کلی کلاس هست که دوست دارم برم ولی پول ندارم، سه‌تار، خیاطی، خطاطی، آلمانی، برنامه‌نویسی، رنگ روغن.
خاک بر سرت بزرگسالی احمق. 😭

هر وقت زندگی سخت می‌شه پناه می‌برم به کی‌دراما، کی‌دراما همیشه بهم امید انگیزه می‌ده برای فردا و زندگی سیاه و سفیدم رو رنگی می‌کنه. عاشق اینم که حتی اگر شخصیت داستان تو کلی بدبختی باشه در نهایت راهشو می‌سازه و یه روزنه امید پیدا می‌کنه، مثل زندگی واقعی.

الانم «وقتی زندگی بهت نارنگی می‌ده» بهترین چیزی بود که می‌تونستم شروع کنم و ببینم.

بعضی وقت‌ها به این فکر می‌کنم که یعنی آدمی که به عنوان من تناسخ پیدا کرده، چقدر آدم بد و گناه‌کاری بوده که الان همچین زندگی‌ای داره؟

تمام حرف‌های غمگین و آهنگ‌های غمگینم رو بخاطر این، اینجا می‌ذارم که یه روز برگردم و ببینم چقدر الکی الکی بوده، و من آینده درکشون نکنه. جالبه که همیشه، در هر صورت، یه امیدی باهامه.

تو رگام چای می‌ریزم، تو گوشام چاووشی و قمیشی.

کمکم کن کمکم کن
نذار اینجا بمونم تا بپوسم
کمکم کن کمکم کن
نذار اینجا لب مرگ‌و ببوسم
کمکم کن کمکم کن
عشق نفرینی بی‌پروایی می‌خواد
ماهی چشمه کهنه
هوای تازه‌ی دریایی می‌خواد
دل من دریاییه
چشمه زندونه برام
چکه چکه‌های آب
مرثیه خونه برام
تو رگام به جای خون
شعر سرخ رفتنه
تن به موندن نمی‌دم
موندنم مرگ منه
عاشقم مثل مسافر عاشقم
عاشق رسیدن به انتها
عاشق بوی غریبانه کوچ
تو سپیده غریب جاده‌ها
من پر از وسوسه‌های رفتنم
رفتن و رسیدن و تازه شدن
توی یک سپیده‌ی طوسی سرد
مسخ یک عشق پر آوازه شدن
کمکم کن کمکم
نذار این گمشده از پا در بیاد
کمکم کن کمکم کن
خرمن رخوت من شعله می‌خواد
کمکم کن کمکم کن
من و تو باید به فردا برسیم
چشمه کوچیکه برامون
ما باید بریم به دریا برسیم
دل ما دریاییه چشمه زندونمونه
چکه چکه‌های آب مرثیه خونمونه
تو رگ بودن ما شعر سرخ رفتنه
کمکم کن که دیگه وقت راهی شدنه
کمکم کن
کمکم کن
کمکم کن
کمکم کن

تو کوچمون عاشق این تابلوی آبی دوچرخه‌سازیم که خیلی خوشگل روش نوشته شده هنر، و خود این دوچرخه‌سازی.