از اونجایی که هفتهٔ بعد قراره شلوغ و تا حدی غیرقابل‌پیش‌بینی باشه، تصمیم گرفتم روش برنامه‌ریزیم رو کمی تغییر بدم.

به جای اینکه برای هر روز کارهای مشخصی تعیین کنم، یه لیست از کارهایی که باید انجام بدم و زمانی که می‌خوام به هر کدوم اختصاص بدم می‌نویسم. بعد با توجه به شرایطِ هر روز، سراغشون می‌رم و تیکشون می‌زنم.

فکر می‌کنم این روش انعطاف‌پذیرتر و کاربردی‌تر باشه.

ترم هفتم🦦✨

درس بخونیم برای امتحان فردا:
8:30_9 ✅
9:30_10 ✅
10:30_11 ✅
11:30_12 ✅
12:30_13 ✅
13:30_14 ✅

17_17:30 ✅
18_18:30 ✅
19_19:30 ✅
20_20:30 ✅
21_21:30 ✅
22_22:30 ✅

رها کردنِ یه هدف، می‌تونه نشونه‌ی رشد باشه نه لزوماً شکست. بعضی اهداف مالِ نسخه‌ی قبلیِ ما بودن و دیگه به کارِ این نسخه نمی‌آن. «تغییرِ مسیر» رو با «تسلیم» اشتباه نگیر.

آهنگ صبح جمعه✨

مقصود من از کعبه و بتخانه تویی, تو

مقصود تویی, کعبه و بتخانه بهانه

این آهنگ رو گوش کنید، املت بپزید و چای هل‌دار دم کنید.

جمعه باید یه فرقی با بقیهٔ روزهای هفته داشته باشه. ✨🍳🍋

Good morning ✨🌸

این اصلا برای آلبرکامو نیست.
چجوری همه‌جا ترند شده پس؟😂

من هم چند وقته این موضوع رو تو فضای مجازی زیاد می‌بینم که قبل از خیلی از جمله‌ها اسم آلبرکامو، داستایفسکی، نیچه یا نویسنده‌های مشهور دیگه رو میارن. فقط هم به نویسنده‌های خارجی محدود نمی‌شه؛ بخش قابل توجهی از جملاتی که تو فضای مجازی به شمس، مولانا و سایر بزرگان ادبیات فارسی نسبت داده می‌شن هم در واقع هیچ منبع معتبری ندارن.
بعضا با خوندن یکی دو تا کتاب از یه نویسنده می‌شه حدس زد که بعضی از این نقل‌قول‌ها متعلق به اون فرد نیستن. هر نویسنده‌ای واژگان، لحن، جهان‌بینی و سبک بیان مخصوص خودش رو داره و معمولاً جملات ساختگی با اون سبک هم‌خوانی ندارن.
البته واضحه که چرا این نقل‌ قول‌ها راحت و سریع منتشر می‌شن. خیلی از ما به اسم گوینده بیشتر از منبع جمله توجه می‌کنیم. وقتی جمله‌ای زیر نام یه شخصیت مشهور قرار می‌گیره، احتمال پذیرفته شدن و بازنشرش بیشتر می‌شه؛ حتی اگر هیچ مدرکی برای انتسابش وجود نداشته باشه.

آدینه خوش🌱✨

Blocking mobile internet on smartphones improves sustained attention, mental health, and subjective well-being.

https://academic.oup.com/pnasnexus/article/4/2/pgaf017/8016017
#مقاله

امروز داشتم این مقاله رو می‌خوندم که بررسی می‌کنه قطع اینترنت همراه چه تاثیری روی ما داره؟

همون‌طور که همه‌مون می‌دونیم دسترسی مداوم به گوشی تمرکزمون رو کم کرده و وابستگی به فضای آنلاین می‌تونه به مرور به سلامت روانمون آسیب بزنه.

تو این مقاله روی ۴۶۷ نفر آزمایش انجام دادن و با یه برنامه به اسم Freedom اینترنت گوشی رو به مدت ۱۴ روز مسدود کردن. (تماس و پیامک با موبایل آزاد بوده و برای کارای ضروری هم می‌تونستن از لپ‌تاپ استفاده کنن. تنها شرط این بوده که گوشی به اینترنت وصل نباشه.)

بعد از این ۲ هفته نتیجه چی بود؟
۹۱ درصد افراد حداقل توی یکی از سه فاکتورِ سلامت روان، توجه پایدار و رضایت از زندگی بهبود چشمگیری داشتن.
اثر این ۱۴ روز روی بهبود خلق‌وخو و کاهش علائم افسردگی، حتی از اثر داروهای ضدافسردگی بیشتر بود.
تمرکز و توجه افراد به اندازه‌ای تقویت شد که انگار ۱۰ سال جوون‌تر شدن.

نکته مهمش از نظر من اینجاست که ما برای این‌که کمتر دچار حواس‌پرتی بشیم، تعاملات فیزیکی و فعالیت بدنیمون رو بالاتر ببریم و از میزان وابستگیمون به فضای آنلاین کم کنیم، لازم نیست کلاً با تکنولوژی خداحافظی کنیم؛ بخش زیادی از خستگی ذهن ما فقط به خاطر همین اینترنتِ همیشه در دسترسه.