پاسخ داریوش شایگان به این سوال؛
ما ایرانیان یعنی چه کسانی؟

@wingsofdesires

«تنها از طریق هنر می‌توانیم از خودمان خارج شویم و بدانیم که دیگری چه چیزی را در جهانی می‌بیند که با جهان ما متفاوت است و بدون هنر، مناظر آن همچون مناظری که ممکن است در ماه وجود داشته باشند، برای ما ناشناخته می‌مانند.
به لطف هنر، به‌جای دیدن تنها یک جهان، جهان خودمان، شاهد تکثیر آن هستیم و به‌اندازهٔ تعداد هنرمندان اصیل، جهان‌هایی در اختیار ما قرار می‌گیرد که از هم بسیار متفاوت‌تر از آن‌هایی هستند که در فضای نامتناهی می‌چرخند، جهان‌هایی که قرن‌ها پس از خاموشی آتشی که نور اولیه آنها از آن ناشی شده، خواه رامبرانت باشد یا ورمیر، هر یک همچنان تابش خاص خود را برای ما می‌فرستند.»

«زمان بازیافته»؛ در جست‌وجوی زمان از دست رفته | مارسل پروست
::
Jan Vermeer van Delft - The Glass of Wine

🔊فایل صوتی

زندگی اصیل به سبک هایدگر | کلیدهایِ فلسفه هایدگر برای کشف خود

آیا واقعاً خودت تصمیم می‌گیری، یا فقط داری راهی رو می‌ری که «همه» می‌رن؟ توی این ویدیو می‌ریم سراغ مفهوم داس‌مان از هایدگر؛ جایی که نشون می‌ده چطور توی روزمرگی و حرف دیگران گم می‌شیم، و چطور می‌تونیم خودمون رو از دل این شلوغی بیرون بکشیم و زندگی اصیل‌تری بسازیم.

📺 ویدیو یوتیوب

@wingsofdesires

این نقاشی‌ از گیدو رِنی، قدیس میکائیل را درحالی‌که پایش را بر گردن شیطان گذاشته، نشان می‌دهد. ویلیام جیمز دربارهٔ این نقاشی چنین اظهار نظر کرده است:

«دنیا با وجود شیطان در آن، غنی‌تر است، تا زمانی که پای خود را بر گردن او نگه داریم.»

غنای روان‌شناختی و مصیبت می‌توانند در کنار هم وجود داشته باشند، به شرطی که مصیبت تحت کنترل نگه داشته شود.

Michael Defeats Satan by GuidoReni

سخنان بهرام بیضایی دربارۀ شاهرخ مسکوب.

▪️لاسلو کراسناهورکایی
ـــ برنده جایزه نوبل ادبیات ٢٠٢۵

❍ تنها پیشنهاد من به کسانی که کتاب‌هایم را نخوانده‌اند این است که از خانه بیرون بروند، جایی ـــ مثلاً کنار یک نهر آب ـــ بنشینند و هیچ کاری نکنند، به هیچ چیز فکر نکنند و مانند سنگ‌های کف رودخانه در سکوت سر جایشان بمانند. سرانجام کسی را ملاقات خواهند کرد که کتاب‌های من را خوانده است.

❍ وقتی مشغول خواندن کافکا نیستم، در حال اندیشیدن به کافکا هستم. و وقتی از اندیشیدن به او غافل می‌شوم، این فقدان را به وضوح حس می‌کنم. پس از مدتی، بار دیگر به سراغش می‌روم و او را می‌خوانم. این چرخه و همیشه در حال تکرار است.

🎥 @CinemaParadisooo

نوشتهٔ بهرام بیضایی دربارهٔ ناصر تقوایی


سرانجام ناصر تقوایی، روزی که کسی انتظارش را نداشت، موفق شد دست‌کم مرگِ خود را چون آخرین فیلم‌ِ مستقل‌ش در آزادی کامل ــ بی دست‌درازیِ مجوّزها ــ کارگردانی کند و تماشگران‌‌َش در پشتیبانی به‌پا خاستند و ناگهان صدای سالها گم‌شده‌ی همسرش صدای وِی شد!

برخی در اندازه‌ی آثارشان هستند، برخی بزرگ‌تر و برخی کوچک‌تر __ و برخی بزرگ‌نماتر!

در چند دهه‌ی گذشته هیچ‌کس از اهل فرهنگ صاحبِ مرگ خود نبود. همواره گروهی یکسان‌پوش تنِ تمام‌شده را پس از مصادره، بی‌میل خودش یا بستگان‌ش، نخست به رنگِ تبلیغاتِ خود درمی‌آوردند و بعد به نام و در سایه‌ی مراسمِ شرعی هرجا خودشان دل‌شان می‌خواست سربه‌نیست می‌کردند!

چه نام‌های بزرگی که از دیدرسِ دوستدارانِ فرهنگ بدونِ واپسین بِدرود ناپدید شدند!


هنرِ کارگردانیِ ناصر تقوایی بود که در یکی از نیرومندترین صحنه‌آرایی‌های سینمایی، موفّق‌ شد تنِ تمامِ خود و مهارِ آیین‌های مرگِ خود را به اختیارِ خود درآورَد و از آن آخرین و شاید از نظرِ تاریخی یکی از مهم‌ترین فیلم‌های مستقلِ خود را بسازد و آن را از یکرنگ شدن با چرخه‌ی تبلیغاتِ آقایان درببرَد!

آخرین درسِ ناصر تقوایی بهترین درسش بود ــ بدرود ناصر تقوایی؛ ما نیازمندِ درس‌های بیشتریم!



عمرتان دراز آقای بیضایی ❤️

لینک متن در اینستاگرام

از نظر من بزرگ‌ترین خصلت آقای تقوایی تعهد بی‌نظیرش به هنر و اثر هنری بود. تا زمانی که می‌شد کار کرد و هر چه ساخت درجه یک و والا بود. آن زمان که امکان ساخت فیلم خوب مهیا نبود کناره گرفت.
در زمانهٔ ما کم هستند و بودند هنرمندانی که این‌گونه به هنر وفادار بمانند.
@wingsofdesires

کریسف با نگاهی رشک‌برانگیز به آنها نگاه می‌کرد و با خود می‌گفت چه شکوهمند است؛ با هم پیر شدن، حتی فرسودگی زمان را در شریک خود دوست داشتن، با خود گفتن که «این چین‌های کوچک پای چشم و روی بینی، من آن‌ها را می‌شناسم.دیده‌ام چگونه پیدا شد و می‌دانم کی به‌وجود آمد. این موهای بی نوای خاکستری رنگ، روزبه‌روز با من و افسوس! اندکی به سبب من رنگ باختند. جان من، چقدر باز بیشتر دوست می‌دارم که با من رنج بردی و پیر شدی. هر یک از چین‌های چهره‌ات برای من یک موسیقی گذشته است...»

ژان کریستف : رومن رولان : م.ا به‌آذین

@wingsofdesires

آدمی از چهره‌اش هویت می‌گیرد یا چهره چیزی جدای از شخصیت و درون انسان است.
راهی برای فهم پاسخ این سوال نیست. هیچ راهی نیست جز آنکه کسی چهره‌اش را تغییر دهد. و کسی ناظر و شاهد افعالش پیش و پس از تغییر چهره باشد.
::
یک نفر در حادثه‌ای صورتش را از دست می‌دهد و با عمل جراحی، چهره‌اش را تغییر می‌دهد. با این خط روایت داستان‌های فراوانی خلق شده. یکی از بهترین این داستان‌ها را کوبو آبه نوشته و هیروشی تشیگاهارا فیلمش را ساخته.
::
شخصیت اصلی داستان، چهره‌اش را از دست داده و پزشکی برای او نقابی درست شبیه صورت انسان ساخته. پزشک اما دوست دارد بداند نقاب شخصیت و درون مرد را تغییر می‌دهد یا نه. مرد هم می‌خواهد بداند آشنایان و مردم با نقاب، اوی قبلی را به‌جا می‌آوردند یا نه.
از جمله زنش که می‌کوشد با نقاب/چهرهٔ جدید اغوایش کند، زنی که خیال می‌کند از او دور شده. می‌خواهد زن را بفریبد تا این‌طور میل به تصاحب دوبارهٔ زن را ارضا کند.
::
داستان کوبو آبه برخلاف نمونه‌های مشابه، بیشتر از نمود بیرونی تغییر چهره، دست می‌گذارد روی تاثیر درونی و شخصی و بازی هویتی آدم.
و این پرسش را جلوی روی ما می‌گذارد؛
چهره/نقاب ما را شکل می‌دهند یا هویت ما چیزی فرای آن است.
هویت و درون آدم با بالاترین حد تغییر (اغراق شده و شاید دست‌نیافتنی) متحول می‌شود؟

The face of another
1966
کارگردان: هیروشی تشیگاهارا
براساس داستانی از کوبو آبه
#سینمای_ژاپن
::
اوکویاما مردی با موقعیت اجتماعی و شغلی مناسب در ژاپن ملتهب و افسردهٔ پس از جنگ، در حادثه‌ای چهره‌اش را از دست می‌دهد.
دوست پزشکش با تبحر، نقابی ظریف، درست شبیه صورت انسان برای او می‌سازد.
::
پزشک می‌خواهد بداند تغییر چهره هویت و شخصیت انسان را تغییر می‌دهد؟ اوکویاما اما می‌کوشد بفهمد دیگرانی که پیش از این می‌شناخت، با صورت جدید نیز او را می‌شناسند؟
::
فیلم در ساختار و فضای سوررئال، درست مانند روزگار مردم ژاپن پس از ویرانی جنگ، همزمان چند مفهوم را پی می‌گیرد؛ هویت و تنهایی انسان معاصر، تاثیر جنگ بر روان و روح و زندگی روزمره انسان و رابطهٔ زناشویی و عشق.

#فیلم_جمعه
@wingsofdesires

▪️سم شپرد

ـــ صادقانه‌ترین پایان‌ها، آن‌هایی هستند که خود، چرخشی به سوی آغازی تازه‌اند.





▫️Paris, Texas (1984)
▫️Dir. Wim Wenders

🎥 @CinemaParadisooo