در مورد خودم
باید بگویم که بهترم...
به طرز حیرت‌آوری کتاب خوانده‌ام.
به شدت کار کرده‌ام.
و توده‌ی غمی که در اعماق قلبم دارم،
کمی بزرگ‌تر شده؛ همین.

گوستاو فلوبر

کلی کلاس هست که دوست دارم برم ولی پول ندارم، سه‌تار، خیاطی، خطاطی، آلمانی، برنامه‌نویسی، رنگ روغن.
خاک بر سرت بزرگسالی احمق. 😭

هر وقت زندگی سخت می‌شه پناه می‌برم به کی‌دراما، کی‌دراما همیشه بهم امید انگیزه می‌ده برای فردا و زندگی سیاه و سفیدم رو رنگی می‌کنه. عاشق اینم که حتی اگر شخصیت داستان تو کلی بدبختی باشه در نهایت راهشو می‌سازه و یه روزنه امید پیدا می‌کنه، مثل زندگی واقعی.

الانم «وقتی زندگی بهت نارنگی می‌ده» بهترین چیزی بود که می‌تونستم شروع کنم و ببینم.

بعضی وقت‌ها به این فکر می‌کنم که یعنی آدمی که به عنوان من تناسخ پیدا کرده، چقدر آدم بد و گناه‌کاری بوده که الان همچین زندگی‌ای داره؟

تمام حرف‌های غمگین و آهنگ‌های غمگینم رو بخاطر این، اینجا می‌ذارم که یه روز برگردم و ببینم چقدر الکی الکی بوده، و من آینده درکشون نکنه. جالبه که همیشه، در هر صورت، یه امیدی باهامه.

تو رگام چای می‌ریزم، تو گوشام چاووشی و قمیشی.