اینطور فکر می‌کنم که انگار "بعضی" تراپیست‌ها ذهنیتی خشک و ماشینی نسبت به انسان و روابط انسانی دارند و یا شاید به مرور و متاثر از اموخته‌هاشون اینطور بار میان. متاسفانه زندگی و انسان رو با همه‌ی پیچیدگی‌هاش به یک چک‌لیست یا دیاگرام تقلیل دادن. گمان می‌کنند همه‌چیز رو در انسان می‌شه فهمید یا می‌شه تفسیر کرد و واکنش "مناسب" نشون داد. میل به ساختاردهی دارند. بنابراین برای همه مشکلات راه‌حل‌های "پیش‌ساخته" و "آماده" دارند. همه‌چیز رو فرموله می‌کنن و در ساختار‌ها مشخص و دسته‌بندی‌شده قرار می‌دن. اما فرمول نمی‌تونه "بی‌معنایی و تناقض‌ها و ابهام و بی‌فرمی" رو تحمل کنه. انسان و تجربه‌های انسانی و روابطش، پیچیدگی‌هایی دارند که بگمانم هرگز نمی‌شه از همه‌چیزش سر درآورد‌.

طبیعتا این روحیه رو می‌تونند به مراجع هم انتقال بدن: "فلانی چیکار کرد؟ آهان! پس طرحواره فلان دارن. اینجور وقتا باید این کارو کنی..." این دیالوگ اگرچه یک مثال افراطیه، اما بازتاب واقعی نوعی ذهنیته که بین تراپیست‌ها رایجه: ذهنیتی "مقررات‌زده". درمانگرانی که شدیدا به ساختار، طبقه‌بندی و مدل‌های از‌پیش‌تعیین‌شده متکی‌اند، معمولا یه جور ذهن بوروکراتیک دارن. انگار روان انسان براشون مثل یه پرونده‌ی اداریه که باید بررسی بشه، مُهر بخوره، اصلاح بشه، بایگانی بشه؛ اما زندگی، خصوصا در لایه‌های عمیق‌تر، این‌طوری کار نمی‌کنه.

#معین_دهاز
@nabayad_m

قوی بودن رو بیشتر در این می‌بینم که آدم (زن یا مرد) بتونه موقعیت‌ها رو درست ببینه، و درست ارزیابی کنه. بتونه خودش رو زود با واقعیت‌ها "تطبیق" بده و انعطاف‌پذیر باشه. بدونه کجا به دیگری تکیه کنه و کجا نه. بدونه کِی وقت دویدنه، کِی بهتره قبول کنه خسته شده، در چیزهایی بازنگری کنه و تصمیم‌های جدید بگیره و...

‏نام دیگر مرگ، زیستن در میان کسانی‌ست که رنج تو را کوچک می‌شمارند. 🩵



#جافکری
@jafekri_podcast1

«به‌هرحال این اوضاعی است که می‌بینید و تفسیر لازم ندارد. ما هم می‌سوزیم و می‌سازیم. قسمتمان این بوده یا نبوده دیگر اهمیت ندارد.سگ بریند روی قسمت و همه چیز!»
صادق هدایت.

یادگار از تأتر کلاژ 🔥

یک نفر مدام سیگار می‌کشد زنی هنگام آشپزی ترانه‌ای غمگین را زمزمه می‌کند دختری به بهانه‌ی فیلم اشک می‌ریزد. پسری نیمه شب در خیابان پرسه می‌زند! همه دلتنگیم، همین.

به قول معین دهاز "ما دوام آورده‌ایم، چون آدمیزاد عادت می‌کند، به همه چیز عادت می‌کند و دوام می‌آورد. نقطه‌ی قوت آدمیزاد همین است؛ نقطه‌ی ضعفش نیز."

وقتی آدم از دست یک نفر خیلی ناراحت می شه یا قلبش می شکنه، هیچ کس به جز همون یک نفر نمی تونه حالشو خوب کنه و باعث شه دوباره مثل روز اول بخنده، هرچقدرم دورش پر باشه، هرچقدرم دوستا و رفیقاش یا آدمای جدید توی زندگیش بیان و برای بهتر شدنش تلاش کنن، فایده ای نداره فوقش اون آدم تظاهر به فراموشی و خوشحالی می کنه که اطرافیانش از تلاشاشون نا امید و دلخور نشن، شاید به خاطر همینه که خیلی از آدما توی دنیا برای مدت طولانی غمگین موندن، انگار یکی توی گذشته اونارو قفل کرده و کلیدشو با خودش برده یه جای دور و دیگه ام بر نگشته.

نوشته بود:
«‏گویی او منِ دیگری بود و من اینگونه انگار خودم را دوست میداشتم و در او خودم را یافته بودم که چنین پا گیر شده بودم و رویای او را رها نمیکردم..»

از پنجره به مسیری که هرگز از آن نخواهی آمد نگاه می‌کنم، به دری که هرگز آن را نخواهی گشود خیره می‌شوم و گوش‌هایم را برای شنیدن صدایت که هرگز نخواهم شنید، تیز می‌کنم. کسی نمی‌داند انجام هرباره‌ی این کارها، چیزی شبیه به جان کندن است.

باید بدانی که درست یا نادرست بودن عملی، به شرایط بستگی ندارد. اگر روزی در هراس از تنها شدن، شکست خوردن، از دست دادن مزیت و یا بخاطر شرایط، بین درست و نادرست به نادرست رو آوردی، شاید در ابتدا توفیق کسب کنی، اما در انتها زخمی عمیق‌تر از انتخاب درست نصیبت خواهد شد.

زندگی من اینگونه است؛ در پس هر دری که به امید بهبود شرایط و آرامش گشودم، رنج و مصیبتی عمیق به انتظار نشسته بود.

تو کتاب کیمیاگر نوشته «آنچه قسمت توست، از کنارت نخواهد گذشت».
واسه چیزای از دست رفته غصه نخورید،
یا برمیگرده یا واستون مایه عذاب بوده.