ویراست نو

👆
همان‌طور که خواهر و برادرش، لیلا و علیرضا، تراژدی شکست پدر/شاه را به شیوه‌ای دیگر و با افسردگی و خودکشی پرداختند، رضا پهلوی نیز در نقش خودشیفته‌ای فرو می‌رود که می‌گوید: «من پسر شاهم، هیچکاری جز اجرای این نقش نمی کنم و می‌خواهم آن را احیا کنم. تا مردم متوجه بشوند چه گناهی کردند و مکافاتش جمهوری اسلامی برایشان بود و من دوباره بسان پدر نوین ملت نجاتشان می دهم و دوران طلایی سابق را به شکل نو احیا می کنم.»

حتی اگر او از کلمات مدرنی چون حکومت دموکراتیک و سکولار استفاده کند، در لحظه عمل ناگهان به سوی انحصارطلبی می‌رود و خود را تنها رهبر مردم می‌خواند. او به‌راحتی از حمله به کشورش دفاع می‌کند و اکنون نیز ناراحت است که چرا حملات بیشتر نشد. در عین حال نمی‌بیند که چگونه با این حملات، در نهایت این حکومت جبار قوی‌تر شد و مردم و کشور ما بدبخت‌تر، مستأصل‌تر و اسیر شرایط کنونی و هولناک «نه جنگ و نه صلح» شدند.

اگر اودیسه، پس از بلوغ در مسیر سرگردانی و بازگشت، به‌سان شاه و نماد قانونی نو به ایتاکا و خانه بازمی‌گردد، حال مرد عمل و در عین حال زیرک و محتاط است. ازینرو او با بهترین روش و کمترین تلفات برای خویش، خانواده و کشورش، حریفان را از میان برمی‌دارد و سرور خانه و کشور نوین خویش می‌شود.

در مقابل، رضا پهلوی به امید منجیان هولناکی چون ترامپ و نتانیاهو می‌خواست با کمک حمله آن‌ها به کشور بازگردد و طبیعتاً در چنین حالتی، نه در نقش شاه و سروری نو، بلکه در نقش وابسته و تابع آن‌ها ظاهر می‌شد. اکنون نیز که می‌بیند آن‌ها، و به‌ویژه ترامپ، برایش تره هم خرد نمی‌کنند، خود او نیز دچار نوعی ناامیدی شده و سعی می‌کند فراخوانی تازه ندهد؛ زیرا هر فراخوان تازه‌ای می‌تواند حقیقت صحنه و فروپاشی امید او برای شاه‌شدن را بیش از پیش برملا کند.

یعنی تفاوت اصلی و ساختاری اینجاست که اودیسه هرچه بیشتر به سوژه‌ای عقلانی، یا در حد و حدود تاریخی خویش به سوژه‌ای تمنامند و مدرن، تبدیل می‌شود. او به تمنای خویش و به میل بازگشت به خانه تن می‌دهد، اما هم‌زمان بهای آن را نیز می‌پردازد و در نهایت به شاهی نو تبدیل می‌شود.

اما رضا پهلوی در نقش پسری ناتوان باقی می‌ماند که می‌خواهد اربابان نو او را شاه و رهبر کنند و بهایش برای مردم و کشورش مهم نیست. ازینرو او از شکست جنگ ناراضی است و اینکه چرا بیشتر حمله نکردند و زیرساختارهای حیاتی را نزدند.

بنابراین، اگر اودیسه به یک فاعل مدرن و توانا و شاهی نو تبدیل می‌شود، رضا پهلوی و یارانش، و نیز متخصصان کودنی چون نیما قاسمی و روشنفکران و هنرمندانی که برای رضا پهلوی هورا کشیدند، در نقش مفعول و بنده‌ای مازوخیستی عمل می‌کنند.

آنان حاضر می‌شوند برای رسیدن به قدرت، از روی اجساد مردم و ویرانی کشورشان بگذرند تا به گذشته‌ای دروغین و طلایی بازگردند و به پدری نو دست یابند؛ پدری که جای پدر قبلی را بگیرد، اما در نهایت چیزی جز تکرار همان دور باطل نیست؛ دوری کور و تکرارشونده، گویی جهان «بوف کور» هدایت و دور باطلش به شکل هولناک تکرار می شوند، چون اینها حاضر به پرداخت بهای بلوغ نبوده و نیستند..

زیرا رضا پهلوی بهای بلوغ فردی و تبدیل‌شدن به یک «شاه نوین» را نمی‌پردازد و هوادارانش نیز، چون خواهان شاه و پدری نو هستند، هرچه بیشتر در این مسیر به مداحان و «شعبان بی‌مخ»‌های نو تبدیل می‌شوند. سپس مرتب ریزش می‌کنند، کنار می‌روند یا اعلام جدایی از خط رضا پهلوی می‌کنند.

یا این‌ها نمی‌خواهند ببینند که اگر بخشی از مردم ما، به دلیل نفرت از حکومت و نیز به دلیل نبود یک آلترناتیو مدرن، به نوستالژی دوران طلایی و دروغین شاه تن دادند و به رضا پهلوی، در داخل و خارج از کشور، امید بستند، اکنون بسیاری از آن‌ها به خود فحش می‌دهند که چگونه دچار چنین حماقتی شدند.

زیرا کسی که به دنبال «بازگشت به خویشتن» و بازگشت به دوران طلایی و دروغین سلطنت باشد، سرانجام باید با کابوس نهفته در امیدهای دروغین خویش روبه‌رو شود؛ کابوسی که در اینجا خود را در جنگ و بمباران کشورمان و در دفاع مازوخیستی این جریان از بمباران کشورشان توسط منجیان دروغینی چون ترامپ و نتانیاهو نشان داد.

آخر چطور می‌توانی به‌عنوان یک متخصص، به خودت اجازه بدهی، مانند نیما قاسمی، چنین ادعاها و مقایسه‌های ناممکنی بکنی؛ مقایسه‌هایی که بادشان از هر طرف درمی‌رود و هر سخنت یک سوتی نوین است؟

مگر اینکه متخصصی کودن و کاسب‌کار باشی و برای جماعتی مانند خودت سخن بگویی؛ جماعتی که بناچار مثل خودت، کودن، کوتوله و نمایشگرانی دست‌دوم‌اند.

❤1

110 viewsedited 17:02