زمانی که اشتباهی زبانتان را قورت بدهید، ناچار هستید که لال بشوید اما اگر فقط خودتان متوجه باشید که زبانتان را قورت داده‌اید به چشم همه سخنگو می‌آیید و چون نمیدانید زبانی دارید، متوجه پرحرفی‌هایتان نمی‌شوید.
از زمانی که لال شده‌ام خیلی می‌گذرد، خیلی به حرف‌هایم توجه نمی‌کنم چون این‌ها اصلا حرف‌های من نیستند، از زبان من بیرون نمی‌آیند. زبانم شب‌ها از ته شکمم برایم قصه می‌گوید و می‌گوید که اشکالی ندارد که اینطور است و آنطور است. هز‌ازگاهی شکمم از غم پر‌می‌شود شبیه به آتش‌فشانی که فوران کرده باشد. زبانم شنا می‌کند و داستان خودم رو برای خودم می‌گوید و من گریه می‌کنم. گریه می‌کنم و گدازه‌های شکمم بیرون می‌آیند و ناراحت باقی نمی‌مانم. امیدوارم یکی از همین روز‌ها غرق شوم من واقعا تحمل دوباره شنیدن این داستان کوفتی‌ام را از زبانی که فقط من صدایش می‌شنوم رو ندارم.

«اُمید در این معنای عمیق و قدرتمند مترادف با این نیست که وقتی اوضاع بابِ ‌میل‌مان است از وضعیت لذت ببریم؛ به معنای سرمایه‌گذاری در اموری نیست که معلوم است خیلی زود به ثمر می‌رسد؛ امید، توانایی تلاش برای موفقیت است. بی‌تردید امید به معنای خوش‌بینی نیست. امید، باور به این نیست که اتفاق خوبی رخ خواهد داد. بلکه اطمینان از این است که فارغ از هر نتیجه‌ای، اتفاقی معنادار در حال وقوع است. مهم‌تر از همه اینکه این نوع امید است که به ما قدرت می‌دهد که زندگی کنیم و همواره چیزهای جدیدی را بیازماییم، حتی وقتی اوضاع مثل این لحظه و اینجا، بی‌اندازه ناامیدکننده به نظر می‌رسد.»
[واتسلاف هاول، ترجمه‌ی فرناز سیفی]
http://t.me/WrongPlace_WrongTime

اُو مشکل می‌توانست در زندگی روزمره به تقدس و معنویتی دست پیدا کند. به نظر می‌رسید فقط وقتی از دنیا دل می‌کند، به معنویت روی می‌آورد.

اریک مالپاس در رمان خود تحت عنوان رقص های طولانی طولانی در توصیف شخصیت داستانش که او هم نویسنده است می‌نویسد : << او پوست‌نازک‌تر از اغلب مردم بود، مشکلات سایرین درست به اندازه زیبایی‌های فراوان زندگی، او را تحت تاثیر قرار می‌داد: و او که تحت‌تاثیر و مجذوب رخدادهای پیرامونش بود قلم را برمی‌داشت و درباره آن‌ها می‌نوشت. همه‌چیز، از راه رفتن روی تپه‌ها گرفته تا گوش دادن به آثار شوبرت و تماشای اخبار ساعت نه شب روی صندلی راحتی‌اش که بخش اعظم آن را خرد شدن استخوان و گوشت تشکیل می‌داد، او را متأثر می‌کرد. >>

50 years later.
@WrongPlace_WrongTime

در قید غم‌ام، خاطرِ آزاد کجایی؟
تنگ است دلم، قوّتِ فریاد کجایی؟

- حزین لاهیجی
@WrongPlace_WrongTime

«زن می‌رود و رفتن او شعری‌ست
زن می‌رود و از رفتنش شاعری زاده می‌شود،
و من می‌دانم با رفتن کدام زن شاعر شده‌ام.»

- حیدر ارگولن؛ فارسیِ فرید فرخ‌زاد.
@WrongPlace_WrongTime

گفتم ای دوست، تو هم گاه به یادم بودی؟
گفت من نام تو را نیز نمی‌دانستم

- سجاد سامانی.
@WrongPlace_WrongTime

«دل خرابی می‌کند دلدار را آگه کنید» و شب به خیر.

آهای آهای آهای خانوم خوشگله
اونی که زیر پات گذاشتی دله

*florentino*

@OfficialPersianTwitter

چو زان نارپستان رخم شد چو بِه
مرا نار او از ترنج تو بِه

شعر منسوب به خواجوی کرمانی
-
قاب آیینه
ایران
قرن 19
از آرشیو بنهامز
https://t.me/WrongPlace_WrongTime

نکند رخنه کند در دل ایمانم شک
نکند لو بدهم اسم تو را زیر کتک
نکند نامه جعلی من را پست کند
نکند این همه بد قلب مرا سست کند
نکند رخنه کند در دل ایمانت شک
نکند لو بدهی اسم مرا زیر کتک
نکند نامه جعلی تو را پست کنند
نکند این همه بد قلب تورا سست
Shahin Najafi - Mahramaneh

https://t.me/WrongPlace_WrongTime

مدت زیادی گذشت. رو به راهید؟

سال نوتون مبارک.
سیزده بدرتون خوش بگذره.
https://t.me/WrongPlace_WrongTime

میخواهم چمدان رویا هایم را ببندم.
یا باهم راهی این سفر میشیم. یا که باید برود.

امروز چهارشنبه، ۱۴۰۴/۰۴/۰۴ هست.
1404/04/04