Сюрпрыз #1.

Аляксандр Лукашэнка тэрмінова ляціць у Маскву.

Візіт адбываецца на фоне (напішам пакуль так):

кібератакі на "Аэрафлёт";

правакацыі з дронамі ў Менску;

цёплых заяў у адрас Уладзіміра Пуціна на ўчорашней нарадзе з амбасадарамі.

Вось тут ёсьць некалькі вывадаў.

Кампраміс з Аляксандрам Лукашэнкам тактычна для Украіны больш выгадны, чым вольная Беларусь. Мягчэй гэту думку можна сфармуляваць іначай - дамаўляюцца з тымі, хто мае ўплыў на сітуацыю. Так робіць ня толькі Украіна. Таму гэта трэба проста прыняць.

Украіна не будзе эскаляваць сітуацыю. Аднак, калі пазіцыя Аляксандра Лукашэнкі зьменіцца ці зьявіцца сіла, якая будзе сапраўдным партнэрам, і кампраміс будзе не патрэбны.

Аляксандр Лукашэнка пад расійскім ціскам можа зьмяніць пазіцыю. Кампраміс, такім чынам, вельмі хісткі. Перамены могуць стаць адным з вынікаў візіту ў Расію.

Кірыла Буданаў перадаў адначасова прывітаньне Паўлу Латушку ды йншым карысным ідыётам, якія распаўсюджваюць дэзінфармацыю і зьяўляюцца часткай ІПСА рэжыму Аляксандра Лукашэнкі.

Дарэчы адзін з сюрпрызаў можа датычыцца менавіта гэтага аматара пасадаў і асыстэнтак.

Сюрпрыз #2
Стася Гліньнік зыходзіць з пасады віцэ-сьпікаркі КР.

Сюрпрыз, канешне, слабы. Тут больш цікавая фармулёўка - у сувязі з большым аб'ёмам працы ў офісе. Нейкіх прыкмет таго, што "працы" там стала болей нешта не заўважылі. Таксама як і КР.
Таму гэта так, абы што-небудзь сказаць больш-менш нейтральнае.

КР як калектыўны Павал Латушка становіцца ўсё больш таксічным актывам, ад якога больш шкоды, чым карысьці.

Сюрпрыз #3
Візіт Аляксандра Лукашэнкі ў Расію быў безвыніковы.

Фон, штучна створаны, не дапамог.

Чакаем гістэрыку. І новыя сюрпрызы. Тыдзень працягваецца.

Сюрпрыз#4
"Не бомба, а бамбішча". Нагадаем, што такую фармулёўку першай выкарыстала не прапаганда рэжыму Аляксандра Лукашэнкі, якая выйшла з абвесткай "зьнішчальнай" стужкі пра мэйнстрым. А Павал Латушка на мінулым тыдні. Фактычна менавіта ён анансаваў рэпутацыйны разгром.

Сюрпрызам гэта назваць цяжка. Праблемы ў рэжыму - праблемы й у мэйнстрыму.

Што ж можа быць такога зьнішачальнага? Калі вяртацца ў 2020-ы год у ЦВК. То такім будзе размова ў габінэце. Напэўна, ня самая прыемная, аднак без катаваньняў ці запалохваньняў. Непрыемная размова, пасьля якой усё пайшло, так як пайшло. Гэта не пра гераізм у палёне. Гэта пра дамоўленасьці.

Калі пра сучасны стан. То гэта пра грошы, сэкс і узаемныя сваркі. Бо больш ні што #АгрызкіЛукашэнкі ня здольныя.

"Бомбу" паказалі. Можна сказаць, што было дзьве часткі зьлепленыя ў адну стужку.

Пра Сьвятлану Ціханоўскую ды ейны ад'езд з Беларусі. Непрыемны, але без гвалту й з грашыма.

Усе патрабаваньні былі выкананыя ажно па машыну Марыі Мароз з Полацака. Гэта не пра гераізм.

Другая частка была пра Паўла Латушку. Нават цікава, навошта менавіта яму прыпісваюць пляны па правакацыі ад рэжыму й робяць гэта такім ідыёцкім чынам, што ў гэта не вераць самі акторы?

У нас толькі адзін адказ.

Паглядзець на рэакцыю, якая дарэчы яшчэ горшая за кіно - версіі ў "медыях" мяняюцца з неверагоднай хуткасьцю. І паказаць другую частку.

Прачыталі матэрыял у Time.
Ён пацвярджае тое, аб чым мы пісалі ня раз.

Офіса-рада-габінэт ня мае аніякага дачыненьня да вызваленьня палітычных вязьняў. А ЗША атрымалі бонус за сустрэчу, хаця й не прасілі тым разам наўпрост кагосьці вызваляць.

Зараз тэма перагавораў з ЗША зыходзіць з этэру, бо перагавораў не было, а былі вось такія кантакты. Аляксандр Лукашэнка ня ўлез у перамоўны трэк.

На жаль гэта будзе азначаць, што вызваляць будуць радзей

Адным з вынікаў дзейнасьці офіса-рада-габінэту зьяўляецца 100 чалавек на канферэнцыі з абмежаваным уваходам для сваіх і тысячы на канцэрце Макса Каржа.

Тое самае адбывалася і адбываецца ў Беларусі Аляксандра Лукашэнкі.

Розныя рэйтынгі ад псеўдасацыёлягаў з абодвух бакоў лёгка абвяргаюцца простым канцэртам.

Канцэрт Макса Каржа ў Варшаве яскрава прадэманстраваў стан беларускага грамадзтва ў эміграцыі.

І ён амаль нічым не адрозьніваецца ад таго, што ў самой Беларусі.

Тыя, хто бачылі ў 9 жніўня нейкі сымбалізм ці схаваны сэнс пралічыліся. Гэта была проста добрая дата на канцэрт на Нацыянальным стадыёне.

Тыя, хто як Вадзім Пракоп'еў ці Павал Лібер пісалі Максу Каржу выглядаюць блазнамі. Справа ў тым, што Макс Корж можа сабраць стадыён эмігрантаў, а нейкі "палітычны" дзеяч не. Ня можа сабраць стадыён і нават добры лайн-ап з усіх артыстаў, хто на баку перамен. Бо грамадзства, што ў Беларусі, што за мяжой даўно дэпалітызаванае. Каб зразумець гэта трэба перастаць чытаць "незалежныя" медыя, пасядзець у чарзе ў нейкай дзяржаўнай установе ці схадзіць на канцэрт Макса Каржа ці Валерыя Меладзэ.

Прымазацца да йх папулярнасьці і выступіць перад стадыёнам за йх кошт не атрымаецца.
Таксама й таму, што яны камфортна адчуваюць сябе "па-за палітыкай" і вельмі нэўтральнымі фармулёўкамі "за ўсё добрае" ці "ўсе мы людзі".
"Палітыкі" на такіх мерапрыемства проста таксічныя фігуры, якія ня здольныя нават на падтанцоўку.

Паводзіны публікі перад канцэртам і падчас яго таксама шмат што сьведчаць пра сучасны стан эміграцыі. Будзе шмат крымінальных спраў, а ўзровень незадаволенасьці беларусамі ў Варшаве пайшоў угару. Так не паводзяць сябе фанаты Iron Maiden ці сталічных футбольных клюбаў.

Рэжым Аляксандра Лукашэнкі можа спаць спакойна.

Просты канцэрт як чыстае люстэрка паказаў сапраўднае становішча.

Мэйнстрым і "незалежныя" медыя могуць далей сьвяткаваць перамогу, але пасьля таго, як адыйдуць ад канцэрта Макса Каржа.

Абуджэньне 2020 было нядоўгім. Мэйнстрым выканаў заданьне па дэпалітызацыі і нават дэнацыяналізацыі эміграцыі на выдатна.
Беларуская эміграцыя 2020 пераўтварылася ў нешта аморфнае і неўцямнае з настальгіяй па такіх самых няўцямных выканаўцах. З дапамогай мэйнстрыму перамаглі абыякавасьць, чарка й шкварка.

Гэта не прыгавор беларускай справе, але дыягназ. А вось для мэйнстрыму павінен быць прыгавор - так агромністай шкоды беларускай нацыі не наносіў яшчэ ніхто.

Сюрпрыз#5
Саміт расія-ЗША на Алясцы.
Такога ніхто не чакаў.
І гэта можа быць лёсавызначальнай падзеяй для Беларусі.
Пасьпяховае завяршэньне саміту будзе азначаць завяршэньне эпохі Аляксандра Лукашэнкі. Не абавязкова гэта будзе добрая зьмена.
Аднак менавіта тут крыецца акенца магчымасьцяў.

Канец рэжыму будзе азначаць канец мэйнстрыму.

Цікава будзе назіраць, хто і як на наступным тыдні будзе спрабаваць сарваць сустрэчу, хто будзе разьдзімаць правакацыйныя чуткі і хто будзе крытыкаваць падзею.

Так. Мы ах...лі, і што? Гадзіньнік і навушнікі.

І ва ўсім вінаватыя неўдзячныя беларусы.

Таму зараз будзе тое самае ў ЗША. 3 тыдні, 100 дзён ці нават год да 9 жніўня 2026 года не прынясе нічога новага. Проста забіваюць рэшткі веры ў перамены.

Час ехаць у ЗША. Са спробай сабраць нешта з дыяспары.

Фларыда - добрае месца.Сонечна

Нават ня ведаем, што больш дэманструе адрыў ад рэчаіснасьці.

Сьвятлана Ціханоўская сапраўды лічыць, што за ёй назіраюць дзесяткі тысяч беларусаў? У нармальным жыцьці 36 чалавек, палова зь якіх на працы.

А можа Павал Латушка, які як дасягненьне кажа, што ён прадстаўляе 2400 чалавек (тых, што галасавалі за блёк на выбарах у КР). У нармальнай эўрапейскай краіне гэта ўзровень мясцовага самакіраваньня, а не парлямэнту, які прадстаўляе народ.

А можа Валер Мацкевіч, які кажа, што агульная колькасьць тых, хто прымае ўдзел у выбарах у КР, ня мае значэньня.

З пункту гледжаньня статыстыкі - ня мае. Бо гэта ўжо менш за 1 працэнт ад дыяспары.

Усё вяртаецца ў часы праймерыз 2020 года, калі за лепшага кандыдата галасавала некалькі дзесяткаў чалавек.

Як і рэжым Аляксандра Лукашэнкі офіса-рада-габінэт жыве ў паралельным сьвеце, дзе зьнішчана сацыялёгія і адсутнічаюць незалежныя медыя.

І там і там ўсенародная падтрымка, апаненты ці то маргіналы, ці адмаўляюцца ад удзелу, ці залі малыя і ўвогуле працуюць на ворага.

А тут чарговая "перамога" пад'ехала.

Нагадаем, што пасьля папярэдніх пераможных рэляцый аб сустрэчах у той самай Польшчы:
- адменены тэрмін на прызнаньне ўцекачом - зараз гэтая працэдура можа ісьці бясконца;
- зьмянілася практыка пры падачы заяў на міжнародную абарону пры транзіце;
- бацькі беларускіх дзетак падпісваюць петыцыі ў адрас Міністэрства адукацыі Польшчы, бо падаць дакументы на паступленьне стала надзвычай складана. Апастылі, цэнтралізаваная настрыфікацыя і штомесяц новыя правілы адносна веданьня мовы выкладаньня пераўтварылі гэтую працэдуру ў амаль невыканальны квэст.

Кожная канферэнцыя "Новай Беларусі" праходзіць па тым самым сцэнары.

З яшчэ ўчора "сваіх" выбіраюцца новыя "маргіналы", якіх пад агульныя аплядысменты паліваюць лайном і абвінавачваюць у здрадзе й працы на рэжым Аляксандра Лукашэнкі.

І тыя, хто радаваўся дый падтрымліваў цкаваньне на папярэдніх канферэнцыях зараз шчыра зьдзіўляецца, што ён/яна/яны апынуліся ў ліку тых, каго цкуюць.

Нічога новага. Гэта ўсё было. Савецка-лукашысцкія практыкі.

Каментары залішнія.

Офіса-рада-габінэт лічыць на сустрэчу з кіраўніцтвам Украіны, але не з Уладзімірам Зяленскім.

Ужо відавочна, што яны сваю стаўку зрабілі - пасьля завяршэньня вайны і зьмены ўлады ва Ўкраіне. Таксама як Уладзімір Пуцін і Аляксандр Лукашэнка.

Аказваецца ўдарам Сяргея Ціханоўскага па рэжыме Аляксандра Лукашэнкі павінны былі быць стрымы на абсталяваньні ці то за 200 ці то 300 тысячаў эўра. Якія яму павінны сабраць беларусы, бо Сяргей хоча быць незалежным ад грантаў.

На гэтым месцы можна было б разыходзіцца, але падкрэсьлім некалькі момантаў.

Усе астатнія, па словах Сяргея, у тым ліку Сьвятлана Ціханоўская, залежныя ад грантаў і праводзяць палітыку дзяржаў-грантадаўцаў. То бок ён абвінаваціў увесь мэйнстрым у тым, што яны працуюць на каго заўгодна, толькі не на Беларусь.

Тыя, хто атрымлівае гранты, не мусяць справаздачыцца перад беларусамі. І тут усё было б добра, калі б яны не прамаўлялі ад імя беларусаў.

Тыя, хто зьбірае грошы беларусаў, павінны, выходзіць. І Сяргей Ціханоўскі прадставіў справаздачу пра 1000 еўра. Зьбіраў на барацьбу. Пакрыўдзіўся, што мала далі і набыў слухаўкі з гадзіньнікам, бо гэта ўжо былі ягоныя грошы. Такая вось справаздача. Іншай ня будзе.

Гэта не пра Беларусь, гэта пра грошы, пусты піяр і выкарыстаньне апошніх шансаў сабраць апошнія прэміі, гранты і данаты.

Можна не баяцца абасрацца, можна ад гэтага атрымліваць асалоду й задавальненьне.

Павал Латушка нядаўна абвясціў новы прынцып: хто стаміўся ад марафону - сыходзь і не перашкаджай.

Што ж відавочна, што ад спартовых каштоўнасьцяў былы міністр культуры рэжыму надзвычай далёкі. І ад разуменьня таго, што нават сам марафон - мае мэту, і не зьяўляецца працэсам ці бегам на месцы.

Той прынцып, што выляцеў з вуснаў Паўла Латушкі больш падобны да гульні ў кальмара. Спаборніцтва за грошы кожным чынам і спосабам. Чым менш канкурэнтаў, тым больш дастанецца. І ўсё гэта на пацеху донарам і рэжыму, якія ладзяць і глядзяць гэтае шоў не адзін год. Простыя за ім ня сочаць.

Адначасова, чым менш канкурэнтаў тым менш сумленьня й салідарнасьці, а прыёмы і паводзіны ўсё менш спартовыя.

Адзіны спосаб выйграць у гульні ў кальмара - гэта не гуляць у яе. Аднак у былога міністра свой погляд на гэта.

Сюрпрыз #6
Прэзідэнт ЗША Дональд Трамп патэлефанаваў Аляксандру Лукашэнку.

Адным тэлефонным званком Дональд Трамп назваў рэчы сваімі імёнамі:
Аляксандр Лукашэнка не суб'ект, а аб'ект перагавораў з Уладзімірам Пуціным;
офіса-рада-габінэт - не суб'ект і нават не аб'ект - проста пустое месца.

Ёсьць шанец, што выйдуць новыя палітвязьні і йх можа быць шмат. Гэта калі Аляксандр Лукашэнка на такое адважыцца.

Ёсьць шанец Сьвятлане і Сяргею Ціханоўскім не пасьпець зьехаць у Флярыду.

Словы Вольгі Зазулінскай аб тым, што яны не гатовыя да адначасовага вызваленьня 1300 палітычных вязьняў, бо ў фондах няма столькі грошай, гэта фіяска.

Яны не гатовыя ні да чаго, што сур'ёзна мяняе парадыгму. Да званка Донадьда Трампа Аляксандру Лукашэнку. Да блякады Польшчай чыгункі. Ні да чаго таго, "чаго проста ня можа быць".

І нават да таго, што абавязкова адбудзецца. Вязьні выйдуць на волю. Рэжым Аляксандра Лукашэнкі таксама будзе мяняцца і будзе зьменены.

А яны не гатовыя. Можа, таму што імітацыяй дзейнасьці, канферэнцыямі, "незалежнымі" медыямі і "празрыстымі" фондамі рэжым не перамагаюць?