حالا که اوایل سپتامبره و چند روزیه که کلاس‌های هاگوارتس شروع شده، دارم برای چندمین بار ماجرای اولین مواجههٔ هری با مدرسه‌ای رو می‌خونم که خیلی‌ها، از جمله خودم، آرزو داشتن تحصیل توی اون رو تجربه کنن. راستش دلم حتی برای مدرسهٔ ماگلی خودم هم تنگ شده؛ برای دنیای نوجوونی، برای زمانی که زندگیم نظم دیکته‌شده‌ای داشت و دغدغه‌هام در حد امتحان فردا و تکلیف پس‌فردا و انتظار برای زنگ ورزش هفته‌ای یک بار بود. برای اون دنیایی که آهسته‌تر بود. خیلی آهسته‌تر. اما خب به قول دوستی، «چیزای خیلی کمی توی این دنیا برای همیشه دووم می‌آرن». مثل اون‌ روزها که رفتند و وقتی داشتم تجربه‌شون می‌کردم، تصورش رو نمی‌کردم روزی دلم براشون تنگ بشه. ممکنه هفده هجده سال دیگه، اگه زنده باشم، همین حس رو به روزهای امروزم داشته باشم؟

پ.ن: دارم کتاب رو با ترجمهٔ حسین غریبی می‌خونم و چشم‌ها و مغزم ازم تشکر می‌کنن.

@thequibbler

گاهی اوقات هم وضعیتمون اینجوریه و خودمون متوجه نیستیم. باید یا خودمون بلند شیم یا یکی بلندمون کنه و نشونمون بده وضع به اون اندازه فکر می‌کنیم و می‌ترسیم، بد نیست.

@thequibbler

گیرم جهان یک وطنه با مرزهای الکی، رفیق و خونواده رو چه‌جور می‌شه ول کنم؟

در اسپاتیفای

#موسیقی

@thequibbler

امروز توی بیوی یه آدم رندوم این جمله از مارک تواین رو دیدم که اگه اهل تتو زدن بودم، می‌تونست سوژۀ خوبی برای تتو باشه:

Worrying is like paying a debt you don't owe.

⭐️ اکران دوباره نمایش هری پاتر و فرزند نفرین شده در تهران

دوستداران دنیای جادوگری، بعد از استقبال خوبتون از اولین اکران، حالا برای بار دوم قراره نمایش هری پاتر و فرزند نفرین‌شده با زیرنویس فارسی در سینمای شمیران‌سنتر اکران بشه!

⚡️ جمعه ۲۶ بهمن، ساعت: ۱۲ ظهر
شمیران‌سنتر تهران
با همراهی میلاد، امید، خشایار و ایاز

کسب اطلاعات بیشتر و خرید بلیت:
https://wzrcnt.com/ccticket/

@wizardingcenter

وقتی نمایشنامۀ فرزند نفرین‌شده اومد، خیلی ذوق داشتم. یادمه بچه‌های دمنتور خیلی زود نمایشنامه رو ترجمه کردن و بخش‌بخش در اختیار همه گذاشتند. با ذوق و شوق خوندمش و حتی یادمه توی گودریدز بهش 5 دادم، اما خب از سر جوگیری بود. هیجانم که فروکش کرد و بهش فکر کرد، دیدم خیلی بد بود. یعنی جوری که با خودم می‌گفتم بهتره کلاً از ذهنم پاکش کنم. تا همین یکی دو ماه پیش.

حدود یک ماه و نیم پیش بود که اکران اول نسخۀ ضبط‌شدۀ نمایش رو توی سینما دیدم و نظرم کاملاً عوض شد.

نمایش فوق‌العاده‌ایه. بازی‌ها خیلی خوبه. روند اون‌قدر سریعه که فرصت نمی‌کنی به باگ‌های منطقیِ بازی با زمان فکر کنی. کاملاً درگیرت می‌کنه. شخصیت‌ها خیلی خوب طراحی شدن. جلوه‌های ویژه‌اش حیرت‌انگیزه. همه‌چیزتمومه. بعد دیدن اکران اول این نمایش، به این نتیجه رسیدم که بهتره هیچ‌کس نسخۀ متنی نمایش‌نامه رو نخونه و حتماً اجراش رو ببینه. تجربۀ خاطره‌انگیزیه.

نسخه‌ای که بچه‌های مرکز دنیای جادوگری اکران می‌کنن، یکی از نسخه‌هاییه که یکی از تماشاگرها فیلم‌برداری کرده، اما فیلم‌بردار می‌دونسته کجاها روی کدوم شخصیت‌ها زوم کنه و در اکثر مواقع کیفیت صداش هم مقبوله. بی‌نقص نیست، اما کاملاً پذیرفتنیه. به‌خصوص برای ما که توی ایران دستمون از دیدن نمایش زنده‌اش کوتاهه. زیرنویس حسین غریبی هم واقعاً خیلی خوبه. گاهی با خودم می‌گفتم لعنتی چقدر خوب فلان جمله یا اصطلاح رو معادل‌سازی کرده (تازه ارزش کارش وقتی بیشتر می‌شه که بدونیم زیرنویس رو کاملاً شنیداری ترجمه کرده، چون زیرنویس انگلیسی رسمی نداره). گویا استقبال هم چون خوب بوده، این بار توی یکی از سالن‌های بزرگ‌تر شمیران سنتر اکرانش می‌کنن.

اگه تونستین، این اکران رو حتماً برین و از دستش ندین. تجربۀ متفاوتیه و به‌نظرم به هزینه‌اش می‌ارزه. سه چهار ساعت خوش می‌گذره.

پ.ن: باورم نمی‌شه ۹ سال از انتشار فرزند نفرین‌شده گذشته!

@thequibbler

کتابراه نسخهٔ صوتی جلد اول ارباب حلقه‌ها رو برای مدت محدود رایگان کرده. از اینجا به کتابخونه‌تون اضافه‌اش کنین. اگر توی باز کردن لینک توی کتابراه مشکل دارین، برین داخل خود اپ و اسم کتاب (یاران حلقه) رو سرچ کنین و وارد صفحهٔ کتاب بشین و به کتابخونه‌تون اضافه‌اش کنین.

#موقت

@thequibbler

چند هفتۀ پیش مراسم رونمایی از جدیدترین فهرست‌های لاک‌پشت‌ پرنده برگزار شد و خیلی خوشحال شدم که دیدم «بچه‌های طرسناک و چرخ‌وفلک بدشانسی» لاک‌پشت برنده برده. برای من اتفاق باارزشیه و به همین دلیل مروری کردم بر پنج تا نکته که چرا به‌نظرم این کتاب، کتاب دوست‌داشتنی‌ایه. اینجا نوشتم.

اگر خودتون کتاب‌های مورمورکننده دوست دارین، یا نوجوانی رو می‌شناسین که از این‌جور داستان‌ها خوشش میاد، این کتاب انتخاب خوبی برای پیشنهاد/هدیه دادنه.

@thequibbler

اولین کتاب ۲۰۲۵

مجموعه روایت‌های نویسنده از سفرهاش به جاهای مختلف، که بیشتر از اینکه سفرنامه باشه، خودنگاریه. نویسنده قلم خیلی خوبی داره و شما رو به خونۀ افکارش راه می‌ده و اونجا نمک‌گیرتون می‌کنه. خیلی دوستش داشتم، جوری که با نسخۀ الکترونیکش شروع کردم و بعد تصمیم گرفتم نسخۀ چاپیش رو بخرم. اگر شما هم مثل من دوست دارین روایت‌های دست اولی رو از زندگی آدم‌ها بخونین، با چالش‌های فکری‌شون همراه بشین و کنارش کمی هم دور دنیا هیچهایک کنین، کتاب خوبی براتون محسوب می‌شه.

#مهزاد_الیاسی
#نشر_اطراف
#کتاب‌های_۲۰۲۵

پ.ن: به خودم قول دادم تا کتاب‌های نیمه‌تمومم رو تموم نکردم (که خیلی هم زیادن!) کتاب جدید شروع نکنم.

@thequibbler

فکر کنم می‌شه با اطمینان گفت که همۀ ما حداقل یک بار برای انجام کار یا پروژه‌ای برنامه‌ریزی کردیم، اما اون کار یا پروژه خیلی بیشتر از چیزی که انتظار داشتیم طول کشیده. یک مثال خیلی ساده از خودم بزنم: شب‌های امتحان که می‌شد و باید مثلاً دویست صفحۀ کتاب رو یک‌شبه می‌خوندم و مرور می‌کردم، مدام نگاه می‌کردم که چند صفحه باقی مونده، بعد تخمین می‌زدم که خوندن هر صفحه چقدر طول می‌کشه و در نهایت می‌گفتم در طول فلان تعداد ساعت کل کتاب رو جمع‌بندی می‌کنم. اما اکثر اوقات در عمل این اتفاق نمی‌افتاد.

چرا زمان کم میاریم؟ چرا بیشتر چیزها سر وقت انجام نمی‌شه؟ چرا حتی وقتی که عزم و اراده‌مون رو جمع می‌کنیم که کاری رو انجام بدیم و معتقدیم این دفعه با دفعات قبل فرق داره، باز هم کارها طبق برنامۀ انتظاری ما پیش نمی‌ره؟ اون روز توی فید یوتیوبم یک ویدیو از سلسله همایش‌های توسعه فردی دکتر #مکری اومد که ادعا می‌کرد جوابی برای این سوالات داره و داشت. کاملاً بر اساس پژوهش‌های علمی و خالی از حرف‌های زرد (ولی اگر هم حرف‌های زرد رو دوست دارین، یه جاهاییش می‌گه که اونا کجاها به کار میان).

اگر شما هم مثل من علاقه‌مندید بدونین چی باعث می‌شه که برنامه‌ریزی‌هامون شکست می‌خوره، دیدن این ویدیو رو بهتون توصیه می‌کنم. به‌خصوص الان که نزدیک سال نو هستیم و همه این مواقع جوگیر می‌شیم که فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم 😁

@thequibbler

بین همۀ جشن‌ها و مناسبت‌ها، نوروز رو از همه بیشتر دوست دارم (گرچه کریسمس جادویی‌تره). انتخاب هوشمندانه‌ایه برای نقطۀ شروع سال. شاید یکی از دلایلی که نوروز رو دوست دارم، تواناییش برای بازتعریف هویت جمعی‌مونه. برای ماهایی که توی این سرزمین احتمالاً اختلاف‌هامون بیشتر از اشتراک‌هامون باشه، نوروز یه جور نقطۀ اتصاله. چیزی که احتمالاً بیشتر از هر زمان دیگه‌ای بهش نیاز داشته باشیم. چیزی که بهمون نشون می‌ده هرچقدر هم که تنها و منفرد باشیم، در نهایت عضوی از یک کل بزرگ‌تریم و اون‌قدری هم که فکر می‌کنیم و دوست دارن فکر کنیم، تنها نیستیم.

بهار فصل محبوبمه، هوا خوبه و انگار زندگی توش جریان داره. مگه می‌شه جون گرفتن زمین رو ببینی و توی دلت پر از پروانه‌های کوچولو نشه؟ یه انرژی خوبی همراهشه که بهت قدرت می‌ده تو هم همراهش از جات بلند شی.

حالمون خوب نیست. وضع کشور مشخص نیست و آینده مبهم و احتمالاً تاریکه، ولی خب همین یک فرصت رو برای زندگی کردن داریم. قطار یک‌طرفه‌ایه که چه بخوایم و چه نخوایم، با سرعت داره رو به جلو می‌ره تا یه جایی از قطار پرتمون کنن بیرون. هدفم برای سال جدید اینه که بیشتر از لحظه لذت ببرم. سعی کنم کمتر غصۀ فرداهای نیومده رو بخورم و البته امید به هیچ چیزی نداشته باشم. امید، این موهبت نفرین‌شدۀ تهِ جعبۀ پاندورا، شمشیر دولبه‌ایه، اما توی عمر کوتاهم اگر یک چیز رو یاد گرفته باشم، اونم اینه که این خطه قتلگاه امیده. برای همین معمولا لبۀ تیز شمشیر توی قلب‌هامون فرو می‌ره. بهتره رهاش کرد و بدون امید ادامه داد. میشه؟ فکر می‌کنم می‌شه.

توی پست بعدی یکی از شعرهای بهاری فریدون مشیری رو از اون یکی کانالم می‌فرستم که توش هرازچندگاهی از تکه‌کتاب‌ها و تکه‌شعرهایی می‌ذارم که دوست دارم. شیشۀ غم‌هامون رو بکوبیم به سنگ و سال نوتون پیشاپیش مبارک!

@thequibbler

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخه‌های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپيد
برگ‌های سبز بيد

عطر نرگس، رقص باد
نغمۀ شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست...
نرم نرمک می رسد اينک بهار
خوش به حال روزگار!

خوش به حال چشمه‌‌ها و دشت‌ها،
خوش به حال دانه‌ها و سبزه‌ها،
خوش به حال غنچه‌های نيمه‌باز،
خوش به حال دختر ميخک -که می‌خندد به ناز-
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب.

ای دل من، گرچه -در این روزگار-
جامۀ رنگین نمی‌پوشی به کام،
بادۀ رنگین نمی‌نوشی ز جام،
نقل و سبزه در میانِ سفره نیست
جامت -از آن می که می‌باید- تهی‌ست...

ای دريغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسيم!
ای دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب!
ای دريغ از ما اگر کامی نگيريم از بهار!

گر نکوبی شیشۀ غم را به سنگ؛
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ!

از مجموعۀ شعر #ابر_و_کوچه
#فریدون_مشیری
#تکه_شعر

@QuoteNest

دیروز مراسم رونمایی از جدیدترین فهرست‌های لاک‌پشت پرنده بود و مطلع شدم که مجموعۀ جامبی‌ها با ۴ لاک‌پشت پرنده بین بهترین کتاب‌های ۱۴۰۲ قرار گرفته.

نویسندۀ مجموعه اصالتاً اهل ترینیداده و خودش توی موخرۀ کتاب اول توضیح می‌ده که در بچگی با داستان‌های پریان اروپایی بزرگ شده، اما همیشه جای خالی قصه‌های پریانی رو حس می‌کرده که بر اساس حکایت‌ها، موجودات خیالی و روایت‌های محلی ترینیداد و هائیتی باشه. همین شده که تصمیم گرفته با موجودات خیالی سرزمین مادریش، قصۀ جدیدی بنویسه. بعد از انتشار جلد اول، بازخورد خوبی از خواننده‌ها می‌گیره و با اینکه داستان مستقله، تصمیم می‌گیره ادامه‌اش هم بنویسه و این می‌شه که در نهایت ماجرای «کورین» و دوست‌هاش سه جلدی می‌شه.

توی این مجموعه چیزی که خیلی پررنگه، قدرت دوستی و رفاقته. جوری که کورین و دوست‌هاش با کمک همدیگه و نه به تنهایی از پس مشکلات بر میان، جوری که هوای هم رو دارن و جوری که چالش‌های دوستی‌شون رو پشت سر می‌ذارن، برای خواننده آموزنده است.

خوشحال شدم که این مجموعه به فهرست لاک‌پشت پرنده راه پیدا کرده و امیدوارم این موضوع باعث بشه بچه‌های بیشتری بخوننش.

@thequibbler

بعد از فاجعۀ #بندرعباس، سیل تسلیت‌ها توی توییتر، تلگرام، اینستاگرام و تمام فضای مجازی راه افتاد. همین بین این توییت از سیاوش صفاریان‌پور زیاد دیده شد. چیزی بود که من رو به فکر فرو برد یا بهتر بگم، یکی از فکرهایی رو که همیشه توی ذهنم بود، جلوتر آورد.

دنیا تغییر کرده. ارتباطات متحول شده. گسترش اینترنت و بعد شبکه‌های اجتماعی نوع جدیدی از اطلاع‌رسانی رو شکل داده. حالا دیگه همه چشمشون فقط به چهارتا رسانۀ تصویری یا روزنامه نیست و هرکسی تریبون شخصی خودش رو داره. ممکنه صدای بلندگوهای این تریبون کم باشه و به چند صد نفر برسه یا بلند باشه و به چند هزار یا حتی چند میلیون نفر. ولی مشکل هم از همین‌جا شروع می‌شه. اینکه حس می‌کنیم چون تریبون داریم، باید حتماً یه چیزی توی اون میکروفون بگیم. لازمه دربارۀ هر اتفاقی واکنشی از خودمون نشون بدیم. موضع‌گیری خودمون رو داشته باشیم. نظر شخصی‌مون رو ابراز کنیم. البته از یه طرف فشار بقیه هم به این موضوع دامن می‌زنه. اگه فلان جا چیزی بگی اما بهمان جا چیزی نگی، یه عده ممکنه شاکی بشن که چرا هیچ واکنشی به این ندادی و به اون دادی؟ حتی اگه بروز ندن، ممکنه توی ذهنشون قضاوتت کنن و بعداً این قضاوته یه جا بزنه بیرون.

اما فکر کنم مهمه که بدونیم در نهایت ما همه همون آدم‌های عادی قبل از اومدن اینترنت و شبکه‌های اجتماعی هستیم. حالا هرچقدر هم که میکروفون‌های کت‌وکلفت جلومون قطار شده باشه. اگه به این عطش اظهارنظر و واکنش به همه‌چیز افسار بزنیم، احتمالاً همچین نظرات سطحی‌نگرانه‌ای رو در زمان نادرست منتشر نمی‌کنیم. اگه کمتر و گزیده‌تر اظهارنظر کنیم، احتمالاً اثرگذاری بیشتری هم داشته باشه. فکر کنم روی روان خودمون هم اثر بذاره. ایرادی نداره اگه دربارۀ اتفاقی، هرچند تلخ، هرچند بزرگ، حتی «هیچ» واکنش علنی در شبکه‌های اجتماعی نداشته باشیم. ایرادی نداره دربارۀ اتفاق یا رویدادی، «هیچ» نظری نداشته باشیم. شاید بد نباشه همه‌مون کمی تمرین سکوت کنیم.

پ.ن: فارغ از بحث، به‌نظرم بهترین جواب به این توییت رو پوریا ناظمی داد.

@thequibbler

فرداست که با ابرها ترانه بخوانيم
و روزگارِ تلخ غربت تمام شود
عمر و جوانی‌ام را نذر چشمانت كرده‌ام
و مرگ را تنها در آغوش تو مى‌خواهم

نه شبها چشمانم را می‌ربایند
و نه فراموشی شکستم می‌دهد
خاک تو اینگونه عاشقم خواست
و‌ جز تو به هیچ موطنی مشتاق نیستم

بگذار در دنیایت باقی بمانم
هرچند که دنیایی مملو از اندوه است

#اهواك_يا_وطني
۲۶-خرداد-۱۴۰۴
تهران-لویزان

Mehdi Yarrahi

می‌دونم اوضاع جوریه که دغدغه‌های خیلی مهم‌تری هم هست، اما لطف می‌کنین اگه این پتیشن رو امضا کنین. فقط حتما یادتون باشه بعد امضا، روی لینک تاییدیه که به ایمیلتون فرستاده می‌شه کلیک کنین.

👇

گودریدز داره اکانت ایرانی‌ها رو بن می‌کنه و اکانت‌شونو می‌بنده
لطفا این کارزار رو امضا کنین

Iranians are being banned from Goodreads | Reading is a right, not a sanctionable act - Sign the Petition! https://chng.it/cS2yFCXMsB via
@Change

امین: این بیرون پرت شدن از اکانت گودریدزم خیلی بهم فشار آورد. یه اسکرپر نوشتم که داده‌هام رو از دستشون بیرون بکشم. اگه شمام بن شدین، در فاصلۀ قطع موقت دسترسی‌تون به حسابتون تا زمانی که اکانتتون کامل حذف بشه، می‌تونین با این ابزار داده‌هاتون رو نجات بدین:
https://github.com/AminBhr/goodreads-data-savior