ANNA

پارت سوم: سایه (روش کلیک کنین)
نویسنده: محیاس

#Part3
#Shortstory

این پیامو فوروارد کنین چنلتون تا بر حسب وایبی که ازتون می‌گیرم براتون در حد یکی دو خط بنویسم... .
جوین باشین.

قطرات باران روی صورتش حرکت می‌کردند. بوی خاک خیس خورده مشامم را پر می‌کند. هر طرف را نگاه می‌کنم در باران و گل‌های ریز احاطه شده‌است. در میان قصه‌هایش قدم می‌گذارد و من نیز، در گیر و دار افکارم می‌بینمش. دستانش حرکت می‌کنند و می‌نویسند. بر روی تنه‌ی‌ درختی نشسته‌ است و با قلمش تند تند در دفترش یادداشت می‌کند. نگاهش در دور دست‌ها می‌چرخند و در خیالاتش محو می‌شود و من، خودم را می‌بینم که به گل‌ بنفشه‌ای کوچک خیره شده است و شکوفا شدنش را تماشا می‌کند.

برای ویولت☕️

سرت گرم خیالاتت است. نگاهت می‌کنم. زندگی در میان چشمانت حرکت می‌کند و قدم به قدم برای فرار از لحظه‌های گیر کرده برمی‌داری‌. گمشده در کلمات و سطر به سطر اشعاری که تو را می‌بلعند و تو با تمام وجود، خودت را تسلیم خواسته‌ی کلمات می‌کنی. تو را در نوت به نوت موسیقی‌ها و کلمه به کلمه‌ی کتاب‌ها پیدا می‌کنم و نظاره‌گر زندگی در میان چشمانت می‌شوم.

برای لونا☕️

غرق جزئیات می‌شوی. تک به تک خطوط را ترسیم کرده و به کل می‌رسی. اول نظاره می‌کنی و بعد هرچه دیده‌ای را بیان می‌کنی. به دنبالت می‌آیم تا همانطور که تو دنیا را می‌بینی تماشایش کنم. در میان دنبال کردنت گم می‌شوم و در جوش و خروش یافتنت نور را پیدا می‌کنم و می‌فهمم، از آغاز حرکت دستانت بر روی کاغذ تا بیان هر کلمه و جزئیات ریز و درشت و بوی گرم و دلنشین بهاری‌ات، تو تنها نوری درخشان و زیبا برای تاریکی‌ها هستی.

برای نور☕️

انگار هنگام ورق زدن کتاب‌هایم تو را دریافتم. انگار لابه‌لای ورق زدن کمی صبر کردم و جزئیات چهره‌ات برایم نمایان شد. پاییزی و بارانی. ابری و آفتابی. سردی و گرمی. در هر ورق انسانی متفاوت و زیبا مقابلم قد علم می‌کرد و از توصیف او ناتوان می‌ماندم. بوی زندگی می‌داد. بوی امید و روشنایی حتی در میان تاریکی‌ها و سردگمی‌ها. در تک‌تک کلماتش جرعه‌ای از حیاتی زیبا و طبیعت بی‌کران وجود داشت و خیالت، شیرین همچون شهد عسل در تصوراتم می‌چرخید و تو در باورم همان یک لیوان قهوه‌ی فراموشی بدل می‌شدی.

برای هات‌چاکلت☕️

در خیابانی یک طرفه نشسته بودی. کنار کلماتی که اطرافت را پر کرده بودند و تو تنها نگاهشان می‌کردی تا تمام شوند. تا لحظه‌ای آرام بگیرند و تو با خیالی آسوده یک لیوان چای مهمان لب‌هایت کنی. تا به سوی کتاب‌هایت بروی و یکی‌یکی داستان‌ درونشان را کشف کنی اما کلمات نمی‌گذاشتند‌. کلماتی که دورت را احاطه کرده بودند و تو تنها سکوت می‌کردی. در مقابل همه چیز حرف‌هایت آب می‌شدند و لب‌هایت سخن گفتن را از یاد می‌بردند و تو باز هم، در همان خیابان می‌نشستی و گذر رود کلمات درون مغزت را تماشا می‌کردی... .

برای سکوت☕️

دوستان چنل بچه‌ها رو نگاه کنین خیلی وایب قشنگی دارن🫠🙂🤎

کلماتت بوسیدنی هستند و در ژرفای افکارت محو می‌شوی. هنگام نوشتن می‌توانم ببینمت که پلک‌هایت آرام روی هم می‌افتند و با چشمانی بسته دستانت به نوشتن می‌پردازند و حجم عظیمی از معانی را در خود می‌بلعند. می‌توانم تماشایت کنم که در دریای نوشته‌هایت غرق می‌شوی و خشنود از سقوط خود در آب، به آبی بی‌کران آن زل می‌زنی و برای زیبای آن شعر می‌سرایی‌.

برای هانا☕️

بنفشه‌ها در کنارت رشد می‌کنند و تفکراتت بر روی کاغذ پیاده می‌شوند. کلمات شکل می‌گیرند و افکارت را به تصویر می‌کشی. سیاه، تیره و تاریک اما نه تاریکی پر‌ از خشم و نفرت نه، زیبا و آرام همچون گلبرگ‌های یک گل که در عین پژمردگی، زیباست!

برای فئودور☕️

چهار نفری که پرایوتن لینکتونو ناشناس بفرستین براتون بنویسم🙂🤍.

امیدوارم متناتون رو دوست داشته باشین و به عنوان اولین تجربه خوش گذشت بهم🫠✨️🫶🏻
بوس بهتون:)

ANNA

پارت چهارم: سردرگمی (روش کلیک کنین)
نویسنده: محیاس

#Part4
#Shortstory

ANNA

پارت پنجم: جنازه‌ها (روش کلیک کنین)
نویسنده: محیاس

#Part5
#Shortstory

بار دیگر کنارش نشستم. اینبار نزدیک‌تر از همیشه و با اضطراب بیشتری که به جانم ریخته بود.
هیچوقت بینمان هیچ‌چیز مشخص نبود. همیشه بیشتر از دوست بود و کمتر از عاشق و همین موضوع روزگارم را به سیاهی کشیده بود. کلافه بودم از بلاتکلیفی و درگیر احساسات خام بودن. کلافه بودم از دنیا و او. کلافه بودم از خودم و احساساتم.
هیچ‌گاه از دوست داشتنش عقب نکشیدم. اول انکار بود و از او قدم به قدم فاصله گرفتم تا نبینمش و دنیایم نباشد اما به آنی به خود آمدم و دیدم تمام دنیایم شده است.
تمام من.
پس بازگشتم‌ تا دوباره در کنارش بنشینم. امشب اما قصد دیگری دارم. امشب نه کلافه‌ام و نه بیمار عشق او. امشب همچون یک جسد خفته در قبر آرامم و به نیت روشن کردن دنیایم قدم برداشته‌ام.
پس کنارش می‌نشینم. نزدیک‌تر از همیشه و صمیمانه‌‌تر‌ و با او حرف می‌زنم‌. از او می‌خواهم گوش شود و حرف‌هایم را همچون عسلی شیرین ببلعد زیرا دلم دوباره هوای دلتنگی‌اش را کرده است.
گوش می‌کند. مثل همیشه گوش می‌کند و در آخر یک سوال از من می‌پرسد‌. سوالی که مرا می‌ترساند. مرا به جنون می‌کشد و عشق بیمارگونه‌ام را به بازی می‌گیرد.
-چرا هربار برمی‌گردی؟
از خود بی‌خود شده‌ام. با تمام وجود از بیان کلمات ترسیده‌ام. انگار در مقابلش عریان نشسته بودم و او نگاهم می‌کرد. دقیق و بی‌رحمانه.
-می‌ترسم بگم.
-ترسی نداره. من و تو با هم این حرفارو نداریم.
مکث می‌کنم‌. ساکت می‌شوم. با تمام وجود می‌ترسم از بیان کلمات اما عقب نمی‌کشم. من هیچگاه آدم عقب کشیدن نبودم. همیشه با سر در ترس‌هایم فرو می‌روم و می‌جنگم. پس نگاهش می‌کنم. خیره و امیدوار. دستانم می‌لرزند، قلبم بر سینه‌ام می‌کوبد و مغزم دستور فرار می‌دهد اما همه‌شان را نادیده می‌گیرم.
-چون... دوست دارم.
می‌شنود. مثل همیشه و هرزمان که به حرف‌هایم گوش کرده بود. مثل تمام وقت‌هایی که شنید و هیچ، نگفت. اینبار هم چیزی نمی‌گوید. من هم نمی‌خواستم چیزی بشنوم. به آنی از تاریکی بیرون می‌روم. مقابلم روشن می‌شود و تصویرش را می‌بینم. خودم را می‌بینیم و رابطه‌ای که حالا همه چیزش آشکار است. پس بلند می‌شوم. قدمی عقب می‌روم و توجهی نمی‌کند. به من نگاه نمی‌کند. مرا نمی‌بیند. هیچگاه ندیده بود. عقب می‌روم و اینبار، وقتی از او دور می‌شوم، هرگز باز نمی‌گردم.

محیاس

#Words

ANNA

پارت ششم: هیولا (روش کلیک کنین)
نویسنده: محیاس

#Part6
#Shortstory

بپذیر که او تنها یک رهگذر بود.