من دیگه توان ادامه دادن ندارم.

زندگی من می‌توانست خواب پریشان کسی باشد.

او برای گفتن حرف‌هایش بسیار درد می‌کشید، انگار کلمات در مسیر بیرون آمدن از دهانش، مسیر را زخم می‌کردند.

همه‌چیز ناگهان آزارش می‌داد و ظرف امیدش که با جان کندن کمی پر شده بود، وارونه می‌شد.

‏شما ببین ذات انسان چیه که اکثر حیوونا یا ازش فرار میکنن یا بهش حمله، یه چی میدونن حتما.

‏می‌گفت خوبم بعد ساعت‌ها با خودش حرف می‌زد‌.

‏عمیقا احساس می‌کنم که دیگه هیچ حرفی با دیگران ندارم.

کل زندگیم شده دوام آوردن. پس کی روزی می‌رسه که واقعا زندگی کنم؟

‏چشمان تو هیتلر بود و من فلسطین اشغالی، هیچ ربطی به هم نداریم.

‏به کسی که بیش از اندازه قاطی میکنه میگن سوغاتی.

‏هرقدر نگاه کردم آخر نفهمیدم که آینه شکسته بود یا من.

‏من هیچوقت در هیچ زمینه ای نمیخام سورپرایز بشم. لطفاً هرکاری میکنید منم در جریان بزارید.