الان دیگه خوشگل و خوشتیپ زیاده سعی کنید جالب باشید و امن...

یسری چیزا باید بشه نمیشه دیگه کسمادر همه شدنا و نشدنا

گفتی که شاهکار شما در زمانه چیست ؛
بالله زنده بودن ما شاهکار ماست.

آدم ها تا حد مرگ از خود خسته ات میکنند؛ ترکت نمیکنند،اما مجبورت میکنند ترکشان کنی. آنگاه تو میشوی، بنده‌ی سر تا پا خطاکار.

‏هر آدمی تا یه‌جایی بهتون فرصت میده، ولی بالاخره خسته میشه، از حسِ اضافی بودن، از جنگیدن واسه موندن، از قهر و آشتی‌ مکرر، از توضیح‌دادنِ خودش، از برطرف‌کردنِ سوتفاهما؛ کاسه صبرِ آدمای زندگیتونو لبریز نکنید، ممکنه برای همیشه از دستشون بدید.

               محکومیم به اِدامــــه....

مراقب اطرافیانت باش یوسف و کلوز فرنداش لو دادن!

نمیشه حدس زد کدوم آغوش آخرین آغوشه، کدوم نگرانی آخرین نگرانیه، کدوم نگاه آخرین نگاهه، کدوم حرف آخرین حرفه من فهمیدم طعم تلخ حسرت چطوریه، تو قدر هر ثانیه رو بدون، هر لحظه رو از ته وجود زندگی کن، یادت نره بعدا برای خیلی چیزها دیره، بعدا دیگه نیستی، نیستم، نیستن.

کل پیامی که نوشتی رو پاک کن بنویس؛باشه،از خیلی اتفاق ها نجاتت میده.

جدیدا کشش بحث ندارم،حوصله توضیح دادن ندارم،رمغ داستان جدید ندارم،تاب تحمل حرف مفت رو ندارم،با یه اوکی حق با توعه تمومش میکنم،اصلا خودم رو قاطی داستان نمیکنم،قطع ارتباط میکنم..

میگویند هرکسی شبیه جایی میشود که به آن تعلق دارد پس من شبیه وطنم شده ام ؛
غمناک ، خسته ، رنجیده ، زخمی و در عمق نا امیدی امیدوار.

ما ایرانیا زیر فشار جنگ و گرونیو هزارتا چیز دیگه به این بیماری مبتلا شدیم :

انگار سلول به سلول وجودم دست همو سفت گرفتن که درونم از خشم و اضطراب و هیجان و نفرت و غم همزمان، نپاشه!

در تاریخ خواهند نوشت :
که فقیران ، فقیران را کتک میزدند ، تا پولداران در قصر های خود زندگی کنند.

دیگه فروپاشی روانی نداریم،ما دچار دیوانگی جمعی شدیم.

گذشته ای که حالمان را گرفته است،آینده ای که حالی برای رسیدنش نداریم و حالی که حالمان را بهم میزند؛چه زندگی خوبی.

با کسی باشید که خودش بخواد مال شما باشه،خودش بخواد فقط یک نفر توی زندگیش باشه،خودش همه اضافه کارای دورشو جمع کنه،اینکه بخوای یه نفرو از چنگ اینو اون در بیاری،مفت نمی‌ارزه.