حسین منزوی
( ۱ مهر ۱۳۲۵ – ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۳)
🔶🔸@third_script

با من بگو تا کیستی، مهری؟ بگو، ماهی؟ بگو
خوابی؟ خیالی؟ چیستی؟ اشکی؟ بگو، آهی؟ بگو


راندم چو از مهرت سخن گفتی بسوز و دم مزن
دیگر بگو از جان من، جانا چه می‌خواهی؟ بگو


گیرم نمی‌ گیری دگر، زآشفته عشقت خبر
بر حال من گاهی نگر، با من سخن گاهی بگو


ای گل پی هر خس مرو، در خلوت هر کس مرو
گویی که دانم، پس مرو، گر آگه از راهی بگو


غمخوار دل ای مِی ‌نیی، از درد من آگه نیی
ولله نیی، بالله نیی، از دردم آگاهی بگو

من عاشق تنهایی‌‌ام سرگشته شیدایی‌ام
دیوانه‌‌ای رسوایی‌‌ام، تو هرچه می‌خواهی بگو

محمدرضا رحمانی یاراحمدی
با نام هنری مهرداد اَوِستا
( ۲۰ بهمن ۱۳۰۸ – ۱۷ اردیبهشت ۱۳۷۰)
🔶️🔸️@third_script

صبح است و صبا مشک فشان می‌گذرد
دریاب که از کوی فلان می‌گذرد

برخیز چه خسبی که جهان می‌گذرد
بوئی بستان که کاروان می‌گذرد

رباعیات
مولانا
🔶️🔸️@third_script

سیرم ز حیاتِ محنت‌آکنده‌ی خویش
وز روزی ریزه‌ی پراکنده‌ی خویش
صاحب‌نظری کجاست تا بنمایم
صد گریه‌ی تلخ زیر هر خنده‌ی خویش

سنایی
رباعیات
🔶️🔸️@third_script

مثَلِ عشق هم‌چون مثل معرفت، و هدایت، و عقل است، و عطای خدای است تا که را دهد.
عشق مرغی غریب است:
در هر جایی آشیانه نسازد،
و با هر کسی مقام نگیرد،
و بر هر شاخی ننشیند،
و با هر کسی انس نگیرد.

روضة المُذنبين و جنة المشتاقين
شيخ احمد جام نامقي
( ه.ق٤٤٠ - ٥٣٦)
🔶️🔸️@third_script

و گفت: شوق برترین مقام عارف است.

تذكرة الاولياء
ذكر سَریّ سَقَطی
🔶️🔸️@third_script

رباعیات
سنایی
🔶️🔸️@third_script

و گفت: یا شیخ!
بسیار دویدم و قدم فرسودم
و بسیار طلب کردم
نه آسودم و نه آسوده‌ای را دیدم...

حالات و سخنان ابوسعید ابوالخیر
🔶🔸@third_script

عاشق باید تا سخنِ عاشقان تواند شنوُد.
فارغان را از این حدیث چه خبر..؟

نامه‌های عین‌القضات
🔶️🔸️@third_script

از پا در آمدیم و نیامد به دست، یار
پشتِ امید بر سرِ این آرزو شکست...


هوشنگ ابتهاج
🔶🔸@third_script

آن دل که به یادِ خود صبورش کردی
نزدیکترِ تو شد چو دورش کردی

در ساغرِ ما زهرِ تغافل تا چند
تلخیش نماند بسکه شورش کردی

مولانا
رباعیات
🔶🔸@third_script

ما خسته‌ی عشق و بسته‌ی ایّامیم
شوریده‌ی روزگارِ نافرجامیم
رو تا به خرابات فرو آرامیم
در میکده دَم زنیم و دُرد آشامیم

سنایی
رباعیات
🔶️🔸️@third_script

گفتی که رفته رفته چو عمر آیمَت به سَر
عمرم ز دیر آمدنت رفته رفته رفت...

محتشم کاشانی
🔶️🔸️@third_script

کاش می‌توانستم دردتان را دوا کنم.
همین دردِ دور بودن‌ها
دیر دیدن‌ها
دیگر ندیدن‌ها
همین که جسم‌مان بهاران است و جان‌مان پاییز...

محمد صالح علاء
🔶️🔸️@third_script

تو ساعتی
تو چراغی
تو بستری
تو سکوتی
چگونه می‌توانم
که غایبت بدانم
مگر که خفته باشی در اندوه‌هایت

تو واژه‌ای
تو کلامی
تو بوسه‌ای
تو سلامی
چگونه می‌توانم که غایبت بدانم
مگر که مرده باشی در نامه‌هایت

تو یادگاری
تو وسوسه‌ای
تو گفت‌و‌گوی درونی
چگونه می‌توانی که غایبم بدانی
مگر که مرده باشم من در حافظه‌ات

بهانه‌ها را مرور کردم
گذشته را به آفتاب سپردم
به عشق مرده
رضایت دادم
یعنی
همین که تو در دوردست زنده‌ای
به سرنوشت رضایت دادم...

محمّدعلی سپانلو
(۲۹ آبان ۱۳۱۹ – ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۴)
🔶️🔸️@third_script

تعالي
نلعب ( الغميضة )
أنت تختبئين
وأنا أبحث في قلبي ...

صلاح ابو عباس

بیا بازی کنیم
تو قایم شو
و من در قلبم
دنبالت می‌گردم...

به فارسی
حمید حجازی
🔶️🔸️@third_script

عشق در دل ماند و یار از دست رفت
دوستان دستی، که کار از دست رفت

ای عجب گر من رِسَم در کام دل
کِی رسم چون روزگار از دست رفت؟

بخت و رای و زور و زر بودم دریغ
کاندر این غم هر چهار از دست رفت

عشق و سودا و هوس در سر بماند
صبر و آرام و قرار از دست رفت

گر من از پای اندرآیم گو درآی
بهتر از من صد هزار از دست رفت

مرکب سودا جهانیدن چه سود؟
چون زمام اختیار از دست رفت

سعدیا با یار عشق آسان بود
عشق باز اکنون که یار از دست رفت

🔶️🔸️@third_script

روی نگار در نظرم جلوه می‌نمود
وز دور بوسه بر رخ مهتاب می‌زدم...

حافظ
🔶️🔸️@third_script

دل ما به دور رویت ز چمن فَراغ دارد
که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد

سرِ ما فرونیآید به کمانِ ابروی کَس
که درون گوشه‌گیران، ز جهان فَراغ دارد

شبِ ظلمت و بیابان، به کجا توان رسیدن؟
مگر آن که شمعِ روی‌ات به رَهَم چراغ دارد

من و شمعِ صبح‌گاهی سِزَد ار به هم بِگرییم
که بسوختیم و از ما بتِ ما فراغ دارد

سرِ درسِ عشق دارد دلِ دردمند حافظ
که نه خاطرِ تماشا نه هوای باغ دارد

🔶️🔸️@third_script

ای روی تو راحت دل من
چشم تو چراغ منزل من

آبی‌ست محبت تو گویی
کآمیخته‌اند با گِل من

شادم به تو مرحبا و اهلا
ای بخت سعید مقبل من

با تو همه برگ‌ها مهیاست
بی تو همه هیچ حاصل من

گویی که نشسته‌ای شب و روز
هر جا که تویی مقابل من

گفتم که مگر نهان بماند
آنچ از غم توست بر دل من

بعد از تو هزار نوبت افسوس
بر دور حیات باطل من

هر جا که حکایتی و جمعی
هنگامهٔ توست و محفل من

گر تیغ زند به دست سیمین
تا خون چکد از مفاصل من

کس را به قصاص من مگیرید
کز من بِحِل است قاتل من

سعدی
🔶🔸@third_script