در اين دنيا، همه چيز دست خود آدم است! حتي عشق، حتي جنون، حتي ترس. آدميزاد مي‌تواند اگر بخواهد کوه‌ها را جابجا کند. مي‌تواند آبها را بخشکاند. مي‌تواند چرخ و فلک را بهم بريزد ... آدميزاد حکايت است. مي‌تواند همه جور حکايتي باشد. حکايت شيرين، حکايت تلخ، حکايت زشت و حکايت پهلواني ... بدن آدميزاد شکننده است اما هيچ نيرويي در اين دنيا به قدرت نيروي روحي او نمي‌رسد، به‌شرطي که اراده داشته باشد ...
#سيمين_دانشور
@vahdat369

هرگاه بتوانی بدون قضاوت ، فقط شاهد افکار ، احساسات و اعمال خود باشی ، چیزی در درونت شروع به تغییر می‌ کند. تو دیگر با آنچه در درونت می ‌گذرد یکی نیستی ؛ تو مشاهده‌ گری.
فکر می ‌آید و می ‌رود ، احساس می ‌آید و می‌ رود ، اما شاهد باقی می ‌ماند. همین شاهد بودن ، آغاز آگاهی است.

@vahdat369

سیر و سلوک معنوی
به این معنی نیست که چیزی را ابداع کنید.
همیشه از معنویت به عنوان
"شکوفایی و شناخت" یاد شده.

"شناخت" یعنی چه؟
یعنی چیزی که همیشه آنجا بوده
و من انقدر نادان بوده‌ام که آنرا ندیده‌ام،
اما امروز دیدمش. این فظیلت نیست اکتساب یا چیز دیگری هم نیست این فقط
و فقط شناخت و درک و شکوفایی است.

#سادگورو

@vahdat369

انسان نباید هیچوقت از اینکه در اشتباه بوده است، خجل و شرمسار باشد! هر چه که باشد، امروز عاقل‌تر از گذشته شده است.

@vahdat369

اگه تمام روزت رو توی بازار ماهی‌فروش‌ها بگذرونی، حتی اگه دست به یه ماهی هم نزنی، آخر روز بوی ماهی میدی.

ولی اگه تمام روزت رو توی یه عطر‌فروشی بگذرونی، حتی اگه هیچی هم نخری، وقتی بیای بیرون بوی خوب میدی.

محیطت، بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی، روی تو اثر می‌ذاره.

با آدمایی که دائم غر می‌زنن بگردی، کم‌کم همه‌جا فقط منفی‌ها رو می‌بینی.

با آدمایی که همیشه بهونه میارن باشی، خودت هم برای تغییر کردن بهونه پیدا می‌کنی.

ولی با آدمای اهل عمل که وقت بگذرونی، خودت هم دلت می‌خواد اراده کنی و دست به کار بشی.

@vahdat369

با گذشت عمر، خاطرات بيشتري در تو انباشته مي‌شود تا جاييكه به كوه بزرگ تبديل مي شود. كوهي بسيار سنگين.
تو در زير بار اين سنگيني كمر خم مي كني.
همين كه از بي فايده بودن خاطرات گذشته آگاه شوي، مي تواني فراموششان كني. گذشته به تو نچسبيده است، تو هستي كه به آن چسبيده اي. پس فقط كافيست دستت را رها كني. سپس چيز ديگري از آگاهي تو سر بر مي آورد و پي مي بري كه آينده هنوز نيامده است.
پس چرا بايد در مورد آن نگران بود؟ آنگاه كه آينده از راه برسد به آن خواهيم پرداخت، به آن پاسخ خواهيم داد. لزومي ندارد در مورد آينده نگران باشي- آينده شايد هرگز نيايد و يا شايد بگونه اي بيايد كه تو در حال حاضر نتواني تصورش بكني. آينده قابل پيش بيني نيست. نود و نه درصد افكار تو در مورد آينده هيچگاه واقعيت نخواهد يافت و تلف كردن وقت خود براي  آن يك درصد، كاري است بس احمقانه.
آنگاه كه ازاين امر آگاه شوي، خودت را از آينده كنار مي كشي. لحظه اكنون هيچ محتوايي ندارد. اگر تو اكنون و اينجا باشي، آگاهي ات خالي خواهد بود. مي تواني ببيني! هرگاه به درون ذهنت بنگري خواهي ديد يا چيزي متعلق به زمان گذشته در آن جاري است يا متعلق به زمان آينده. مادامي كه پاي لحظه اكنون در ميان است، آگاهي محض است. و انسان مراقبه گر آرام آرام با رها كردن گذشته و آينده شروع به جاي گيري در لحظه اكنون مي كند. زيستن در اكنون و اينجا، ديندار زيستن است، آگاهي محض است و هرچه از آگاهي محض برخيزد پرهيزگاري است. هركاري انجام دهي  رواست و از آن پشيمان نمي شوي. هيچگاه به سبب انجام دادن كاري احساس گناه نمي كني.
#اﺷﻮ
@vahdat369

فرق شك و منفي گرايي
شك، ‌يعني شما هيچ موضعي نداريد و با ذهني باز آماده جست و جو هستيد. شك بهترين نقطه شروع است. شك بد نيست،‌ ولي منفي گرايي موضوع كاملا متفاوت است.
منفي گرايي، ‌يعني اينكه پيشاپيش موضع گرفته ايد. در حاليكه شك، يعني هيچ موضعي نداريد و با ذهني باز آماده جست و جو هستيد. شك بهترين نقطه شروع است.
شك، يعني كنكاش و سوال. منفي گرايي، ‌يعني پيشاپيش قضاوت كرده ايد و پيشاپيش تصميم گرفته ايد. فقط بايد ثابت كنيد كه قضاوتتان صحيح است.
شك به شدت معنوي است، اما منفي گرايي چيزي بيمارگونه است.
#اشو
@vahdat369

«رازِ هستیِ انسان فقط در زنده ماندن نیست، در این است که بداند برای چه باید زندگی کند. انسان اگر معنایی برای تحملِ رنج نداشته باشد، خیلی زود از خودِ زندگی خسته می‌شود.»

#فئودور_داستایفسکی

@vahdat369

اگر بتوانی دیگری را همان گونه که هست بپذیری و عاشقش باشی،
عشق تو واقعی است.

@vahdat369

خوبی کردن بدون انتظار جبران، نمی‌دانی تا چه حد باعث حال خوب در شما می‌شود.
خوب باش چون دوست داری خوب باشی نه چون مجبور به خوب بودن هستی!

#دیل_کارنگی
@vahdat369

صبر، روح انسان را صیقل می‌دهد.

همان‌گونه که سنگ در گذر زمان صیقل می‌خورد و درخشندگی خود را آشکار می‌کند، روح انسان نیز در مسیر صبر، از زبری شتاب‌زدگی، غبار ترس و سنگینی رنج‌ها رها می‌شود.

صبر، تحمل منفعلانهٔ رنج نیست؛ هنر حفظ آرامش، ایمان و آگاهی است.

روحی که صبر می‌آموزد، دیگر با هر تأخیری نمی‌شکند، با هر مانعی ناامید نمی‌شود و با هر طوفانی مسیر خود را گم نمی‌کند.

زیرا سرانجام درمی‌یابد که زندگی پیش از آنکه خواسته‌هایت را به تو بدهد، باید ظرفیت نگه‌داشتن آن‌ها را در وجودت بسازد.

@vahdat369

مسیح گفته معروفی دارد: «به آنهایی که دارند بیشتر داده خواهد شد و از آنهایی که ندارند آنچه که دارند نیز گرفته خواهد شد».
این یک گفته سخت است. شاید ناعادلانه به نظر برسد.
به آن‌هایی که دارند بیشتر داده شده و از آنها که ندارند آنچه که دارند نیز گرفته می‌شود.
اما نه، موضوع عدالت نیست، بلکه این فقط یک قانون ساده و مستقیم زندگی است. این اتفاقی است که می‌افتد.
اگر تو شاد و سعادتمندی، شادی و سعادت حتی بیشتری خواهی داشت.
اگر بتوانی بخندی، ابعاد بیشتری به خنده تو اضافه خواهد شد.
اگر بتوانی برقصی، ریتم‌های بیشتری به رقص تو افزوده خواهد شد.
اگر بتوانی آواز بخوانی، تمامی این آسمان بلند با تو همنوا خواهد شد، این کوه‌های بلند با تو آواز خواهند خواند، ماه و ستاره‌ها با تو آواز خواهند خواند.
و اگر تو گریه کنی و حس آشفتگی و ناراحتی داشته باشی، آن‌وقت آشفتگی از همه جهت به سمت تو خواهد آمد.
تو همان چیزی که هستی را به سمت خودت جذب می‌کنی و
این قانون مطلق زندگی است.
هرچه که هستی، همان چیز به سمت تو می‌آید.
برای همین هم یک انسان خوشحال،  خوشحال‌تر و خوشحال‌تر می‌شود.
یک انسان دارای آرامش، آرامش بیشتر و بیشتری خواهد داشت.
یک انسان ناراحت و آشفته، ناراحت‌تر و ناراحت‌تر خواهد شد.
یک فرد بیچاره، بیچاره‌تر و بیچاره‌تر خواهد شد.
چون تو داری آن را تمرین می‌کنی. یک فرد بیچاره دارد بیچارگی را تمرین می‌کند.

#اشو
@vahdat369

از من چیزی مخواه که فکر می‌کنی لایقش نیستی
لیاقت را من تعیین می‌کنم، نه تو؛
تو فقط بخواه؛
با تمام وجودت بخواه؛
و من می‌شنوم...
@vahdat369

عشق بايد زمينی باشد
همانگونه که درخت بدون زمين نمی تواند رشد كند و به ريشه هايی در زمين احتياج دارد عشق نيز نيازمند ريشه هايی در زمين است.
مظهر زمين، بدن است اما درخت تا اوج آسمان بالا می رود و به ابرها می رسد.
هر درختی سودای رسيدن به ستاره ها را دارد.
اما یک چيز را به خاطر داشته باش: درخت هرقدر هم بالاتر برود ريشه هايش عميق تر فرو می روند.
اينكه درختی بدون ريشه دواندن در زمين بالا و بالاتر برود و به ستاره ها برسد كاملا بی معناست.
عشق بايد از زمين فراتر برود اما عشق بدون کمک زمين قادر به اين كار نيست. نيازمند حمايت زمين است.
عشق بايد چيزی برتر از اميال نفسانی باشد اما اميال نفسانی بايد پشتيبان آن باشند. عشق ضد اميال نفسانی نيست.
برتر بودن به معنای ضديت داشتن نيست.
عشق اميال نفسانی را نيز دگرگون می كند.
آن را به دوست داشتن و احساس همدردی دگرگون مي كند.
گل هايی كه در بالای درخت شكوفه می كنند هدايای زمين اند.
زمين ضد درخت نيست.
پس یک انسان بيدار شده واقعی ، پلی است ميان اين دنيا و آن دنيا. ميان روح و ماده.
#اشو
@vahdat369

غم به شما عمق می‌دهد و شادی ارتفاع. غم ریشه‌هایتان را گسترده می‌کند و شادی شاخه‌هایتان را. شادی مثل درختی است که به سمت آسمان می‌رود، و غم مانند ریشه‌هایی که تا بطن زمین پایین می‌روند. هر دو مورد نیازند، و هرچه درختی بلندتر شود، هم‌زمان ریشه‌هایش عمیق‌تر می‌شوند...

@vahdat369

🔴جزوه پی دی اف فرکانس

🔹خلاصه برنامه‌های فرکانس ۴ و ۵ و ۶

✔️تا حد ممکن منتشر گردد...

#اندیشه_برتر
#Father

@Kherad_jamii

منتظر این نباش که در یک آینده‌ای موفق شوی
یک رابطه موفق با این لحظه حاضر داشته باش
و در هر آنچه که در حال انجام دادنش هستی کاملاً حاضر باش
این، موفقیت است.
#اکهارت_تول
@vahdat369

آدمی تا خود را به دستِ خدا نسپارد،
در هر چیز می‌لرزد؛
اما همین که سپرد،
زمین هم اگر بلرزد، نمی‌افتد.
امیدت به خدا باشه رفیق
اونی که من و تو رو با خواست خودش خلق کرده قطعا بیشتر از هر کسی هوامونو داره....

@vahdat369

وقتى با ديدگاهى وسيع
به زندگى نگاه كنيم
درمى يابيم كه روزهاى سخت
برابر است با تجربه هاى ارزشمند.
و رشد و تكامل روح مـا
در گرو تحمل و بردبارى مـاست...

@vahdat369