شاید عجیب باشه ولی مدتی هست واقعا دارم تلاش میکنم که انسان باشم.
از گذشته تا حالا... حتی یک ذره‌ام این اخلاقم عوض نشده فقط یاد گرفتم چطور بروزش ندم.
حتی کوچک‌ترین چیزها باعث میشن حسادت و لج کنم.
کوچک‌ترین رفتارها باعث میشن ساعتها زنجیروار همه چیز رو کنار همدیگه بچینم و در نتیجه بخوام به کسی که عامل اینها شده حمله کنم.

خلاصه امروز صبح بیرون بودم و بله دوباره بسکت اسم نوشتم
از ماه جدید دوباره رزمی رو هم میخوام شروع کنم.
اصلا مهم نیست کی میگه نه نکن.

اسنژنایا واقعا زیباست. میتونم بگم هرچقدر نادکرای به دل نمیشینه و واقعا شلختگیش آدم روز اذیت میکنه، اسنژنایا واقعا چشم نوازه.

حالا این و داشته باشید با اسکرین‌های مختلف میام.

یک عدد بامبی روی ماه رویت شد! میبینم بالاخره یک‌ نفر کوئست ماه رو رفت!!!!

فکر کن طرف‌ رو دو نفری که هر دو پارتنرن کرم میریزه.
د اخه مشتی.

بچه‌ها chat gpt من یاری نمیکنه
اگر سریال قشنگ مخصوصا بی ال دارید معرفی میکنید؟ تو کامنت همینجا لطفا
یقینا معروفا رو دیدم.

هرکسی که گنشین رو شروع میکنه مخصوصا اگر اکانت جدیدی باشه زود همه چیز رو باز میکنه
خیلی زود پیش میره
ویش جمع میکنه کرکتر بنر‌ها رو بگیره و ممکنه یک نفر تو کمتر از یک ماه از صفر خودش رو به رنک ۵۰ برسونه. اگر هم خوش شانس باشه و تایم شروعش کرکترای خوبی بنر شده باشن، قطعا با یکم همکاری اکانت نسبتا خوبی میسازه.
اما من اینطور نبودم. درسته گیم رو بخاطر آدلهاید شروع کردم اما اینطور نبود که همیشه مثل الان هر روز چند ساعت بازی کنم.
من اگر آدلهاید میومد (بنده خدا خودش زورم میکرد) میرفتیم باهم شهرای مختلف. بدون اون جایی نمیرفتم کلا. باهم مانسدت رو باز کردیم. باهم وارد لیوئه شدیم و اینازوما، سومرو، فونتین، ناتلان و حتی نادکرای.
تا اون نبود من جای دیگه نمیرفتم. فقط کوئست‌ها و فارم اونم با لول پایین😂
هر قسمت مپ ممکن بود بین یک یا دو ماه فاصله بیفته و همین تاخیر (که باز هم سر نخواستن خودم بود) حس اینو میداد که با بزرگ شدن مپ گنشین منم خاطرات جالبی رو تجربه کردم.
هیچ چیز یک شبه یا یک هفته‌ای نبود. بیشتر از پیشرفت و دراصل بازی کردن گنشین، هر قسمت از مپ این بازی برای من یک دفتر خاطراته که در کنار پیشروی و فارم و باز کردن وی‌پوینت‌ها، چه دیوونه بازیایی میکردیم.
چقدر طول کشید تا بتونم با ترولر از کوه‌های لیوئه بالا برم و دنبالش بیام و چند بار تو درگن‌اسپاین مردم😂
چقدر سر اسانسور داشتن فونتین ذوق میکردم. چقدر حرصش میدادم. کجاها جا میموندم. از کجاها میم درست میکردیم.
دو سال کامل خاطره.
الان با دیدن این عکسا یادم اومد الکی دارم بازی مورد علاقم و خاطرات عزیزم رو سر هیچ و پوچ به خودم تلخ میکنم.
درسته باید برای لذت بیشتر و موندگاری باید تیم خفنی داشت ولی نیاز به حرص الکی نیست. همین الانشم خیلی چیزا دارم که یک زمانی آرزشون رو داشتم.

من ازت ناراحت نشدم عزیزم، من همه تصوراتم از تو خراب شد، نیستمت دیگه.

الان میتونم انواع اقسامی از فحشای مختلف رو روانه ذهن عزیزم کنم.

بگیر بخواب بابا بخواااااااااب. خوااااااب🤌🏻

هروقت موسیقی‌های استاد ذوالفنون پخش میشه، بیشتر از قبل متوجه میشم که هیچکس قرار نیست با سلیقه موسیقی من کنار بیاد.
خیلی‌ها حتی نمیشناسن...