امشب،
همه جهان 😇

صب بخیر بعد از کنکور 😇

باز کنکورشون رو دادن،
فرت و فرت لفت و لفت
"جوابا رو نمی‌خوام ببینم؛ استرس می‌گیرم. بعد از نتایج دوباره میام!"
سه باااار 🙄
خدافظ اصلا !
(تعداد ری‌اکشن و 👁ها یه چیز دیگه می‌گه! یه چیزی این وسط درست نیست 🫪)

اشکال نداره که
دیگه علاقمندیه دیگه...
کااااره دیگه
خدافظ!
(لیست ترک‌کننده‌ها رو با کد ملی منتشر می‌کنم! خود دانید 🥱)

روزتون مبارک باشه فسقل‌های خرس گنده شده :)

من وقتی رفتم برای مصاحبه هیچ جا نگفتن چون دانشگاه آزاد درس خوندی نیا. سوالاتشون رو پرسیدن بلد نبودم قبول نشدم.
اصلا اهمیت نداره کجا درس می خونید. بابت رتبه نگران نباشید.
وقتی که با آمادگی رفتم مصاحبه و هر چی که پرسیدن رو جواب دادم هم قبولم نکردن. اصلا اهمیت نداره چقدر تلاش بکنید :)

*رضا*

وقتی حس می‌کنی دیگه بدن و ذهنت کاملا خسته‌ست و اصلا نمی‌تونی ادامه بدی، در واقع نهایتاً فقط ۴۰٪ توانت رو استفاده کردی!
یعنی کلی چیز دیگه ذخیره داری که اصلا ازشون استفاده نکردی!

می‌گفت:
«خیلی جاهایی که خسته می‌شم و فکر می‌کنم دیگه بیشتر از این نمی‌تونم، چشمم به این تتو می‌خوره و به خودم میگم تا اینجا فقط با ۴۰٪ اومدی، هنوز خیلی توان و صبر داری.»

پ.ن.
پیشنهاد می‌کنم هیچ‌کجاتون هیچی تتو نزنین.

https://land.maktabkhooneh.org/iranmaher/

کد تخفیف‌ ۱۰۰٪ : IRANMAHER

سال ٩٩ فرصت داشتم بمیرم؛
اما من خر بودم ماسک N95 می‌زدم :(

تونل باد؛ ابزاری برای شبیه‌سازی جریان هوا و بررسی رفتار هواپیما پیش از انجام پرواز واقعی.
۱۹ آگوست، روز جهانی هوانوردی است؛ روزی که به افتخار اورویل رایت نام‌گذاری شده؛ کسی که همراه برادرش، اولین پرواز کنترل‌شده تاریخ را ممکن کرد. از آن روز تا امروز، هزاران آزمایش در تونل‌های باد، صدها مدل هواپیما، و میلیون‌ها ساعت تحقیق، آسمان را از رؤیا به واقعیت تبدیل کرده‌اند.

بعله 😍🥹

ما معمولاً زندگی را با «مقصدها» اندازه می‌گیریم؛
قبولی، شغل، ازدواج، مهاجرت، درآمد، خانه...

و با خودمان فکر می‌کنیم:
«اگر فقط به آن نقطه برسم، بالاخره احساس رضایت خواهم کرد.»
اما واقعیت این است که بسیاری از مهم‌ترین تغییرات انسان، نه در لحظه‌ی رسیدن، بلکه در مسیر رسیدن اتفاق می‌افتند.

تاب‌آوری، صبر، انعطاف‌پذیری، تحمل ناکامی، جرأت تصمیم‌گیری، شناخت خود و توانایی مدیریت هیجان‌ها، چیزهایی نیستند که در پایان مسیر به ما هدیه داده شوند؛
آن‌ها در طول مسیر ساخته می‌شوند.

گاهی چیزی که در پایان به دست می‌آوریم، در مقایسه با چیزی که در طول مسیر به آن تبدیل شده‌ایم، اهمیت کمتری دارد.

شاید به همین دلیل است که بعضی آدم‌ها، حتی بعد از رسیدن به بزرگ‌ترین هدف‌هایشان، باز هم احساس خلأ می‌کنند؛چون تمام تمرکزشان روی «رسیدن» بوده، نه «شدن» رشد روانی، بیشتر از آنکه به مقصد وابسته باشد، به نحوه‌ی مواجهه‌ی ما با مسیر وابسته است.

پس شاید بد نباشد هر چند وقت یک‌بار، به‌جای اینکه از خودمان بپرسیم: «چقدر تا هدفم فاصله دارم؟»

یک سؤال مهم‌تر بپرسیم:
«این مسیری که دارم طی می‌کنم، از من چه انسانی ساخته است؟»

✍ دکتر مانا عطاری