🌿Заўтра «Вясна» адзначыць сваё 30-годдзе

З гэтай нагоды мы падрыхтавалі цыкл артыкулаў пра «Вясну» і вясноўцаў.

🔹«Мае рукапісы альбо схаваныя ў КДБ, альбо спаленыя». У Варшаўскім універсітэце прайшла вялікая сустрэча з Алесем Бяляцкім

🔹«Праваабарончая салідарнасць — падмурак моцнага і справядлівага грамадства». Праваабаронцы — пра салідарнасць у дзеянні

🔹«Самае важнае ў турме — ведаць, што пра цябе памятаюць». Як салідарнасць падтрымлівала вясноўцаў за кратамі

🔹Як «Вясна» навучыла беларусаў гаварыць пра свае правы

🔹Маяк у цемры і падмурак для рэформаў. Шэсць гісторый пра тое, чым жыве «Вясна» ў 2026 годзе

💵Падтрымаць «Вясну» 👉 donate.spring96.org

«Пасля зняволення з'яўляюцца новыя стымулы працягваць сваю працу» — Алесь Бяляцкі

Праваабаронца агулам за кратамі правёў больш за сем гадоў. Ён адзначае, што досвед зняволення моцна паўплываў на разуменне праваабарончай дзейнасці, але не змяніў яго.

«Я вельмі рады, што ўсе нашыя сябры, якія цяжка адседзелі ў турме і багата што страцілі, вяртаюцца да праваабарончай дзейнасці. Я буду працягваць рабіць тое, што я рабіў апошнія трыццаць гадоў: абараняць правы чалавека ў Беларусі ды і не толькі ў Беларусі. Зняволенне толькі ўмацавала нас у нашай справе».

Чытаць па спасылцы 👉 https://spring96.org/be/news/120138

✍️Матэрыял падрыхтаваны ў межах цыкла артыкулаў да 30-годдзя «Вясна»

💵Падтрымаць «Вясну» 👉 donate.spring96.org

Facebook-старонка Мікалая Статкевіча прызнаная «экстрэмісцкай»

Адпаведнае рашэнне было прынятае судом Ленінскага раёну Гродна 23 красавіка.

Таксама «экстрэмісцкі спіс» папоўнілі старонкі ў Facebook «Виталий Тарасов», «ByMapка», «Юрый Губарэвіч», «Беларусы ў Нямеччыне/ Belarusians in Deutschland», старонкі ў Instagram «pahoniaart», «miliuk29», «malyavko.vladimir», «Belarus Passport Center», старонкі ў TikTok «Все против Путина», «Землянин».

🟥 МАРЫЯ ТАРАСЕНКА: «ЯК Я ПРЫЙШЛА Ў ПРАВААБАРОНУ»

Праваабаронца "Вясны" з Гомеля, былая палітзняволеная Марыя Тарасенка адносіцца да непублічнага чалавека, тым не менш, за гады сваёй працы не толькі дапамагае іншым, але і сама трапіла пад палітычны пераслед — прайшла праз вобшукі, затрыманні, суды і патрабаванне пракурора — два з паловай гады пазбаўлення волі. Пасля гэтага Марыя вымушана была пакінуць Беларусь. Да народзінаў арганізацыі яга дзеляцца ўспамінамі пра свой шлях у праваабарону.

Мой шлях у праваабарону пачаўся не з прафесійнага выбару і не з тэорыі. Ён пачаўся з асабістага досведу — з жадання абараніць сябе ад самавольства ўладаў.

У 2017 годзе ў Беларусі ўступіў у дзеянне Дэкрэт № 3 “Аб папярэджанні сацыяльнага ўтрыманства”. Дзяржава фактычна ўвяла абавязак плаціць для людзей, якія не мелі афіцыйнай працы, называючы гэта “фінансаваннем дзяржаўных выдаткаў”. З падатковых органаў пачалі прыходзіць лісты з патрабаваннем сплаціць каля 180 долараў у эквіваленце. Гэта выклікала моцнае абурэнне і прывяло да масавых пратэстаў у розных гарадах краіны.

Гомель стаў адным з цэнтраў гэтай актыўнасці. Значную ролю ў абароне правоў людзей адыграў праваабаронца Леанід Судаленка, які ў той час узначальваў гомельскі офіс Вясны. Да яго звярталіся людзі, якія шукалі дапамогі, і ён дапамагаў аспрэчваць патрабаванні, прадстаўляў інтарэсы грамадзян у судах, публічна звяртаў увагу на праблему. У 2019 годзе наступствы гэтага дэкрэта закранулі і мяне. На той момант я была хатняй гаспадыняй і мела ўласную кватэру. Мне паведамілі, што тарыфы на падагрэў вады і ацяпленне для мяне павялічваюцца ў 5,5 раза. Паводле логікі ўладаў, такім чынам я павінна была “ўдзельнічаць у фінансаванні дзяржаўных выдаткаў”.

Гэта рашэнне я ўспрыняла як несправядлівае і абсурднае, таму звярнулася па дапамогу да Леаніда Судаленкі. Мы падрыхтавалі скаргу ў райвыканкам, у якой аргументавалі, што такія патрабаванні супярэчаць як Канстытуцыі, так і базавым прынцыпам права. Аднак райвыканкам нашы довады не прыняў. Нягледзячы на тое, што дэкрэт фактычна абмяжоўваў магчымасць судовага абскарджання, мы вырашылі дзейнічаць далей і падалі іск у суд аб кампенсацыі маральнай шкоды. Для мяне гэта было не толькі юрыдычнае пытанне, але і асабістае: сітуацыя выклікала моцны стрэс і адчуванне несправядлівасці.

У 2019 гозе ў судзе Чыгуначнага раёна Гомеля адбыўся разгляд справы. Паседжанне было адкрытым, прысутнічалі журналісты і людзі, якія прыйшлі падтрымаць. Інтарэсы ў судзе прадстаўляў Леанід Судаленка, які аргументавана даводзіў, што дэкрэт супярэчыць нацыянальнаму і міжнароднаму праву. Аднак суд не задаволіў нашы патрабаванні. Гэта не стала канцом. Мы працягвалі абскарджваць дзеянні ўладаў, у тым ліку заявілі ва ўсіх 24 раёнах Гомельскай вобласці мірныя акцыі пратэстаў супраць дэкрэта аб дармаедах. Фармальна гэтыя крокі не прынеслі выніку, аднак у больш шырокім сэнсе барацьба не была марнай.

Пад ціскам грамадства і дзякуючы шырокаму рэзанансу ў медыя ўлады былі вымушаныя адкласці павышэнне тарыфаў на ацяпленне. Пра гэтую гісторыю пісалі беларускія незалежныя і замежныя выданні. Гэта паказала, што нават у складаных умовах грамадская актыўнасць і праваабарончая праца могуць мець канкрэтны вынік.

Падзеі 2020 года сталі наступным этапам. Пасля прэзідэнцкіх выбараў, якія кардынальна змянілі сітуацыю ў краіне, я не засталася ўбаку. Спачатку як валанцёр, а пазней як праваабаронца я пачала дапамагаць людзям, якія пацярпелі ад рэпрэсій. У адказ на гэтую дзейнасць супраць мяне была ўзбуджана крымінальная справа. Яна закранула і Леаніда Судаленку, нас абвінавачвалі ў арганізацыі пратэстаў. Гэты перыяд стаў сур’ёзным выпрабаваннем, але не змяніў галоўнага — разумення, што абарона правоў чалавека мае значэнне.

Сёння ў выгнанні я працягваю займацца праваабарончай дзейнасцю. Мой шлях пачаўся з асабістай гісторыі, але з цягам часу ён ператварыўся ў свядомы выбар. Бо абарона правоў — гэта не толькі пра сябе. Гэта пра іншых людзей і пра будучыню, у якой правы чалавека павінны быць нормай, а не выключэннем.

Спецслужбы шукаюць тых, хто гатовы зняць Чарнобыльскі Шлях у Вільні

Яны прадстаўляюцца журналістамі і гатовыя заплаціць 100 еўра за кадры на тэлефон з тварамі ўдзельнікаў акцыі.

🎥«Нобелеўская прэмія была дана ўсім беларусам, якія выходзілі ў 2020-ым годзе і патрабавалі справядлівасці»

На сустрэчы ў Вільні Алесь Бяляцкі распавёў, што Нобелеўская прэмія міру, якую ён атрымаў у 2022 годзе, належыць усім беларусам, якія змагаюцца за дэмакратычныя перамены.

«Я буду імкнуцца, што я зараз і раблю, выкарыстаць яе для збірання падтрымкі і дэмакратычных сіл беларусаў, і будучых дэмакратычных зменаў, у якія я веру».