‌خیلی دوری،
شانه‌هایت دور است،
هُرم نَفَست دور است،
بادی که موهایت را می‌برد، دور است،
چشم‌هایت دور است و خیلی نزدیکی!
سایه‌ات.. سایه‌ات همه جا هست؛
کنار موسیقی و باران و جاده و نور و کلمه!
و سکوتت....

:: بیژن الهی::

@wingsofdesires

عشق در حکم گشایش دروازه‌ای به آگاهی درونی و روحی است. وضعیتی دیگرگون از خودآگاهی است که از قضا شدید و تحمل آن دشوار است اما هم‌زمان شورانگیز می‌نماید.

@wingsofdesires

عشق دارای خاصیت شگفت عطف به گذشته است. در آن دم که کریستف کشف کرد مینا را دوست دارد، همان دم نیز پی برد که همواره عاشق او بوده است.

-ژان کریستف/رومن رولان/ م.ا. به آذین

فیلم مستند «ماندن» اولین فیلمی است که ساختم. فیلم‌برداری آن چند روز بعد از پیروزی محمد خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری خرداد ۱۳۷۶ با همکاری کاوه گلستان انجام شد. نوارهای فیلم در کشوی میز کارم دست‌نخورده باقی ماندند تا چهار سال بعد که به پیشنهاد بهمن کیارستمی تدوین شدند. من در دوران موشک‌باران تهران، در روزهای پایانی جنگ، خارج از ایران بودم و این را فقدان بزرگی در تجربه‌ی زندگی‌ام می‌دانستم. فکر کردم با تعدادی نقاش برجسته‌ی ایرانی که تصمیم گرفته بودند آن مدت در تهران بمانند گفتگو‌ کنم تا شاید از خلال حرف‌های‌شان به درک بهتری از آن تجربه‌ی شدید و منحصر به فرد برسم. نتیجه‌اش شد این فیلم که بعد از حدود ۳۰ سال برای اولین بار در اختیار عموم‌ قرار می‌گیرد، به یاد پروانه اعتمادی.

ماندن
کارگردان: مانی حقیقی
تصویربردار: کاوه گلستان
تدوین‌گر: بهمن کیارستمی
۴۴ دقیقه

#ماندن
#مانی_حقیقی

*
دومینیکو استارنونه، نویسند کتاب «بازی» از نویسندگی و سختی‌ها و لذت‌هایش می‌گوید.
او نویسندگی را با کار در معدن مقایسه می‌کند.
::
دومنیکو استارنونه، نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس و روزنامه‌نگار ایتالیایی در فوریه 1943 در نزدیکی ناپل متولد شده است. او تابه‌حال 22 کتاب به زبان ایتالیایی نوشته که ترجمه‌های مختلفی از آثارش منتشر شده است. همچنین 3 اثر مهم او توسط جومپا لاهیری نویسندۀ مشهور هندی-آمریکایی به انگلیسی ترجمه شده است. استارنونه چندین فیلم‌نامۀ موفق نوشته و برندۀ جوایز ادبی بسیاری بوده است.
کتاب‌هایش در ایتالیا همواره پرفروش بوده و او یکی از مشهورترین نویسندگان معاصر ایتالیایی است.
عده‌ای اعتقاد دارند، استارنونه نویسندۀ کتاب‌های «النا فرانته» دیگر نویسندۀ مشهور ایتالیایی است که هویت او بر همگان پوشیده است.
*

«سخت شکوهمند اما هولناک است که باید یکدیگر را دوست بداریم، در قعر دنیایی که فرو می‌پاشد و در تاریخی که زندگی انسان پشیزی نمی‌ارزد.»

از نامه‌های کامو به ماریا کاسارس

@wingsofdesires

کریستف هیچ نمی‌توانست از دوست‌داشتن چشم بپوشد. قلبش به‌ندرت خالی می‌ماند: همیشه با تصویر بتی آراسته بود. غالباً هم برایش اهمیتی نداشت که این بت دانسته باشد که او دوستش دارد. به عشق‌ورزیدن نیاز داشت؛ می‌بایست که در دلش هرگز شب حکم‌فرما نباشد.

ژان کریستف/رومن رولان/م.ا. به‌آذین

@wingsofdesires

ما یاد گرفته‌ایم
چگونه آتش را در مشت‌های یخ‌زده نگه داریم
چگونه با دندان‌های شکسته
نان یخ‌زده را بجویم
و چگونه عشق را
در قلب‌های یخ‌زده زنده نگه داریم

آنا آخماتووا / فارسیِ علی نصرالهی

ادبیات برای آنانی که به آنچه دارند، خرسندند، برای آنانی که از زندگی - بدان گونه که هست - راضی‌اند، چیزی ندارد که بگوید. ادبیات، خوراک جان‌های ناخرسند و عاصی است. زبان رسای ناسازگاران و پنا‌هگاه کسانی است که به آنچه دارند، خرسند نیستند. انسان به ادبیات پناه می‌آورد تا ناشادمان و ناکامل نباشد. ادبیات، تنها به‌ گونۀ گذرا، این ناخشنودی‌ها را تسکین می‌دهد، اما در لحظه‌های جادویی و در همین لحظات گذرای تعلق حیات، توهم ادبی ما را از جا می‌کند و به‌ جایی فراتر از تاریخ می‌برد و ما بدل به‌ شهروندان سرزمین بی‌زمان می‌شویم ـ نامیرا می‌شویم
‌
ماریو بارگاس یوسا :: چرا ادبیات؟

کریستف به خانه برمی‌گشت. در کوچه‌های پاریس در میان انبوه مردم قدم برمی‌داشت. چیزی نمی‌دید، چیزی نمی‌شنید، حواسش به روی همهٔ چیزهایی که در پیرامونش بود، بسته بود. گویی دریاچه‌ای بود که از باقی دنیا با یک رشته کوه جدا گشته بود. نه وزش باد، نه همهمه‌ای، نه آشوبی. آرامش.
کریستف در دل تکرار می‌کرد: «یک دوست دارم»

ژان کریستف / رومن رولان / م.ا به‌آذین

چند وقت پیش که همه عکس‌هاشان را به انیمه تبدیل می‌کردند، در یک جمعی دیدم یکی بالای منبر رفته و درباره‌ی ضرورت پرورش خلاقیت شخصی حرف می‌زند و مثالش چهره‌ی کائوناشی است که در استودیوی میازاکی طراحی شده و لابد ما هم هر کدام خلاقیتمان را پرورش بدهیم می‌توانیم مثلش را بسازیم.

این موقعیت‌ها خیلی برای من دشوار است. از طرفی سکوت در برابر حرفی که تا این حد با آن مخالفی سخت است. از طرف دیگر حرف زدن با کسی که این اندازه با او مخالفی هم دشوار است و احتمال اینکه به بحث و جدل نکشد اندک. به هر روی به نظر من این حرف‌ها جزو توهمات و تبلیغات دوره‌ی ماست.

روی خلاقیت فردی بیش از حد و به نحوی رهزن و توهم‌زا تاکید شده است. علت اینکه کائوناشی عمل می‌آید، این نیست که بین فلان میلیارد جمعیت زمین یکی خلاقیت لازم برای تولید آن را داشته. این است که آن شخص خلاق ژاپنی است و از فرهنگی می‌آید که این نقاب‌ها در سنت نمایشی آن رایج بوده‌اند.

سنت، تاریخ فرهنگ یک کشور و تقلید از آن برای هنرمند کمابیش مثل سرمایه‌ای است که بدون کار کردن، از طریق ارث به تاجر می‌رسد و او می‌تواند به پشتوانه‌ی آن از خیلی جلوتر شروع کند. علت نهایی انحطاط کامل هنر ایرانی نیز قطع ارتباط با این سنت و تاکید بیش از حد بی‌جا بر خلاقیت فردی است.

در هنر قله‌ای برای فتح وجود ندارد

عباس کیارستمی در این فایل صوتی می‌گوید لذت در رسیدن به جوایز و جایگاه‌هایی که تصور می‌کنیم نیست، بلکه این پروسه‌ی رسیدن است که لذت‌بخش است. او که پاسخ سوال یکی از هنرجویانش را می‌دهد، در ادامه می‌گوید در هنر قله‌ای برای فتح وجود ندارد و چیزی که هست انجام کار هنری‌ست.
‌
پ. ن: موضوع صحبت درباره‌ی فیلم کوتاه تخم‌های مرغ دریایی است، فیلمی ساخته‌ی عباس کیارستمی، محصول ۲۰۰۷. این فایل صوتی هم مربوط به یکی از ورک‌شاپ‌های کیارستمی‌ست، ورک‌شاپی که بین سال‌های ۸۹ تا ۹۱ در زردبند لواسان (موسسه‌ی کارنامه) برگزار شد.

با تشکر از آرزو ارزانش

@KiarostamiAbbas

«چه‌قدر خودت را عذاب می‌دهی، چه‌قدر خودت را به خاطر زندگی می‌آزاری! این چیز‌هایی که از آن‌ها شکایت می‌کنی، همان زندگی است؛ هرگز برای هیچ‌کس یا در هیچ‌زمان، بهتر از این نبوده است.»

از نامه‌های ژرژ ساند به گوستاو فلوبر