اکنون
سروش صحت
حکایت ماجرای نحوی و کشتیبان
مثنوی معنوی
مولانا
🔶🔸@third_script

پرسیدند در حقّ دنیا چه گویی؟
گفت: چه گویم که به رنج به دست آرند و به زحمت نگاه دارند و به حسرت بگذارند.

مجموعه رسائل فارسی
خواجه عبدالله انصاری
🔶️🔸️@third_script

زندانِ مَرد
بودِ مَرد است.
چون قدم از زندان بیرون نهاد،
به مُراد رسید...

اسرار التوحید
(فی مقامات الشیخ ابی سعید)
محمد بن منوّر
🔶️🔸️@third_script

ما عاشقِ زارِ راستینیم هنوز
بر خاتمِ عشقِ تو نگینیم هنوز
زیرِ کفِ پای تو جبینیم هنوز
از ما بِمَبُر که ما چنینیم هنوز

معزی نیشابوری
🔶️🔸️@third_script

کس ندانست که منزلگه معشوق کجاست
این قدر هست که بانگِ جرسی می‌آید

دوست را گر سَرِ پرسیدن بیمارِ غم است
گو بیا خوش که هنوزش نفسی می‌آید

حافظ
🔶️🔸️@third_script

از شبنمِ عشق خاکِ آدم گل شد
شوری برخاست فتنه‌ای حاصل شد

سر نِشترِ عشق بر رگِ روح زدند
یک قطرهٔ خون چکید و نامش دل شد

ابوسعید ابوالخیر
رباعیات
🔶🔸@third_script

حیلت رها کن عاشقا؛ دیوانه شو، دیوانه شو
و اندر دل آتش درآ؛ پروانه شو، پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن، هم خانه را ویرانه کن
وآنگه بیا با عاشقان هم‌خانه شو؛ هم‌خانه شو

رو سینه را چون سینه‌ها هفت آب شو از کینه‌ها
وآنگه شراب عشق را پیمانه شو؛ پیمانه شو...

مولانا
🔶🔸@third_script

کم بیا دنبال من

آغاسی
ترانه‌سرا: رضا شمسا
آهنگسازی و تنظیم: ناصر آهنیان مقدم
🔶🔸@third_script

فرق است میان آن غوّاص که در بحر فرو روَد تا دُرّ برآرَد و میان آن‌که در قعرِ بحر از برای آن روَد تا با دُرّ زمانی دَر صدف شود.

فرق است میان آن که دُر را
از بحر ز بهرِ خود برآرد
یا آنکه وجودِ خویشتن را
اندر صدف ای پسر درآرد...

لوایح
عین القضات همدانی
🔶️🔸️@third_script

در هوایت بیقرارم روز و شب
محمدرضا شجریان
🔶🔸@third_script

در نگاه تو ماه
در بلندای آبی
برکت از طول نور
اگر چه دور
در هوای چشم می‌افتد
عصر صدای تو
روی دوایر لرزان
فکر مرا در
فاصله دو پلک
سراسیمه پر می‌دهد
در سایه های سرو
و سامان می‌گیرد
صدای تو
که از حاشیه مهتاب
به ضیافت آب می‌رود

منصور خورشیدی
(۱۰ خرداد ۱۳۲۹ – ۲۲ آذر ۱۳۹۷)
🔶️🔸️@third_script

سفر

من اینک رهسپار سرزمین دیگری هستم
زمان آمد
رسید از ره
کنون بدرود ای یاران!
رفیقان! دوستان! بدرود!
ما رفتیم
اگر چه این زمان، احوال و حال دیگری داریم
ولیکن ما مدام از خویش می‌پرسیم
که از دندان و چنگ این گرسنه گرگ‌ها راه نجاتی هست؟
چه شد آخر؟
کجا بودند این دندان و چنگ خون فشان خونبار
نه این‌که این همه در دیگران هست و مرا جان و درون را گرگ هاری نیست
معاذ الله...
مرا هم در درون خونخوار هاری هست...
ولی من سوگمندانه مدام از خویش و از ناخویش می‌پرسم
که با این هار وحشی
این ستمباره
کجا آخر کجا
یک روز
مصافی سخت خواهم داد
که یا او رگ به رگ اعضای جانم را
به دندان‌های خون افش
ان بدراند
و یا من، این حقیر نحس ناکس را
ز اقلیم وجود خود برون سازم

زمستان 1391

سیروس مشفقی
( ۱ فروردین ۱۳۲۲ – ۱۰ خرداد ۱۳۹۹)
🔶️🔸️@third_script

گر صد رهم از خویش جدا داشته‌ای
ور زانکِ مرا به هیچ انگاشته‌ای

تا در تنم از جان رمقی خواهد بود
دست از تو ندارم تو چه پنداشته‌ای

خواجوی کرمانی
رباعیات
🔶️🔸️@third_script

در جامعه‌ای که هنوز، به تعبیر آبراهام مزلو -روانشناس آمریکایی- نیازهای اولیه شهروندانش یعنی نیازهای جسمانی یا فیزیولوژیک آنان، مانند خوراک، پوشاک، مسکن، آب و هوای سالم، خواب، استراحت و غریزه جنسی، برآورده نشده‌اند، سخن از اخلاقی‌زیستن، آب در هاون کوبیدن است. بنابراین، شاید بتوان گفت که همه کسانی که صادقانه، و نه از سر ریا و تزویر و مکر و خدعه، دغدغه اخلاقی‌زیستن انسان‌ها را دارند باید از اینجا آغاز کنند که جامعه‌ای برخوردار از حد نصاب بهره‌وری‌های اولیه پدید آورند. در جامعه‌ای که همه نمی‌توانند با هشت ساعت کار شرافتمندانه زندگی آبرومندانه و درخوری داشته باشند و، در نتیجه، باید یا کمیت کارشان را افزایش دهند و دوازده و چهارده و شانزده ساعت، در شبانه‌روز کار کنند و یا کیفیت کارشان را کاهش دهند و شرافتمندانه‌بودن کارشان را فدا کنند و به کم‌فروشی و گران‌فروشی و احتکار و دزدی و اختلاس و رشوه و کم‌کاری و تقلب و فریب‌کاری و زد و بند و... روی آورند، در چنین جامعه‌ای، اخلاقی‌زیستن به حدی دشوار می‌شود که غالب مردم آن را وامی‌نهند و، بنابراین، نظام‌های سیاسی که دغدغه اخلاقی‌زیستن مردم را دارند، اگر در این دعوی صادق‌اند، به جای هر کار دیگری باید اوضاع و احوالی فراهم آورند که هر شهروندی بتواند با هشت ساعت کار شرافتمندانه زندگی آبرومندانه و درخور داشته باشد و الا دعوی‌شان یا کاذب است یا به شوخی شبیه است...

گفت‌وگو درباره عقلانیت و نوگرایی
مصطفی ملکیان
(۱۲ خرداد ۱۳۳۵)
🔶️🔸️@third_script

چون مجنون از دنیا بیرون رفت، او را به خواب دیدند،
گفتند که: خدای با تو چه کرد؟
گفت: مرا بیامرزید از آن صدق که مرا در محبّتِ لیلی بود و معاملتِ ما را حُجت کرد بر همه‌ی مدعیان و هر نفَسی که در عشقِ لیلی زدم از من به ذکر برداشت و هر گامی که در وفای لیلی برداشتم از من عبادت انگاشت...

هزار حکایت صوفیان
🔶🔸@third_script

اینَش سزا نبود دلِ حق‌گُزارِ من
کز غمگسارِ خود سخنِ ناسزا شنید

محروم اگر شدم ز سرِ کویِ او چه شد؟
از گلشنِ زمانه که بویِ وفا شنید..؟

حافظ
🔶🔸@third_script

من دلم گرفته
هرچه می‌روم نمی‌رسم؛
رَدِّ پای دوست،
کوچه‌باغِ عشق،
سایبانِ زندگی کجاست..؟

محمدرضا عبدالملکیان
( ۱۴ خرداد ۱۳۳۱)
🔶🔸@third_script

خیالِ چشمِ مستش را اگر در خواب خوش بینی
عجب دارم که برداری سر از مستی و مستوری

سلمان ساوجی

- Sleep, 1970.
Photo by Saul Leiter
🔶️🔸️@third_script

دل روشنی دارم ای عشق!
صدایم کن از هر کجا می‌توانی...

محمدرضا عبدالملکیان
( ۱۴ خرداد ۱۳۳۱)
🔶🔸@third_script

تنهایی‌ات را بردار و بیا
تنهایی‌ات را بردار و بیا
نترس
گرفتار محنت نمی‌شویم
تنهایی تو
با تنهایی من سخن خواهد گفت
و ما سکوت می‌کنیم...

عزیز نسین

Wenda Parkinson.
For British Vogue entitled "The Iron Road". 1947.
photo by Norman Parkinson
🔶🔸@third_script