دلم نمیخواد دیگه اخبار رو دنبال کنم، اما نمیتونم.

محمد نوری داره میخونه :
ما برای نوشیدن شورابه های کویر
چه خطرها کرده ایم چه خطرها کرده ایم

و من دارم اخبار مذاکرات رو میخونم.
هموطنام یک ماه پیش مثل گل پرپر شدن تو خیابونا. تو خیابون های کشور خودشون... تو جایی که به دنیا اومدن کشته شدن... قاتلاشون هنوز زنده‌ان...

چقدر بیچاره ایم ما ملت ایران.

چیزی که ترسناکه جنگ نیست، زندگی کردن کنار قاتلای چهل هزار ایرانیه...

ما برای پرسیدن نام گلی ناشناس

چه سفرها كرده‌ایم

چه سفرها كرده‌ایم

ما برای بوسیدنِ خاك سر قله‌ها

چه خطرها كرده‌ایم

چه خطرها كرده‌ایم

ما برای آنكه ایران گوهری تابان شود

خون دل‌ها خورده‌ایم

خون دل‌ها خورده‌ایم

ما برای آنكه ایران خانه‌ی خوبان شود

رنج دوران برده‌ایم

رنج دوران برده‌ایم

ما برای بوئیدن بوی گل نسترن

چه سفرها كرده‌ایم

چه سفرها كرده‌ایم

ما برای نوشیدن شورابه‌های كویر

چه خطرها كرده‌ایم

چه خطرها كرده‌ایم

ما برای خواندنِ این قصه عشق به خاك

خون دل‌ها خورده‌ایم

خون دل‌ها خورده‌ایم

ما برای جاودانه ماندنِ این عشق پاك

رنج دوران برده‌ایم

رنج دوران برده‌ایم

هر روز خون دل میخوریم.

یک ماه گذشت.
یک ماه پیش تو همچین شبی تو خیابونمون پر شد از یه سری حروم زاده. صدای تیراندازیاشون هنوز از گوشم نرفته. امیدوارم به بدترین شکل ممکن نابود بشید.

بارونم حتی دیگه ذره ای حالمو خوب نمیکنه.

شاشیدم تو اون جشن و الله اکبر گفتنتون 💩

به قول آقام سکویی چقدر من از شماها نفرت دارم بی‌پدر و مادرها.

واسه کدومشون گریه کنم...

مرگ بر دیکتاتور ✌️

گریه‌هام کی تموم میشه...

بخواب با گریه بخواب میدونم که گریه هات تمومی نداره‌.

85 روز تو بی خبری مطلق بودم، بدون اینترنت...
چی گذشت این چند ماه.

تا ابد از اسلام و حسین و محمد و علی و فاطمه و‌سگ و سوتک و طرفداراش بیزارم. تا ابد این نفرت با منه. همینقدر پررنگ و تند و افراطی.

و شب
کاش با تو مهربان باشد؛
با تویی که در تنهایی، اشک می‌ریزی
و آرام به خودت می‌گویی:
«طاقت بیاور، عزیزِ من.»

"یلدا سیدی"