هرروز بیشتر از قبل به این نتیجه میرسم که به درد این دنیا نمیخورم.

موهای آبی‌ام را دوست دارم،شبیه غمی هستند که یاد گرفته زیبا به نظر برسد.

«نگاهش دیگر مثل قبل نبود،سرد شده بود، مثل اقیانوسی که در شبِ تاریک،هیچ نوری را به درون خود راه نمیدهد.او ماجرا را تعریف نکرد،هیچ کلمه‌ای برای روایتِ آن ویرانیِ درونی بر زبان نیاورد؛اما یهو موهایش را آبی کرد.انگار میخواست رنگِ غمِ عمیقش را روی تارهای مویش نشان دهد، طوری که حتی اگر سکوت کند،تمامِ جهان بفهمند که او در میانِ موج‌هایِ بی‌صدا،غرق شده است.»

دچارِ خستگیِ مداوم شده‌ام،انگار سال‌هاست بی‌وقفه دویده‌ام و حالا،حتی ایستادن هم برایم ناتوان‌کننده‌ترین کارِ دنیاست.

صدام بزن"بنگ‌چان"چون همیشه حواسم به بقیه بود جز خودم.

مرا ببخش اگر گاهی حجم دردهایم،مرا از توجه به دردهایت باز میدارد.

و خود بلای خویشم،از خود کجا گریزم؟

توقعات آدما از من خیلی بالاست من همینکه تو یکسال گذشته خودمو نکشتم اتفاق بزرگیه و بخش زیادی از انرژی و توانمو گرفته

در مقابل کمی امید،همه چیزم را دادم.

فکر میکردم دنیا یک جایِ امن دارد و آنجا آغوشِ رفاقتی بود که به رفتنِ صاحبش شک نداشتم.رفتنش دردناک نیست،ویران‌کننده است چون باور داشتم که او،تنها کسی است که تقدیرش با رفتن گره نخورده است.

یک سال دیگه هم گذشت...!

چشمام به خواب"نیاز"داره
ذهنم به"موفقیت"
قلبم به "آرامش"

هیچ چیز به اندازه‌ی موهای آبی نمیتونه هم‌زمان آرامش و جذابیت رو کنار هم داشته باشه.

درسته نجات‌ دهنده تو آینه‌س اما بعضی وقتا یکی باید پیدا شه که از دست نجات‌ دهنده نجاتت بده.

تراپی واقعی خوابیدنه بقیه چیزا اداس

‌ کسی چه میدونه؟شاید همین الان داریم به هم فکر میکنیم

-چرا مدرک زبانتو نگرفتی؟
+چون کنکور داشتم.
-چرا گواهینامه نگرفتی؟
+چون کنکور داشتم.
-چرا باشگاه رو ادامه ندادی؟
+چون کنکور داشتم.
-چرا مسافرت نرفتی؟
+چون کنکور داشتم.
-چرا عروسی نرفتی؟
+چون کنکور داشتم.
-چرا زندگی نکردی؟
+چون کنکور داشتم...

من حتی تو شبکه‌های اجتماعی هم غیر اجتماعی‌ام.

چرا اینقدر زود شنبه میشه من هنوز خستگی هفته پیش رو دارم.هفته جدید رو چجوری تحمل کنم.