روزی می‌رسد که عمرم تمام می‌شود...
تابوتم را دوستانم باز می‌کنند، شعرهایم پر می‌کشند و از یاد می‌روند...
نه ترانه‌ای از من باقی می‌ماند و نه سازی که بنوازم...
کوه‌ها مرا فراموش می‌کنند، این سرزمین‌ها نیز مرا فراموش می‌کنند...
کمی گریه می‌کنند و بعد، فراموش می‌شوم 💪🏼

کالیازین RT-64 یه بشقاب غول‌پیکر رادیویی برای شنیدن سیگنال‌های ضعیف از فضاست؛ چیزی شبیه یه «گوش خیلی بزرگ» برای کیهان.
این تلسکوپ نزدیک شهر Kalyazin در روسیه قرار داره و از دوران شوروی به جا مونده.
قطر آنتن اون ۶۴ متره؛ یعنی تقریباً به اندازه ارتفاع یک ساختمان ۲۰ طبقه.
کارش دریافت امواج رادیویی از اجرامی مثل تپ‌اخترها، سیارات، فضاپیماها و پدیده‌های دوردست فضاییه.
با اینکه ظاهرش قدیمی و متروکه به نظر میاد، هنوز برای تحقیقات علمی و ارتباطات فضایی استفاده می‌شه.

گاه‌شمار زنده باستانی
کاری از استاد علیرضا پرهيزکار
https://zamaan.net

این قسمت:
نیمه عمر

ماه بر فراز رصدخانه کاسین خرم آباد 🌕🌝

می‌گه: این ترم هم که اینطوری گذشت، ولی از ترم بعد برنامه‌ریزی می‌کنم.

رعایت اصول ارگونومی در کار کردن‌های طولانی با لپ‌تاپ اهمیت بالایی دارد‌. 🐻

تصویر وایرال شده از ابر رنگین‌کمانی
آسمان روسیه
نقشهٔ ایران 🙃

شب بازی با مصر و ... 🌚

زیبایی علم اینه که مفاهیم انتزاعی و غیر قابل ملموس رو معنادار میکنه. من یک عمر سرم توی ریاضیات و تدریس بوده و سوال احتمال حل می‌کردم.
اصلا آدم فوتبالی نیستم.
وقتی ایران صعود کرد، شنیدم در یکی از بهترین گروه‌های جان جهانی افتاده و احتمال صعود ایران بالا بوده.
دیروز دیدم احتمالا صعود ایران بیش از ٨٠ درصد پیش بینی شده و گفتن از ٣ اتفاق باید حداقل یکی اش رخ بده.


قلعه نوعی شنیدم میگفت "خدا با ما سر ناسازگاری داری".

در علم وقتی یک اتفاقی تکرار میشه دیگه به احتمالات ربطش نمی‌دن!
برای اون دلایلی پیدا می‌کنند و اون دلایل رو بررسی می‌کنند.

مثلا اگر دلیلش سر ناسازگاری خداست؛ باید بررسی بشه چرا خدا فقط با شما سر ناسازگاری داره!
چیکار کردین مگه؟

این رویکرد علمی درست نسبت به مسائل و مباحثه. وگرنه به هیچ دردی این علوم نمیخورن.

از ویژگی‌های مهم کشور های جهان سوم اینه کلا هیچکس مسئول هیچ چیز نیست جز تقدیر، خدا، طبیعت و مهمتر از هم شانس.

من شانس رو میفهمم ولی چیزی که میخوام بگم اینه : "تکرار شانس، از نظر علمی شانسی نیست"

در ستایشِ اَبَر ماه کامل دیشب

بی‌ربط:
داستایوفسکی معتقد بود که آدم‌ها بیشتر از اون که عاشقِ خودِ طرف مقابل باشن، عاشقِ "تصویری" هستن که از اون در ذهن‌شون ساخته‌ان.
به همین خاطره که وقتی اون تصویر فرو می‌ریزه، احساس خیانت می‌کنیم. در حالی که اون بنده خدا هیچ تغییری نکرده، فقط ما "بیدار" شده‌ایم!
عشق واقعی شاید همین باشه:
اینکه بتونی با واقعیتِ زمخت و معمولیِ یک نفر کنار بیای، نه با اون فرشتهٔ خیالی که در رویاهات تراشیده بودی.
بقیه هر چی هست، فقط بازیِ هورمون‌هاست و بس…

شب‌های مریخ چه شکلی است؟
(۱۴۰ میلیون مایل دورتر از خانه...)

تاریک‌ترین آسمانی که تابه‌حال روی زمین دیده‌اید را تصور کنید؛ یک کویر بکر، فرسنگ‌ها دور از هر آبادی و نوری. از همان تاریکی‌های غلیظی که حس می‌کنید ستاره‌ها آن‌قدر نزدیک‌اند که می‌شود لمسشان کرد.
حالا هوا را از این تصویر بگیرید...
این دقیقاً شبِ مریخ است.
ستاره‌هایی که دیگر چشمک نمی‌زنند، کهکشانی که روی پهنه‌ی آسمان پاشیده شده و یک سکوتِ مطلق. و در آن دوردست‌ها، خودِ «زمین»؛ که مثل یک ستاره‌ی درخشانِ آبی‌رنگ می‌تابد... ستاره‌ای که انگار از قبل نامش را می‌دانید.

پلوتو، وقتی بهش گفتن دیگه جزو سیاره‌های منظومه شمسی نیستی: