-مـن در بـرابـرت هـیـچ حـقـی نـداشـتـم؛
تمومِ دردا و رنجای زندگیت حاصل از وجود من کنارت بود؛
ولی این خودخواهیِ که بخوام هر ازگاهی بهم فکر کنی؟!فقط برای چند لحظه،چند دقیقه،چند ثانیه.
کاش می تونستم تو ذهنت موندگار باشم،همونطور که تو صدای روح نواز و چشم های از نوعِ الماست توی مغز و قلبم حک شده،کاش میشد روحم پر بکشه به آغوش تویی که از تنفر به من پُر شدی،ولی دیگه برای خیلی چیزا خیلی دیره،و ما جرئت مقابله کردن با زمان و نداریم و به فراموشی سپرده می شیم گلِ سرخِ من.

اینجا دیگه فعالیتی صورت نمی گیره؛
خوشحال شدم این مدت کنارم بودین،کلی خاطراتِ خوب و بد برای هم ساختیم و اینجا زندگی کردیم؛
هرکاری می کنم دست و دلم نمیاد اینجا رو دیل بزنم،چون جزوی از دردایی که کشیدم و حسایی که داشتمه؛
ولی اگه دوست داشتین میتونین بیاین اینجا؛
دوستون دارم.
-لونا.