به دست‌هایم که می‌نگرم
تمام آن سفیدی‌ست؛
جز قسمت‌هایی که تورا لمس کرده‌اند!
تو تاریکیِ شب بودی
و من سپیده‌ی صبح
تا دیدار ما بهم می‌رسید
خورشید بود.
انگشتانم را بوسه باران می‌کردی
و سپس خداحافظی.
اکنون هیچ از تو ندارم و
هیچگاه دیگر دست‌هایم به رنگ تنت
آغشته نخواهند شد.
پس به من بگو چرا
تمام تنِ این آسمان صبح
به سیاهیِ شب می‌زند؛
شامگاه که فرا می‌رسد؟ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌ ‌ ‌‌‌‌‌ ‌‌ ‌‌‌‌ ‌‌‌ ‌ ‌‌‌‌‌ ‌‌ ‌‌‌‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌  ‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌‌