koʻrmaslikka oladi. Xullas ular shunaqa taqdir egalari.
Hayot ularga bir oʻgʻil bir qiz berdi. Oʻgʻli Begali oʻzidan tinchigan. Bolalari bor. Choldan keyin choʻponlikni davom ettirmoqda. Oilasi qishloqda. Xotini oʻqituvchi, bolalari maktabda oʻqiydi. Begali otasining oʻtovida mol boqadi. Chol-kampir qishda ham, yozda ham shu oʻtovda yashaydi. Bobo meros deb qishloqqa ham koʻchib ketmaydi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
Qissa
7-qism
Kampir bolakayni xira chiroq yoniq turgan oʻtovga boshlab kirdi. Bola turib qolgan edi: -Turib qolma, oʻrgilay. Qani kel oʻtir. Hozir boboy keladi. Ovqatlanamiz, - dedi.
Birozdan soʻng chol kirib keldi. Bolaning qoʻlini yuvib dasturxon oldiga oʻtqazdi. Oʻzi tepaga chiqib, katta yostiqlarga bosh qoʻydi. Kampir katta kosalarga shoʻrva olib keldi. Bolaga ham shoʻrva ichishini aytishdi. Bolakayga katta qoʻyning pishgan suyagini butunlay berishdi. Uyida otasining iqtisodi sababmi, bunaqa suyak koʻrmagan bola ajablanib qoʻydi
Taomlanib boʻlgach bola charchash sababmi, tezda uxlab qoldi. Ustiga qalin koʻrpa tashlagan kampir cholidan soʻradi
- Hoy, otasi, bu bola kimning bolasi. Qayerdan keldi? - dedi kampir.
Piyoladagi choyini sipqorib ichgan chol: - Bilmadim kampir. Togʻning orqasidagi ovullardan boʻlsa kerak. Hozir qorongʻu aralash topib oldim. Chanqab yiqilibdi. Na otini biladi, na zotini. Hayronman. Ertaga otga mindirib soʻroqlab chiqaman. Ertaga Begali otarni haydab keladi. Bolangga ayt, qoʻrani yaxshilab taxlasin. Men yotib ham qolishim mumkun. - dedi.
- Otasi, kimligini bilmasangiz, qayerdan topasiz? Bolaga qiyin boʻldi. Joy solib beray, yoting. - dedi kampir oʻrnidan zoʻrgʻa turib.
- Xudo oʻzi yoʻl koʻrsatadi. Hammasi yaxshi boʻladi. Uxlashini qara bu toychoqning, - dedi chol bolaga kulib qarab.
- Bola shirin boʻladi. Bu Oybeka qizingizga ham xudo tirnoq bermadi. Oʻn yilki tirnoqqa zor. - dedi kampir. Sekin borib taxmonda turgan koʻrpadan olib, nolidi.
Kampir oʻzi shunaqa kam gapiradi. Boshqalar bergan savoliga javob beradi xalos. Oybeka qizi oʻn yilki befarzand. Koʻrsatmagan doktori, tabib, qushnochi qolmadi. Hali ham eri sabrli ekan, umid bilan kutmoqda.
Chol oʻrnidan turib tashqariga chiqib ketdi. Odati shunaqa yuragini dard bossa, indamay tashqariga chiqib yigʻlab oladi. Oʻzini bosib keyin uyiga kirib keladi. Kampirim siqilmasin deydida. Kampir buni biladi. Bilibki indamaydi. Choli yigʻidan qizargan koʻzini yashiradi. Kampir koʻrsa ham koʻrmaslikka oladi. Xullas ular shunaqa taqdir egalari.
Hayot ularga bir oʻgʻil bir qiz berdi. Oʻgʻli Begali oʻzidan tinchigan. Bolalari bor. Choldan keyin choʻponlikni davom ettirmoqda. Oilasi qishloqda. Xotini oʻqituvchi, bolalari maktabda oʻqiydi. Begali otasining oʻtovida mol boqadi. Chol-kampir qishda ham, yozda ham shu oʻtovda yashaydi. Bobo meros deb qishloqqa ham koʻchib ketmaydi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3
Tilsim
Qissa
8-qism
Oybeka qizining baxtini oʻylab siqiladi baʼzida. Oybeka qoʻshni tumanda yashaydi. Eri mol doktori boʻlib ishlaydi. Oʻzi fermada sut sogʻuvchi boʻlib ishlaydi.
Ertasi kuni ertalab havo aynib qoldi. Kuz havosi emasmi, atrofni tuman qopladi. Chol ertaga borishga qaror qilib, molxona devorini taʼminlash uchun ketdi. Kampir bolaga qarab qoldi.
Kampir bolani uygʻotib nonushta tayyorlab berdi. Soʻng boladan soʻragan savollariga javob ololmay xunob boʻlib, bolani tinch qoʻydi. Oʻz ishlari bilan ovundi. Bolakay hamma narsani unutdi.
Kechqurun Begali qoʻy podasini haydab keldi. Cholning o’ng biqinida ogʻriq turdi. Kampiri bergan dorilar naf bermadi. Tun yarmida cholning ahvoli ancha ogʻirlashdi. Tongga yaqin butunlay tildan qoldi.
***
Turdiboy bolasi yoʻqolgan kunning ertasiga ham tinmay izladi. Ashur muallim berib ketgan qari ot bilan kun boʻyi samarasiz daydib yurdi. Boshqa nima iloji bor. Umid xudodan deya qayta-qayta izlab tentirab yurdi.
Toʻlagan ham motatsiklda kun boʻyi yurdi. Har zamonda uyga kelib xabardor boʻlib turdi. U ham chiqmagan jondan umid deya tinmay izlab charchamadi.
Tushlikka yaqin qishloqqa bir loʻli ayol kirib keldi. Uylarni aylanib sadaqa soʻrab tentiradi. Kimdir shunga fol ochirish kerak deb qoldi. Sanobar eshitib loʻli ayolning orqasidan yugurdi. Nazarida bolasi hozir topiladigandek boʻlib tuyuldi. Loʻli ayolni ming tavallo bilan uyiga boshlab bordi. Qaynotasi loʻlilarni yomon koʻrsa ham nabirasi uchun indamadi.
Loʻli ayol ikki kiyimlik atlas, ancha pul va Sanobarning qoʻlidagi tilla bilaguzuk evaziga fol ochadigan boʻldi.
- Koʻrdim, koʻrdim. Bolang kun chiqish tomonda bir qishloqda bir yomon odamning qoʻlida qolibdi. Seni sogʻingan, koʻzi yoshga toʻla. Eringga ayt ertaga kun botguncha, shu tomondagi qishloqni izlasin. Qishloq oʻrtasidami, bilmadim, oq darvoza. Ha oq darvozali katta hovli bor. Shu yerda qora odam bor. Bolang shunda. Faqat ertaga izlab borsin. Bugun uyida yoʻq. Bolangni sandiqqa solib qoʻygan - deb fol koʻrdi.
Bolasi xuddi topilgandek xursand boʻlgan Sanobar loʻlining yuzidan oʻpdi. Qoʻllarini oʻpdi.
- Rahmat opa. Bolam topilsin, keyingi kelishingizga bosh-oyoq sarpo qilib qoʻyaman. Bolam topilsa boʻldi, - deya yigʻladi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
Qissa
8-qism
Oybeka qizining baxtini oʻylab siqiladi baʼzida. Oybeka qoʻshni tumanda yashaydi. Eri mol doktori boʻlib ishlaydi. Oʻzi fermada sut sogʻuvchi boʻlib ishlaydi.
Ertasi kuni ertalab havo aynib qoldi. Kuz havosi emasmi, atrofni tuman qopladi. Chol ertaga borishga qaror qilib, molxona devorini taʼminlash uchun ketdi. Kampir bolaga qarab qoldi.
Kampir bolani uygʻotib nonushta tayyorlab berdi. Soʻng boladan soʻragan savollariga javob ololmay xunob boʻlib, bolani tinch qoʻydi. Oʻz ishlari bilan ovundi. Bolakay hamma narsani unutdi.
Kechqurun Begali qoʻy podasini haydab keldi. Cholning o’ng biqinida ogʻriq turdi. Kampiri bergan dorilar naf bermadi. Tun yarmida cholning ahvoli ancha ogʻirlashdi. Tongga yaqin butunlay tildan qoldi.
***
Turdiboy bolasi yoʻqolgan kunning ertasiga ham tinmay izladi. Ashur muallim berib ketgan qari ot bilan kun boʻyi samarasiz daydib yurdi. Boshqa nima iloji bor. Umid xudodan deya qayta-qayta izlab tentirab yurdi.
Toʻlagan ham motatsiklda kun boʻyi yurdi. Har zamonda uyga kelib xabardor boʻlib turdi. U ham chiqmagan jondan umid deya tinmay izlab charchamadi.
Tushlikka yaqin qishloqqa bir loʻli ayol kirib keldi. Uylarni aylanib sadaqa soʻrab tentiradi. Kimdir shunga fol ochirish kerak deb qoldi. Sanobar eshitib loʻli ayolning orqasidan yugurdi. Nazarida bolasi hozir topiladigandek boʻlib tuyuldi. Loʻli ayolni ming tavallo bilan uyiga boshlab bordi. Qaynotasi loʻlilarni yomon koʻrsa ham nabirasi uchun indamadi.
Loʻli ayol ikki kiyimlik atlas, ancha pul va Sanobarning qoʻlidagi tilla bilaguzuk evaziga fol ochadigan boʻldi.
- Koʻrdim, koʻrdim. Bolang kun chiqish tomonda bir qishloqda bir yomon odamning qoʻlida qolibdi. Seni sogʻingan, koʻzi yoshga toʻla. Eringga ayt ertaga kun botguncha, shu tomondagi qishloqni izlasin. Qishloq oʻrtasidami, bilmadim, oq darvoza. Ha oq darvozali katta hovli bor. Shu yerda qora odam bor. Bolang shunda. Faqat ertaga izlab borsin. Bugun uyida yoʻq. Bolangni sandiqqa solib qoʻygan - deb fol koʻrdi.
Bolasi xuddi topilgandek xursand boʻlgan Sanobar loʻlining yuzidan oʻpdi. Qoʻllarini oʻpdi.
- Rahmat opa. Bolam topilsin, keyingi kelishingizga bosh-oyoq sarpo qilib qoʻyaman. Bolam topilsa boʻldi, - deya yigʻladi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3❤1
Tilsim
Qissa
9-qism
Loʻli: - Endi men ketay. Yoʻl ochilsin. Eringga ayt bolang oʻsha joyda. Men bu yerda qolsam, yoʻl yopilib bolang qiynaladi. Men ketdim. Hali yana kelaman. Omon boʻl, - dedi.
Keyin oʻrnidan turib olgan narsalarini tuguniga tugdi. Duo oʻqidi.
Soʻng: - Singlim ikkita non ber. Bolangga xudo ikki kunlik rizq beradi, - dedi.
Sanobar uyidan yana ikkita non olib chiqib berdi. Non ekanku bolasi uchun jonini so’rasin beradi. Faqat topilsa bo’ldi. Loʻli nonni ham olib hovliga chiqib: - Bobosi ham narz bersin. Nabirasining rizqi butun boʻladi. Faqat rozi boʻlib bersin. Men norizo odamdan narsa olmayman. Bersangiz nabirangiz uchun bering, boʻlmasa shart emas, - dedi.
Chol shoʻrlik nabirasi uchun kecha olgan butun boshli nafaqa pulini berib yubordi. Chol birinchi marta loʻliga narsa berdi. Berganda ham rozi boʻlib, duo qilib berdi.
Loʻli undirgan narsalaridan xursand boʻlib qayta-qayta duo qilib uydan chiqib ketdi. Nafaqat uydan butun boshli qishloqdan ham chiqib ketdi. Orqasiga qarab-qarab ketdi. Ichidan quvonib ketdi. Quvonmay boʻladimi, bugungi oʻljani bir oyda ham toʻplash qiyin edi, u uchun. Loʻli katta-katta qadam bosib qishloqdan chiqib togʻga qarab ketdi.
Kechga yaqin kelgan Toʻlagan bu xabarni eshitib akasini izlab ketdi. Uyiga kelgan akasi izlab bormoqchi edi, Sanobar va otasi ruxsat bermadi. Erta borish kerakligini aytdi.
Turdiboy ishonishni ham, ishonmaslikni ham bilmay indamay qoldi. Butun oila erta tong otishini intiq boʻlib kutishdi. Qalbida umid uchquni bilan kutishdi. Loʻliga ishonib kutishdi.
***
Ertasi kuni bolakayni topib olgan qozoq cholning ahvoli yanada ogʻirlashdi. Oʻgʻli Begali qoʻshni choʻponlarga molini topshirib, otiga arava taqib keldi. Onasi bilan arava ustiga yumshoq oʻrin tayyorlashdi. Soʻngra cholni bir amallab aravaga chiqarib yotqizishdi. Kampir bolakayni chaqirib qari eshakni mindi va bolani orqasiga mindirib oldi. Ular oʻtovdan qishloqqa qarab yoʻlga tushdi. Bolakay tobora qishlogʻidan uzoqlashib borar, uyini ham unuta boshlagan edi.
Arava yoʻlda gʻirchillab yurib cholni bezovta qildi. Chol nimadir demoqchi boʻldi. Kampir eshakni tezlatib arava yoniga bordi. Engashib cholining gapiga quloq soldi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
Qissa
9-qism
Loʻli: - Endi men ketay. Yoʻl ochilsin. Eringga ayt bolang oʻsha joyda. Men bu yerda qolsam, yoʻl yopilib bolang qiynaladi. Men ketdim. Hali yana kelaman. Omon boʻl, - dedi.
Keyin oʻrnidan turib olgan narsalarini tuguniga tugdi. Duo oʻqidi.
Soʻng: - Singlim ikkita non ber. Bolangga xudo ikki kunlik rizq beradi, - dedi.
Sanobar uyidan yana ikkita non olib chiqib berdi. Non ekanku bolasi uchun jonini so’rasin beradi. Faqat topilsa bo’ldi. Loʻli nonni ham olib hovliga chiqib: - Bobosi ham narz bersin. Nabirasining rizqi butun boʻladi. Faqat rozi boʻlib bersin. Men norizo odamdan narsa olmayman. Bersangiz nabirangiz uchun bering, boʻlmasa shart emas, - dedi.
Chol shoʻrlik nabirasi uchun kecha olgan butun boshli nafaqa pulini berib yubordi. Chol birinchi marta loʻliga narsa berdi. Berganda ham rozi boʻlib, duo qilib berdi.
Loʻli undirgan narsalaridan xursand boʻlib qayta-qayta duo qilib uydan chiqib ketdi. Nafaqat uydan butun boshli qishloqdan ham chiqib ketdi. Orqasiga qarab-qarab ketdi. Ichidan quvonib ketdi. Quvonmay boʻladimi, bugungi oʻljani bir oyda ham toʻplash qiyin edi, u uchun. Loʻli katta-katta qadam bosib qishloqdan chiqib togʻga qarab ketdi.
Kechga yaqin kelgan Toʻlagan bu xabarni eshitib akasini izlab ketdi. Uyiga kelgan akasi izlab bormoqchi edi, Sanobar va otasi ruxsat bermadi. Erta borish kerakligini aytdi.
Turdiboy ishonishni ham, ishonmaslikni ham bilmay indamay qoldi. Butun oila erta tong otishini intiq boʻlib kutishdi. Qalbida umid uchquni bilan kutishdi. Loʻliga ishonib kutishdi.
***
Ertasi kuni bolakayni topib olgan qozoq cholning ahvoli yanada ogʻirlashdi. Oʻgʻli Begali qoʻshni choʻponlarga molini topshirib, otiga arava taqib keldi. Onasi bilan arava ustiga yumshoq oʻrin tayyorlashdi. Soʻngra cholni bir amallab aravaga chiqarib yotqizishdi. Kampir bolakayni chaqirib qari eshakni mindi va bolani orqasiga mindirib oldi. Ular oʻtovdan qishloqqa qarab yoʻlga tushdi. Bolakay tobora qishlogʻidan uzoqlashib borar, uyini ham unuta boshlagan edi.
Arava yoʻlda gʻirchillab yurib cholni bezovta qildi. Chol nimadir demoqchi boʻldi. Kampir eshakni tezlatib arava yoniga bordi. Engashib cholining gapiga quloq soldi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍2
Tilsim
Qissa
10-qism
- Bolani oilasini topinglar. Sizga omonat. Men u dunyoda tinch yotishim uchun bolaning oilasini topinglar. Begaliga ayt, meni rozi boʻlsin desa bolaning oilasini topsin. Kampir, - dedi chol inqillab.
- Xoʻp, aytaman. Tinch yoting. Uyga yaqin qoldi. Chidang, hammasi yaxshi boʻladi, - deb taskin berdi kampir.
Begali orqaga qaragan edi, onasi "Hayda, otang yaxshiman dedi" deb qoʻya qoldi. Begali yoshli koʻzini yashirdi. Otiga achchiq qamchi bosib hovuridan tushdi.
Kampir indamay eshakda aravadan qolmay ergashib borardi. Hech narsadan xabari yoʻq bolakay eshakning orqasiga minib uyqusirab borardi.
Ular tushdan soʻng qishloqqa kirib bordi. Qoʻshnilar darrov egalik qilib, cholni uyga koʻtarib kirishdi. Kampir bolani ergashtirib kirdi. Begali ot va eshakni molxonaga olib ketdi.
Qoʻshnilar choldan hol soʻrashdi. Chol gapirishga urinar ammo tili aylanmay gʻoʻldirashdan nariga oʻtmas edi. Qoʻllari qimirlamay qolgan edi. Koʻzi bilan bolakayga imo qilardi.
Qoʻshnilardan biri "Bu bola qanday bola." deb soʻrab qoldi.
Kampir: - Chol bolalar uyidan olib kelibdi. Oybekaga berarkan, - deb turib ketdi.
Qozoq cholning koʻzidan yosh dumaladi. Gapirishga urinish befoyda edi. Gʻoʻldirab qoʻya qoldi. Kimdir "Yaxshi qilibdi. Zora shu yetimning boshini Oybeka silasa, unga ham xudo tirnoq berar. Yaxshi niyatli odam niyatiga yetadi" deb qoʻydi.
Kampirning ham niyati yaxshi. Choli topib kelgan kuniyoq shu fikrga kelgan edi. Kampir shu sababli otasining gapini Begaliga aytmagan edi. Begali ham bu bola haqida otasi bilan gaplashmagan edi. Begali oʻzi shunaqa, otasi aytmasa soʻramaydi.
Qoʻshni yigitlardan biri qozoq cholning qizi Oybekani chaqirish uchun otda ketgan edi. Kechga yaqin Oybeka eri bilan oʻzlarining yengil mashinasida kelib qoldi. Mashina toʻxtashi bilanoq Oybeka yigʻlab yubordi. Begali uni bagʻriga bosib, "Yigʻlatma, otam tirik" dedi.
Oybeka akasining bagʻridan chiqib uyga shoshdi.
Otasining bagʻriga bosh qoʻyib yigʻladi. Chol uni koʻrar, lekin unga ham gapira olmadi. Koʻzi bilan bolakayni koʻrsatdi.
Oybeka qoʻshni bolalardan boʻlsa kerak deb oʻylab uni tashqariga yetaklab chiqardi. Kampir bolakayni boshqa uyga kirgizib yubordi. Oʻzi kelib Oybekaning yelkasidan tutib olib chiqib ketdi. Cholning yonida oʻzi tengi chol jim boʻlib oʻtirardi. Toʻshakda yotgan qozoq chol tili aylanmagani, vasiyatini ayta olmaganidan afsuslanib jim yotishdan boshqa iloji yoʻq edi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
Qissa
10-qism
- Bolani oilasini topinglar. Sizga omonat. Men u dunyoda tinch yotishim uchun bolaning oilasini topinglar. Begaliga ayt, meni rozi boʻlsin desa bolaning oilasini topsin. Kampir, - dedi chol inqillab.
- Xoʻp, aytaman. Tinch yoting. Uyga yaqin qoldi. Chidang, hammasi yaxshi boʻladi, - deb taskin berdi kampir.
Begali orqaga qaragan edi, onasi "Hayda, otang yaxshiman dedi" deb qoʻya qoldi. Begali yoshli koʻzini yashirdi. Otiga achchiq qamchi bosib hovuridan tushdi.
Kampir indamay eshakda aravadan qolmay ergashib borardi. Hech narsadan xabari yoʻq bolakay eshakning orqasiga minib uyqusirab borardi.
Ular tushdan soʻng qishloqqa kirib bordi. Qoʻshnilar darrov egalik qilib, cholni uyga koʻtarib kirishdi. Kampir bolani ergashtirib kirdi. Begali ot va eshakni molxonaga olib ketdi.
Qoʻshnilar choldan hol soʻrashdi. Chol gapirishga urinar ammo tili aylanmay gʻoʻldirashdan nariga oʻtmas edi. Qoʻllari qimirlamay qolgan edi. Koʻzi bilan bolakayga imo qilardi.
Qoʻshnilardan biri "Bu bola qanday bola." deb soʻrab qoldi.
Kampir: - Chol bolalar uyidan olib kelibdi. Oybekaga berarkan, - deb turib ketdi.
Qozoq cholning koʻzidan yosh dumaladi. Gapirishga urinish befoyda edi. Gʻoʻldirab qoʻya qoldi. Kimdir "Yaxshi qilibdi. Zora shu yetimning boshini Oybeka silasa, unga ham xudo tirnoq berar. Yaxshi niyatli odam niyatiga yetadi" deb qoʻydi.
Kampirning ham niyati yaxshi. Choli topib kelgan kuniyoq shu fikrga kelgan edi. Kampir shu sababli otasining gapini Begaliga aytmagan edi. Begali ham bu bola haqida otasi bilan gaplashmagan edi. Begali oʻzi shunaqa, otasi aytmasa soʻramaydi.
Qoʻshni yigitlardan biri qozoq cholning qizi Oybekani chaqirish uchun otda ketgan edi. Kechga yaqin Oybeka eri bilan oʻzlarining yengil mashinasida kelib qoldi. Mashina toʻxtashi bilanoq Oybeka yigʻlab yubordi. Begali uni bagʻriga bosib, "Yigʻlatma, otam tirik" dedi.
Oybeka akasining bagʻridan chiqib uyga shoshdi.
Otasining bagʻriga bosh qoʻyib yigʻladi. Chol uni koʻrar, lekin unga ham gapira olmadi. Koʻzi bilan bolakayni koʻrsatdi.
Oybeka qoʻshni bolalardan boʻlsa kerak deb oʻylab uni tashqariga yetaklab chiqardi. Kampir bolakayni boshqa uyga kirgizib yubordi. Oʻzi kelib Oybekaning yelkasidan tutib olib chiqib ketdi. Cholning yonida oʻzi tengi chol jim boʻlib oʻtirardi. Toʻshakda yotgan qozoq chol tili aylanmagani, vasiyatini ayta olmaganidan afsuslanib jim yotishdan boshqa iloji yoʻq edi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍2
Tilsim
Qissa
11-qism
Kampir qizini bola oʻtirgan uyga olib kirdi va qiziga dedi: - Qizim, otang seni baxtli boʻlsin deb qaysidir shahardan, bolalar uyidan bu bolani olib kelibdi. Yoʻlda hujjatlarini yoʻqotib qoʻyibdi. Shu bolani bagʻringga ol. Erkala, suy. Xudo senga ham berarda, qizim. - dedi.
Qizi: - Oyi, hozir shu gaplar yuragingizga sigʻadimi? Otamga qarang, ahvoli ogʻir. Men buni oʻylaydigan holda emasman. Bola olishni oʻylab koʻrmaganmiz. Kuyovingiz nima deydi? Bola oʻrganib ketarmikan? Otamni oʻylab siqilib turibman. Bu haqda keyin gaplashamiz. - deb oʻrnidan turmoqchi edi, kampir qarshilik qildi.
- Oʻtir, joyingga. Otang shu bolani olaman deb qancha yelib yugurdi. Endi yotibdi ikki dunyo orasida sarson boʻlib. Kuyovni men koʻndiraman. Otangning ham vasiyati shunaqa. Bajarasan vassalom, - dedi kampir gapiga yolgʻon aralashtirib.
Qizi boshini egdi. Kampir xursand. U ham niyatiga yetadi.
Shuncha yil choliga shu qizimizga bir bola olib beraylik, tinchib ketsin deb yalindi. Qaysar chol rozi boʻlmadi. Xudoning oʻzi berib turibdi. Kampir shularni oʻylab oʻtirdi.
Oʻgʻli Begaliga bitta bolangni ber dedi. Avval Begali rozi boʻlmadi. Kelinni, oʻgʻlini, cholini rozi qilgan kampir qizini koʻndira olmadi. Oʻshanda qizi "Har kimga farzandni xudo beradi. Akamning bolasi menga bola boʻlmaydi. Inim boʻladi. Aslo olmayman. Etni tirnoqdan ayirmayman. Undan koʻra befarzand oʻtganim yaxshi" deb gapida turib oldi.
Bugun shu bolani bagʻriga bostirib qoʻyaman deya kampir oʻrnidan qoʻzgʻaldi. Kampir tashqariga chiqsa kuyovi eshik oldida turgan ekan. Kuyovini ham aldab rozi qildi. Keyin qizi bilan kuyovini bolani olib uyiga ketishga chaqirdi. Nazarida hozir choli oʻrnidan turib bolani olib qoʻyadigandek boʻlib tuyuldi. Ona baribir onada.
Qizi va kuyovi bu kecha cholning oldida qolishga qaror qildi. Kampir xafa boʻlib ignaning ustida oʻtirgan kabi his qildi. Ularni joʻnashga rozi qilmaganidan afsuslanmasa boʻldi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
Qissa
11-qism
Kampir qizini bola oʻtirgan uyga olib kirdi va qiziga dedi: - Qizim, otang seni baxtli boʻlsin deb qaysidir shahardan, bolalar uyidan bu bolani olib kelibdi. Yoʻlda hujjatlarini yoʻqotib qoʻyibdi. Shu bolani bagʻringga ol. Erkala, suy. Xudo senga ham berarda, qizim. - dedi.
Qizi: - Oyi, hozir shu gaplar yuragingizga sigʻadimi? Otamga qarang, ahvoli ogʻir. Men buni oʻylaydigan holda emasman. Bola olishni oʻylab koʻrmaganmiz. Kuyovingiz nima deydi? Bola oʻrganib ketarmikan? Otamni oʻylab siqilib turibman. Bu haqda keyin gaplashamiz. - deb oʻrnidan turmoqchi edi, kampir qarshilik qildi.
- Oʻtir, joyingga. Otang shu bolani olaman deb qancha yelib yugurdi. Endi yotibdi ikki dunyo orasida sarson boʻlib. Kuyovni men koʻndiraman. Otangning ham vasiyati shunaqa. Bajarasan vassalom, - dedi kampir gapiga yolgʻon aralashtirib.
Qizi boshini egdi. Kampir xursand. U ham niyatiga yetadi.
Shuncha yil choliga shu qizimizga bir bola olib beraylik, tinchib ketsin deb yalindi. Qaysar chol rozi boʻlmadi. Xudoning oʻzi berib turibdi. Kampir shularni oʻylab oʻtirdi.
Oʻgʻli Begaliga bitta bolangni ber dedi. Avval Begali rozi boʻlmadi. Kelinni, oʻgʻlini, cholini rozi qilgan kampir qizini koʻndira olmadi. Oʻshanda qizi "Har kimga farzandni xudo beradi. Akamning bolasi menga bola boʻlmaydi. Inim boʻladi. Aslo olmayman. Etni tirnoqdan ayirmayman. Undan koʻra befarzand oʻtganim yaxshi" deb gapida turib oldi.
Bugun shu bolani bagʻriga bostirib qoʻyaman deya kampir oʻrnidan qoʻzgʻaldi. Kampir tashqariga chiqsa kuyovi eshik oldida turgan ekan. Kuyovini ham aldab rozi qildi. Keyin qizi bilan kuyovini bolani olib uyiga ketishga chaqirdi. Nazarida hozir choli oʻrnidan turib bolani olib qoʻyadigandek boʻlib tuyuldi. Ona baribir onada.
Qizi va kuyovi bu kecha cholning oldida qolishga qaror qildi. Kampir xafa boʻlib ignaning ustida oʻtirgan kabi his qildi. Ularni joʻnashga rozi qilmaganidan afsuslanmasa boʻldi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3
Tilsim
Qissa
12-qism
***
Turdiboy tun boʻyi uxlay olmay chiqdi. Toʻlagan ham uyiga ketmay nargi uyda yarim uygʻoq boʻlib yotdi. Sanobar oʻtirib xayol surib ketdi. Xayolida oʻgʻli topilib uyiga kelaverdi. Baʼzida yomon qora odam undan bolasi uchun pul soʻrardi.
Tong otgach Toʻlagan motatsiklni minib tayyor boʻldi. Sanobar xuddi bolasi ikki kundan buyon narsa yemaganini aytib shirinlik va yumshoq non olib chiqdi. Turdiboy sandiqdan toʻn va pul olib tugunga tugib tez-tez yurib keldi.
Turdiboyning otasi tahorat olib nomoz oʻqish harakatida edi. Bularni koʻrib uzoq duo qildi. Sanobar: - Bolamni nima bersangiz ham olib keling, - deya eriga qayta-qayta tayinladi.
Aka-uka loʻli aytgan tomonga qarab yoʻl oldi. Ular ham bolakayga teskari tomonga qarab ketishdi. Taqdir shunaqa ekan. Ayrilganlar bir-biriga emas, qarama-qarshi tomonga qarab ketishdi. Bu qismatdir balki.
Ular qoʻshni qishloqqa borib loʻli aytgan uyni topib borishdi. Katta oq uyning eshigini taqillatdi. Aksiga olgandek uydan loʻli taʼriflagan qora odam chiqib keldi. Toʻlagan shoshib qolib, uning yoqasiga yopishdi.
- Ukam qani? Topib ber lanati. Qani bolakay? - deb oʻshqirdi.
Eshikdan chiqqan qora odam angrayib hech narsaga tushunmay Toʻlaganning qoʻlidan qutila olmay qiynalar edi.
- Qanday bola? Yoqamni qoʻyib yubor. Sizlarni tanimasam, bola kim? - deb hansirab nafas olardi.
Turdiboy ukasining changalidan qora odamni ajratib oldi va yalinishga tushdi.
- Akajon, iltimos bolamni qaytaring. Nima desangiz beraman. Bolam yolgʻizim. Iltimos qul boʻl deng umrim boyi xizmatingizda boʻlaman. Jon akajon, iltimos, - deya Turdiboy choʼk tushdi.
Toʻlagan jim turar, qora odam hayron boʻlib nima qilarini bilmas edi.
- Turing inim. Inson birovning oldida tiz choʻkmaydi. Men tushunmadim. Qanday bola, siz kimsiz, mendan nima istaysiz? - dedi hang-mang boʻlib.
-Aka, oʻzingizni bilmaslikka olmang. Bu mening akam. Uning yolgʻiz bolasini oʻgʻirlab sandiqqa solibsiz, qaytarib bering, - dedi jahl aralash Toʻlagan.
- Shoshmang, uka. Men sizlarni tanimasam, bolangizni nima qilaman? Uka turing, uyga kiring, tanishib masalani hal etamiz, - deya Turdiboyning qoʻlidan tutib turgʻazdi.
Turdiboyga bu uyda savdo qilamiz degandek eshitilib, qora odamning orqasidan ergashdi. Toʻlagan ham akasiga ergashib hovliga kirdi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
Qissa
12-qism
***
Turdiboy tun boʻyi uxlay olmay chiqdi. Toʻlagan ham uyiga ketmay nargi uyda yarim uygʻoq boʻlib yotdi. Sanobar oʻtirib xayol surib ketdi. Xayolida oʻgʻli topilib uyiga kelaverdi. Baʼzida yomon qora odam undan bolasi uchun pul soʻrardi.
Tong otgach Toʻlagan motatsiklni minib tayyor boʻldi. Sanobar xuddi bolasi ikki kundan buyon narsa yemaganini aytib shirinlik va yumshoq non olib chiqdi. Turdiboy sandiqdan toʻn va pul olib tugunga tugib tez-tez yurib keldi.
Turdiboyning otasi tahorat olib nomoz oʻqish harakatida edi. Bularni koʻrib uzoq duo qildi. Sanobar: - Bolamni nima bersangiz ham olib keling, - deya eriga qayta-qayta tayinladi.
Aka-uka loʻli aytgan tomonga qarab yoʻl oldi. Ular ham bolakayga teskari tomonga qarab ketishdi. Taqdir shunaqa ekan. Ayrilganlar bir-biriga emas, qarama-qarshi tomonga qarab ketishdi. Bu qismatdir balki.
Ular qoʻshni qishloqqa borib loʻli aytgan uyni topib borishdi. Katta oq uyning eshigini taqillatdi. Aksiga olgandek uydan loʻli taʼriflagan qora odam chiqib keldi. Toʻlagan shoshib qolib, uning yoqasiga yopishdi.
- Ukam qani? Topib ber lanati. Qani bolakay? - deb oʻshqirdi.
Eshikdan chiqqan qora odam angrayib hech narsaga tushunmay Toʻlaganning qoʻlidan qutila olmay qiynalar edi.
- Qanday bola? Yoqamni qoʻyib yubor. Sizlarni tanimasam, bola kim? - deb hansirab nafas olardi.
Turdiboy ukasining changalidan qora odamni ajratib oldi va yalinishga tushdi.
- Akajon, iltimos bolamni qaytaring. Nima desangiz beraman. Bolam yolgʻizim. Iltimos qul boʻl deng umrim boyi xizmatingizda boʻlaman. Jon akajon, iltimos, - deya Turdiboy choʼk tushdi.
Toʻlagan jim turar, qora odam hayron boʻlib nima qilarini bilmas edi.
- Turing inim. Inson birovning oldida tiz choʻkmaydi. Men tushunmadim. Qanday bola, siz kimsiz, mendan nima istaysiz? - dedi hang-mang boʻlib.
-Aka, oʻzingizni bilmaslikka olmang. Bu mening akam. Uning yolgʻiz bolasini oʻgʻirlab sandiqqa solibsiz, qaytarib bering, - dedi jahl aralash Toʻlagan.
- Shoshmang, uka. Men sizlarni tanimasam, bolangizni nima qilaman? Uka turing, uyga kiring, tanishib masalani hal etamiz, - deya Turdiboyning qoʻlidan tutib turgʻazdi.
Turdiboyga bu uyda savdo qilamiz degandek eshitilib, qora odamning orqasidan ergashdi. Toʻlagan ham akasiga ergashib hovliga kirdi.
✍ Zafar Muminov
Qo‘shrabot tumani
Qizilbuloq qishlog‘i
Bizning telegram kanalimiz
👉@zafarmuminovijodi
👍3