انقدری که از قهوه انتظار دارم زندگیمو درست کنه، از خودم انتظار ندارم.

مهربونام یه روی سگ دارن که هیچکس ندیده.

و یادِ آخرین کاغذهایی که نوشتم می ‌افتم که کاغذ هایم دشتِ برفی‌ست و کلماتم جای پاها در راهی‌ست که با هم رفته‌ایم و با هم گذشته‌ایم. من فیلسوف نیستم ولی می ‌دانم وداع از موادی تشکیل شده است غیر قابل تجزیه، مثل خداحافظی!

نوشته بود: اگه قراره از پیشم بری، این آهنگ رو موقع جمع کردن وسایلت تو چمدونت بذار‌.
"تمومِ زندگیم بیهوده بی تو
گل‌های پیرهنُم فرسوده بی تو"

من از پس استرس شغلی بر میام، چیزی که نمیتونم تحمل کنم فشار های بی دلیلیه که از طرف آدم هایی ایجاد میشه که نباید مدیر باشن.

و اینو وقتی فهمیدم که از یه محیط سمی بیرون اومدم

قطعه The Prelude Op. 28
شماره 4 در می مینور اثر فردریک شوپن با اجرای خاتیا بونیاتیشویلی پیانیست مشهور اهل گرجستان

این اثر یکی از 24 Prelude شوپن است، این قطعه به شدت غم‌بار و یاس‌آلود تنها یک صفحه است و شوپن آن را وقتی با بیماری و مرگ دست به گریبان بود نوشت و به درخواست او در مراسم خاکسپاری خودش همراه با مرثیه موتزارت پخش شد. شوپن احتمالا اسم این قطعه را  "چه اشک‌هایی از اعماق صومعه نمناک جاریست" گذاشته بود. جالب است که موتزارت هم رکوییم را درست هنگام مرگ خود نوشت و این اثر چنان مرگ‌آواست که حتی در مراسم مرگ بتهوون هم پخش شد و شوپن هم آرزو داشت یک آهنگ مرگ از خودش و یکی از موتزارت در مراسم تدفین او اجرا شود.

اینم اون قطعه موتزارت:
رکوئیم موتزارت، مرثیه است برای آمرزش روح مردگان. این قطعه آخرین اثری بود که موتسارت نوشت و با مرگ او نا تمام ماند و توسط فرانتس زاور زوسمایر تکمیل شد.
یه مرد سیاهپوشی از موتزارت می‌خواد که مرثیه ای برای مرگ همسرش بنویسه
این مرد سیاهپوش هم هیچ وقت چهره خودش رو نشون موتزارته بدبخت نمیداده
موتزارت هم اون مرثیه رو نصفه می‌نویسه بعد عمرشو میده به شما
ناگفته‌ نماند که موتزارت مریض احوال بوده
خودش معتقد بود که اون مرد سیاهپوش مال این دنیا نبوده و اومده ندای مرگ رو بهش بده.

واقعا آدم همه چیز تمومی هستم. همه چیم تموم شده.

من میخوام بهشت بسازم وسط شعله قلبت
❤️‍🔥
@we1402are

dear dairy
گاییده شدم

من فکر می‌کردم آدما بعد از رها کردن چیزی که با تمام وجود برایش جنگیده‌اند و بی ثمره مانده،
تازه می‌فهمند که چقدر محکم ‌اند،
چقدر تحمل دارند
چقدر در برابر زندگی صبورند
و چقدر ارزششان بیشتر از چیزهایی‌ست که به هر قیمتی می‌خواستند آنها را نگه دارند.

انقدر حافظم عالیه که دیگه تروما هامم داره یادم میره