حق سبحانه و تعالی مر موسی را گفت:
«یا موسی! من بیمار بودم، تو چرا به پُرسِشِ من نیامدی؟»
موسی گفت: «ای بارخدای! تو نیز بیمار شوی؟!»
گفت: «هر آن وقتی که کسی از آنِ من بیمار شود، چنان استی که من بودمی؛ و هر که ایشان را فرا رسد، همچنان استی که مرا پرسیدی.»
گفت: «ای بارخدای! آن که بود؟»
گفت: «آن که، آن فلان جای، فلان‌کس بیمار بود، و راه فرا هیچ‌کس می‌ندانست مگر فرا من، نه مادر و پدر داشت که بدیشان بنالیدی، و نه خواهر و برادری که حاجتی بدیشان برداشتی، و نه طاعت و عبادت که به حقّ آن بر ما دادی؛ شکسته‌دل و بسته‌زبان، چشم در هوا می‌گردانید، و راه فرا هیچ‌کس نمی‌دانست مگر با ما.
هر گه که چنان کسی بیمار گردد و کسی آن کس را زیارت کند، همچنان باشد که مرا زیارت کرده باشد که ما را با این شکسته‌دلان کارهاست که با مطیعان و عابدان نیست.»

روضة المُذنبين و جنة المشتاقين
شيخ احمد جام نامقي
( ه.ق٤٤٠ - ٥٣٦)
🔶️🔸️@third_script

گفتم «از ورطه عشقت، به صبوری به درآیم»
باز می‌بینم و دریا، نه پدید است کرانش

عهد ما با تو نه عهدی، که تغیر بپذیرد
بوستانی‌ست که هرگز نزند باد خزانش

سعدی
🔶🔸@third_script

"دوربین" مثلِ قَلَمه، این قَلَم می‌تونه دستِ کسی باشه که باهاش خریدهایِ روزانه‌اش رو بنویسه و یا می‌تونه دستِ "بودلر" باشه که باهاش شعر بِگه..."

عباس كيارستمى


عکس: عباس کیارستمی
در حالِ عکاسی از طبیعت
عکاس: عباس عطار
(۹ فروردین ۱۳۲۳ – ۵ اردیبهشت ۱۳۹۷)
🔶️🔸️@third_script

سالن آرایشگاه، تهران، ۱۳۵۷

عباس عطار
(۹ فروردین ۱۳۲۳ – ۵ اردیبهشت ۱۳۹۷)
🔶️🔸️@third_script

هرکسی در درونِ خویش یک هسته‌ی نبوغ دارد که همان نطفه‌ی رسالتِ زندگیِ اوست، اگر توفیق یافت که آن را بیابد و بشکفاند، به زندگیِ تمام دست یافته است، مهم نیست که در چه درجه‌ای از درجاتِ اجتماعی باشد.
«زندگیِ تمام» آن است که هر‌کسی پیمانه‌ی خود را پُر کند؛ چه دراز عمر باشد و چه کوتاه عمر، چه برجسته و چه گمنام.

روزها
محمدعلی اسلامی نُدوشَن
(۳ شهریور ۱۳۰۳ – ۵ اردیبهشت ۱۴۰۱)
🔶️🔸️@third_script

‏جهان و کار جهان جمله هیچ در هیچ است
هزار بار من این نکته کرده‌ام تحقیق...

حافظ

محمدعلی اسلامی نُدوشَن
(۳ شهریور ۱۳۰۳ – ۵ اردیبهشت ۱۴۰۱)
🔶️🔸️@third_script

تا کِی ای جان اثرِ وصلِ تو نتوان دیدن؟
که ندارد دلِ من طاقتِ هجران دیدن...

سعدی
Longing, 1900
By Heinrich Vogeler
🔶️🔸️@third_script

روز
با کلماتِ روشن حرف می‌زند
عصر
با کلماتِ مبهم
شب
سخن نمی‌گوید، حکم می‌کند...

شمس لنگرودی
🔶️🔸️@third_script

خورشید مرده بود
خورشید مرده بود، و فردا
در ذهن کودکان
مفهوم گنگ گمشده‌ای داشت
آنها غرابت این لفظ گنگ را
با لکه‌ی درشت سیاهی
در مشقهای خود تصویر می‌کردند.

فروغ فرخزاد
🔶️🔸️@third_script

گویند ز مرگ در جهان نیست بَتَر
والله فراق، ثم بالله فراق...

عبدالله رازی
(۱۲۷۳– ۲۳ اردیبهشت ۱۳۳۴ )
🔶️🔸️@third_script

سودای عشق از زیرکی جهان بهتر ارزد، و دیوانگی عشق بر همه علت‌ها افزون آید.
هر که عشق ندارد، مجنون و بی‌حاصل است.
هر که عاشق نیست، خودبین و پُرکین باشد، و خودرای بود؛ عاشقی بی‌خودی و بی‌راهی باشد. دریغا، همه جهان و جهانیان کاشکی عاشق بودندی تا همه زنده و با درد بودندی!

عاشق شدن آیین چو من شیدایی‌ست
ای هر که نه عاشقست او خودرایی ست
در عالم پیر هر کجا برنایی‌ست
عاشق بادا که عشق خوش سودایی‌ست

تمهیدات
عین‌القضات همدانی
🔶️🔸️@third_script

گریه نکن خواهرم.
در خانه‌ات درختی خواهد رویید
و درختهایی در شهرت
و بسیار درختان در سرزمینت.
و باد پیغام هر درختی را
به درخت دیگر خواهد رسانید
و درختها از باد خواهند پرسید:
در راه که می‌آمدی سحر را ندیدی.؟!

سووشون
سیمین‌تاج دانشور
(۸ اردیبهشت ۱۳۰۰ – ۱۸ اسفند ۱۳۹۰)
🔶️🔸️@third_script

دلم در دستِ او گیر است
خودم از دستِ او دلگیر
عجب دنیای بی‌رحمی
دلم گیر است و دلگیرم...

حسین منزوی

Storm Prelude
(Preludio de tempesta), c. 1880.
By Antoni Fabrès
🔶️🔸️@third_script

به ناگهان در يافتم
که بر يال هوا می‌رانم
و درکلمه ذوب می شوم
و پا بر رکاب تو دارم
و اين سنگ
آن صدای عظيم است
که از قلبم
در ابتدای کلمه از قلبم فوران کرده است...

هوشنگ آزادی‌ور
( ۲۳ اسفند ۱۳۲۱ - ۹ اردیبهشت ۱۳۹۷)
🔶️🔸️@third_script

ای_ آهو
بگردنم بیاویز و
آرامم کن
به شکل همین زخم شکفته‌ی بوسه‌هات
که می_نگذارَدَم و
باز
دوستش می‌دارم....


هوشنگ آزادی‌ور
(۲۳ اسفند ۱۳۲۱ - ۹ اردیبهشت ۱۳۹۷)
از مرگ‌نامه‌های کتابِ
«پنج آواز برای ذوالجناح»۱۳۵۰
🔶️🔸️@third_script

می‌گذرم از هاله‌هات
با سبزترین پیراهنم
و کلاه از سر می‌گیرم
برای مژه‌های نمناکت...

هوشنگ آزادی‌ور
(۲۳ اسفند ۱۳۲۱ - ۹ اردیبهشت ۱۳۹۷)
🔶️🔸️@third_script

بنشین به سلام و
بارگیر از تنوره‌ی دل
و بچرخ مثل فرفره
تا نبینندت
خو کرده‌ای به خاك...

هوشنگ آزادی‌ور
(۲۳ اسفند ۱۳۲۱ - ۹ اردیبهشت ۱۳۹۷)
🔶️🔸️@third_script

...«کسی این‌جاست؟
هلا!
من با شمایم، های!
می‌پرسم کسی این‌جاست؟
کسی این‌جا پیام آورد؟
نگاهی یا که لبخندی؟
فشارِ گرم دستِ دوست‌مانندی؟»...


م-امید
چاووشی
دفتر زمستان
فروردین‌ماه ۱۳۳۵ - تهران
🔶️🔸️@third_script

چون زلف توام جانا در عین پریشانی
چون باد سحرگاهم در بی‌سروسامانی

من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم
تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی...

رهی معیری
(۱۰ اردیبهشت ۱۲۸۸ –۲۴ آبان ۱۳۴۷)
🔶️🔸️@third_script

ز شبِ سیه چه نالم که فروغِ صبحِ رویت
به سپیده سحرگاه و به ماهتاب ماند...

رهی
🔶️🔸️@third_script