یه روزی میبینی خیلی هم مهم نیست
کم بودنای سفرهٔ شب یلدات،انارای سرخ جلوی چشمات کم باشه یا اصلا نباشه.
بعضی چیزارو هر وقتی میشه خرید اِلّا یه سِری لحظه ها که خریدنی نیستند.
میدونی هرچقدر هم قوی باشی و لبخند بزنی بازم یه جایی دلت میگیره،تنگ میشه از جای خالی بعضی آدمها.
یه روزی به خودت میای و میبینی هیچ چیز باارزش تر از خنده ها چشم ها و شب های دورهم بودن وجود نداره.
یلدا یعنی همین،
همین دل به حافظ سپردن و طولانی ترین شب سال و آرزو کردن.
من میگم بی هم بودنا قشنگ نیست تلخه،سخته،باید دل سپرد به همین لحظه هایی که میرن و هیچوقت تکرار نمیشن . . .

به هر که می‌نگرم همچو غنچه دلتنگ است...

از لحاظ روحی واقعاً نیاز دارم بمیرم ولی خب بازم برای فردا آلارم می‌ذارم.

صبورتر شده ام
نه چون قوی ترم
چون فهمیده ام بعضی چیزها
ارزش واکنش ندارند
نه چون بی اهمیت اند
چون دیگر توانش را ندارم
چراغی در من خاموش شده
نه اتفاقی، نه ناگهانی
آهسته، با هر بار بخشیدن
با هر بار نادیده گرفتن
با هر بار امیدوار بودن بی دلیل
و حالا، فقط سکوت مانده
و تاریکی ای که، دیگر نمیترساندم
چون از نور خود گذشته ام :)

‏ما را هیچگاه همرنگ جماعت نمی‌بینی؛
آموخته ایم در اصل خود باشیم نه تشبیه دیگران.

‏خستگی من از کار نیست، از بی‌معنی شدن تلاشه.

تاریخ، تعداد مردگان‌اش را رُند می‌کند.
هزار و یک نفر، تبدیل می‌شود به هزار نفر، گویی آن یک نفر، هرگز وجود نداشته است؛

یک جنین خیالی، یک گهواره‌ی خالی، کتاب الفبایی که برای کسی باز نبود

هوا بود که می‌خندید، گریه می‌کرد، بزرگ می‌شد. خلاء بود که از پله‌ها پایین می‌دوید و به طرف باغ می‌رفت. در میان صف، جایی برای هیچ‌کس بود.

ویسواوا شیمبورسکا

بعدها، به یاد خواهی آورد که عشق و آزادی در این سرزمین ارث پدری نبود که نسل به نسل به ما برسد. ما نهالِ عشق و آزادی را در کف خیابان‌ها، در آسفالت و خون کاشتیم.

‏سرنوشت در سنی غمگینم کرد،
‏که مردم در آن سن، آرزوهایشان را زندگی می‌کنند..

این روزها بهترین آرزویی که میشه برای کسی کرد،
داشتن یه ستـون فقـراتِ قـرص برای خـم نشدن
زیـر بـار زنـدگیــه😥🥺

دیگر آمدنت مرا زنده نمی‌کند
بمان همان جا که برایش مرا ترک کردی.

‌
نه تو میمانی
نه اندوه...!!

تار موهای سفید شما هم به طرز عجیبی زیاد شده؟

‌
یک کیلو زولبیا و بامیه، نیم میلیون! روزه به ریال، افطار به دلار!

‌
یک روز که خوشحال تر بودم
می آیم و مینویسم این نیز بگذرد...!

- اخوان ثالث

هروقت توانستی داستانت را طوری تعریف کنی که وسط حرف زدن چشمانت پر نشود، آن‌روز دیگر جای زخم‌هایت خوب شده است.

برایِ شب‌هایِ طولانی.

گاهی هم آدم‌ها میان که ما رو مجبور کنن بزرگ‌تر بشیم، نه اینکه همیشه بمونن.