آنچه اتفاق افتاد به سرعت گذشت؛ اما به تنهایی.
با خود آثارش را نبرد و آن آثار بر روح و جان ها ماندگار شد.

اثرش در سَرها آنقدر به نشخوار خود ادامه میدهد تا ما را به جنونی بی‌بازگشت برساند، و تا حدودی میتوان گفت؛ موفق بوده است.
روزها همرنگ شب‌ها شده‌اند و رنگی در خود ندارند.
آسمانِ صاف رخت بربسته است و غبار تیره وَ خفه کننده‌ای جایش را پر کرده است؛ و گویی قصد بازگرداند ابرها را در آغوش آسمان آبی‌ای که در گذشته‌ای نه چندان دور وجود داشت را ندارند.
آن ابرهایی را که میدانند، با حضورشان و حتی اشک هایشان، میتوانند آلودگی ها را بشورنو و به جویبارها آنها را هدیه کنند تا به مکان اصلی خود هدایت شوند.

همچنان شعلهِ امید، در روحِ آلوده به گرد و غبار چنین هوایی؛ روشن است و در انتظار کاتالیزوری که شعله شمع را به آتشی سوزان تبدیل کند، و دنیا را در نور و گرمای امید و زیبایی بسوزاند.

اما دریغ از آنکه به یاد داشته باشد که چه حالی و هوایی وجودمان را احاطه کرده؛ غبار و مه آلوده به دوده و سیاهی؛ تاریک و خفه کننده.

به یاد آوردن چنین چیزی ناخوشایند است اما روشنایی‌ای در اعماق آن تاریکی دیده میشود که گر نادیده شود تنها راه و چاره‌مان را با دستان خود مسدود کرده ایم.

به سختی میتوان محل حضور نور و مکان درخشش را پیدا کرد و آنجا را شکاف داد تا به روشنی و رنگ های جز سیاهی و تاریکی رسید؛ اما در آخر اگر سختی های راه و زخم هایش را بر دوش بکشیم؛ شاید بتوانیم بار دیگر؛ از باتلاق گل و لای خود را به بیرون بکشیم و دوباره با آزادی، به جلو و به سمت نور قدم برداریم.

لیمیت : 400 جوین باشید چک میشه