اون حرفی که اونسری بهت گفتم بین خودمون بمونه رو بین چند نفر دیگه دیدمش.

با ورم نشد، منتظر میمونم ورمش بخوابه.

به هفت زبان زنده ی دنیا خسته ام.

این پشه های عوضی از رو لباس هم خونت رو می‌خورن

مثلا به شخصه رو بالکن نشسته بودم داشتم سیگار می‌کشیدم حس کردم تخمم داره می‌گزه، دیدم عه یه پشه روشه =))))

انقد اختلال دوقطبی‌م شدیده که با مانیا و شیدایی‌م تریسام زدم.

کاش سیگار تبدیل به آدم بشه و برم باهاش ازدواج کنم هم آرومم میکنه هم ساکته و هم نمیتونم ترکش کنم.

‏كاش بجای خدای مهربان و بخشنده، یه خدای خشن و كسكش داشتیم تا ببینیم دیگه بدتر از اینم میشد بگا بریم یا نه

زندگی انقدر داره باهام خوب تا می‌کنه که یه تا خورده‌ی چروکم الان.

کاش من هم میتونستم مثل برق برم!

نه منتظر معجزه‌ام، نه نگران فاجعه؛ من تماشاگر تمام‌شده‌های زندگی‌ام.

اول پنیر خامه‌ای شد ویلی، بعد طلا شد میلی، الانم زندگی من شد کیلی.

بالاخره شکوفایی از خلاقیت میاد. چنگال رو بکنم تو پریز برق ببینم چی می‌شه.

شما ببین وضعیت چطوره که چایی هم دیگه حال نمی‌ده بهم.

این یارو توی آیینه چرا اینجوریه.

نگرانِ آمدن خزان باشم؟ مگر در باغِ ما گُلی مانده!؟ لاله‌های وطنم را سرمای زمستان زد.

خیلی حس پوچ بودن می‌کنم، در حدی که فکر نمی‌کنم هیچوقت گل بیاد تو دستم.