در آیینه ی اتاقش به چشمانش که سردی زمستان را داشت نگاه می‌کرد....
جای زخم هایی که هرکس با چاقویی از جنس ظاهری پاک بودنشان روی جسم و تن و روحش انداخته بودند تماشا می‌کرد...
سرد و بی حس بودنش دلیلی بر انکار دردهایش نبود....
البته که بی توجهی می‌کرد اما واقعیت این بود درد داشت، خیلی هم درد داشت...
آنطور که فهمیدم هیچ هیولایی وحشتناک تر از انسان نیست...
و فقط انسان است که می‌تواند کس دیگری را هم به هیولا تبدیل کند...
هیولایی مانند روح و تنت را باهم به آتش میکشد‌‌‌...
آیا من هم دارم به هیولایی که از بقیه به جا مانده است تبدیل میشوم مشکیِ من؟...