شاید زیادی به زندگی سخت می‌گیرم
شاید دلخوشی همین باشه که زیر باران، گوشه‌ی یک کافه بنشینی
و رفیقت برایت شعر بخواند.

بگذار فریب خورده باشیم، فریب‌خورده‌ی زمان و زمانه، تا وقتی بگذرد، همه‌چیز بگذرد و تمام شود.

و اشعار خویش را در آغوش می‌کشم، چراکه تو خیلی دوری.

Have u ever cried because you love someone so much

sharing a cigarette after making love, saying nothing, just enjoying the silence and each other.

و آغوشت
اندک جائی برای زیستن
اندک جائی برای مردن
و گریزِ از شهر
که با هزاران انگشت
به وقاحت
پاکیِ اسمان را متهم می‌کند.