در انتظار اتفاق بزرگ
دکتر تقی آزاد ارمکی _ حسین راغفر

@time198o

خشم ،جامعه خشمگین
محمد مهدی اردبیلی

@time198o

فروپاشی روان ما جسدهای زنده

محمود مقدسی


@time198o

گاهی تنها کاری که از دستت برمی‌آید این است که به زندگی نگاه کنی،
بی‌آن‌که حس کنی واقعاً در آن حضور داری.

کازوئو ایشی‌گورو، هرگز رهایم مکن

@time198o

سوگ، بهای _ جرئت دوست داشتن دیگران است.

‏

مسئله‌ی مرگ و زندگی، اروین د یالوم

@time198o

در فونتامارا، حتی خدا هم فراموش کرده بود که وجود دارد، یا شاید بهتر است بگوییم، او تصمیم گرفته بود که ما را به حال خود بگذارد. ما به حال خودمان رها شده بودیم، در میان تپه‌های خشک و غبارآلود، جایی که تنها صدای باد و فریادهای گاه و بیگاه بچه‌های گرسنه شنیده می‌شد. ما برای نان، برای آب، برای ذره‌ای عدالت التماس می‌کردیم، اما آسمان همیشه ساکت بود. سکوت خدا، سنگین‌تر از سکوت اربابان مان بود.

اینیاتسیو سیلونه
، فونتامارا

@time198o

هر گونه رشدی نیازمند وداع است. وداع با ارزش‌های سابق، رفتارهای سابق، عشق‌های سابق و هویت سابق‌تان. از این رو رشد، گاهی با چاشنی اندوه همراه است.

مارک منسن

@time198o

تو راه خودت را پیدا کرده‌ای، می‌دانی به کجا می‌روی ولی من هنوز در آشوب رؤیاها و تخیلاتم غوطه می‌خورم.

مرغ دریایی، آنتوان چخوف

@time198o

از زمانی که نسبت به سرنوشتم صبور و حتی بی‌تفاوت شده بودم، زندگانی هم با من سازش بیشتری نشان می‌داد؛ انسان با همهٔ کشش و کوشش‌ها، به چیزهایی که بیشتر در پی آن‌هاست، کمتر می‌رسد.

گرترود، هرمان هسه


@time198o

بر سرِ تربتِ من با مِی و مُطرب بنشین
تا به بویت ز لحد رقص کُنان برخیزم

خیز و بالا بنما ای بتِ شیرین حرکات
کز سرِ جان و جهان دست فشان برخیزم

گر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کَش
تا سحرگه ز کنارِ تو جوان برخیزم

#حافظ

@time198o

ممنونم که هیچ‌گاه مرا نفهمیدی، زیرا همه‌چیز را همین به من آموخت. ممنونم که با چنین شوری به من جفا کردی، زیرا زندگی‌ام را همین رقم زد.

کیرکگور، از نامه‌ی ارسال‌نشده


@time198o

نزدیک شو
اگر چه حضورت ممنوع است...

محمد_مختاری


@time198o

هر وقت سعی میکنم لبخند بزنم
احساس میکنم به آنچه در درونم
است خیانت میکنم...

فئودور داستایفسکی، جنایت و مکافات

@time198o

تو زندگی را به‌تنهایی تجربه می‌کنی؛ می‌توانی هر قدر که بخواهی با دیگری صمیمی باشی، اما همیشه بخشی از تو و وجودت هست که غیرقابل انتقال است. تو به‌تنهایی می‌میری؛ تجربهٔ مرگ فقط از آنِ خودت است. ممکن است ده‌ها تماشاگر داشته باشی که دوستت دارند، اما انزوایت، از تولد تا مرگ، هرگز به‌طور کامل شکسته نمی‌شود.

ریسک‌پذیری مورتیمر، استیو تولتز

@time198o


Eternity and a Day

با شما از «زخمی» سخن می‌گویم برآمده از نيزه‌های «نادانی» و ما همه قربانی آنیم؛ کسی دوستدار حقیقت نیست و همه دوستدار مصلحت‌اند.

بهرام بیضایی

@time198o

هر بدن با اضطراب‌هایش شکنجه می‌شود.

مارکی دو ساد

@time198o

فاوست: این زن دیگر کیست؟
مفیستوفلس: خوب نگاهش کن! این لیلیت است.
فاوست: کی؟
مفیستوفلس: زنِ اولِ حضرتِ آدم. زنهار از موهایِ دل‌انگیزش، از این زیوری که به آن می‌نازد! وقتی که با کمندِ آن مردِ جوانی را به دام انداخت ، به این زودی‌ها دست از سرش برنمی‌دارد .

فاوست،گوته

طبق افسانه های کهن لیلیت همسر اول آدم بود که برخلاف حوا، به دلیل نافرمانی و نپذیرفتن تبعیت از آدم، از بهشت رانده شد. او نماینده استقلال، سرکشی و قدرت زنانه است که حاضر نیست زیر سلطه باشد.
لیلیت نمادی از جنبه‌های تاریک و رازآلود طبیعتِ زنانه است.

نقاشی لیلیت اثر جان کالیر

@time198o