" ကြွေသား "

စိတ်ရှိလိုက်ရှိ
ပေါက်ကွဲပစ်ရအောင်လည်း
ငါက တခြားသူကိုပါ
ထိခိုက်​စေမယ့်
ချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်လုံး မဟုတ်ခဲ့ ။
ငါဟာ ပေါက်ကွဲလွယ်ပြီး
ပုံပျက်ပန်းပျက် ပျက်စီး ဖို့
မခဲယဥ်းတဲ့
ပူဖောင်းလေးပါပဲ ။

-နေရည်မင်းလွင်

‎'' ကိုယ်စား "
‎
‎ကျွန်မကလေ
‎ပန်းတစ်ပွင့်ကို
‎ရေမှန်မှန်လောင်းပေးတတ်ပေမဲ့
‎ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို
‎မပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သူပါ မောင် ။
‎
‎ပြီးတော့...
‎ပန်းတစ်ပွင့်ကို ချစ်တတ်ရုံနဲ့
‎လုံလောက်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တဲ့
‎အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပေါ့ ။
‎
‎တချို့သော ပိုင်ဆိုင်မှုတွေဟာ
‎လက်လွှတ်ပေးလိုက်မှ
‎ပိုလှပသွားတတ်တယ်လို့
‎ကိုယ့်ကိုယ်ကို လိမ်ညာရင်း
‎ကျွန်မဟာ
‎မောင့်အတွက်
‎မေ့လွယ်ပျောက်လွယ်တဲ့
‎အတိတ်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့​တယ်။
‎
‎အခုတော့လေ
‎ရေမလောင်းနိုင်တော့တဲ့ လက်နဲ့
‎ပန်းပွင့်မယ့် ရာသီကို
‎မျှော်ငေး ဆွေးရသူပေါ့ကွယ် ။
‎
‎မောင်ဟာ
‎ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် အုံ့မှိုင်းစေပြီးမှ
‎တခြားသူအေးချမ်းဖို့
‎ရွာချခွင့်ပေးလိုက်ရတဲ့
‎ရာသီတစ်ခုပါပဲ။
‎
‎-နေရည်မင်းလွင်

ကိုယ့်ကိုယ်ကို အောက်ချင်းငှက်လို့
ခေါင်းစဥ်တပ်ပြီး
တစ်ဘဝလုံးစာ သေပစ်ရဲခဲ့ ။
ဒီလိုမျိုး
ဒုက္ခကိုအရောင်တင်ဖို့
မောင့်ကို ချစ်ခဲ့တယ် ။

-နေရည်မင်းလွင်

မျက်ရည်တွေရဲ့ အလွန်မှာ
ဘာရှိသလဲ မောင် ။
ချစ်သင့်ချစ်ထိုက်လို့
မောင့်ကို ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တယ် ။
လွမ်းသင့်လွမ်းထိုက်လို့
မောင့်ကို ကျွန်မ လွမ်းနေရတယ် ။
မေ့သင့်မေ့ထိုက်ရင်တောင်
မေ့မရသူဟာလည်း
မောင်ဖြစ်ခဲ့တယ် ။
မောင့်ကို ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ် ။

-နေရည်မင်းလွင်

ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်နေတဲ့
ချစ်သူကို
ကြည့်ခွင့်ရတာလည်း
ကိုယ့်မှာ အရူးအမူးပါပဲ ။
အချစ်ရေ ..
မင်း ချစ်သူလည်း
အဲ့ဒီလို မြတ်မြတ်နိုးနိုး
မင်းရဲ့အကြည့်မှာ
ငါ့လို ပျော်နေမှာပဲ ။

-နေရည်မင်းလွင်

"Save "

ကိုယ့်ရဲ့
မတော်တဆဖြစ်တည်လာတဲ့
အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ။

နာမ်စားတစ်ခုထက်ပိုတဲ့
အဓိပ္ပါယ်အပြည့်နဲ့
စကားလုံး ။

ကမ္ဘာကြီးထဲက
သာမန်လူတစ်ယောက်
ကိုယ့်ကမ္ဘာရဲ့ ခြွင်းချက်။

အက္ခရာတစ်လုံးတည်းနဲ့
ကိုယ့်ရဲ့ ရာသီတွေကို
ပြောင်းလဲစေသူ။

ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်ပေမဲ့
ကိုယ့်အတွေးတွေကို
ပိုင်စားသူ ။

ကိုယ့်နှလုံးသားနဲ့ပဲ
နားလည်တဲ့
မပြည့်စုံခြင်းတွေထဲက
ပြည့်စုံမှုတစ်ခု ။

" မောင် " ။

-နေရည်မင်းလွင်

‎
"‎အိမ်မှာ လူတစ်ယောက် ပိုနေတယ်"
‎
‎အဲဒီညက နွားတွေတောင် မအော်ခဲ့ဘူး။
‎
‎အိမ်နောက်ဖေးမှာ သံခုတ်သံ သုံးချက် ။
‎
‎ပြီးတော့ တစ်အိမ်လုံး တိတ်သွားတယ်။
‎
‎အမေက မီးဖိုကို ထိုးတယ်။
‎ပထွေးက ရေတစ်ခွက် သောက်တယ်။
‎ ကျွန်မကတော့ အိပ်ခန်းတံခါးအောက်ကနေ အနီရောင်စီးကြောင်း တဖြည်းဖြည်း ဖြတ်သန်းသွားတာကို ကြည့်နေမိတယ်။
‎
‎"အင်း နွားတစ်ကောင်တော့ ပေါ်လိုက်ပြီ " ။
‎
‎ဒါကျွန်မ ပထွေးရဲ့ လက်လုပ်လက်စား စီးပွားရေးပဲ ။
‎
‎အဲဒီညမှာ ဘေးအိပ်ရာက
‎အစ်မဟာ ဘယ်ရောက်နေလဲ မသိတော့ဘူး ။
‎
‎မနက်စာ။
‎အမေက ပန်းကန်လေးချပ် ပြင်တယ်။
‎အစ်မရဲ့ ပန်းကန်ကိုတော့ မှောက်ထားတယ်။
‎
‎ဟင်းက အရမ်းမွှေးတာပဲ ။
‎
‎ပထွေးက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး
‎
‎“စားလေ။” တဲ့ ။
‎
‎ကျွန်မက ပန်းကန်ထဲက
‎အရိပ်ကိုပဲ ဇွန်းနဲ့ မွှေနေခဲ့တယ်။
‎
‎အရိပ်က
‎ကျွန်မတို့ မိသားစုဝင်တွေထက်
‎တစ်ယောက် ပိုနေတယ်။
‎
‎အမေ ဟာ ကြက်သေသေနေသလို ။
‎
‎အမေ့မျက်လုံးတွေက
‎အဲ့ဒီညကတည်းက
‎တစ်နေရာတည်းမှာ ရပ်နေခဲ့တာပဲ ။
‎
‎ပါးစပ်တစ်ပေါက် ။
‎ပါးစပ်နှစ်ပေါက် ။
‎ပါးစပ် သုံးပေါက် ။
‎
‎ဒီလိုနဲ့
‎ရှစ်နှစ်ကြာတယ်။
‎
‎ညတိုင်း ဆယ့်နှစ်နာရီမှာ
‎အိမ်နောက်ဖေးက
‎သံခုတ်သံ သုံးချက် ပြန်ကြားရတုန်းပဲ။
‎
‎တစ်ချက်။
‎
‎နှစ်ချက်။
‎
‎တတိယတစ်ချက် မကြားခင်
‎ကျွန်မ အမြဲ နိုးလာတတ်တယ်။
‎
‎သုံးချက်မြောက် အသံရဲ့နောက်မှာ
‎အစ်မက ကျွန်မနာမည်ကို
‎တိုးတိုးလေး အမြဲ ခေါ်တတ်တယ် ။
‎ဖွင့်ကြည့်မိတိုင်း
‎အစ်မကို မတွေ့ရဘူး ။
‎
‎တစ်ည။
‎ပထွေးက
‎ကျွန်မအခန်းတံခါးကို လာခေါက်တယ်။
‎
‎တစ်ချက်။
‎
‎နှစ်ချက်။
‎
‎ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က
‎ရှစ်နှစ်အရွယ်ဆီ ပြန်ရောက်သွားတယ်။
‎
‎သံချောင်းခေါက်သံတွေ နောက်ပြန်လည်လာ။
‎
‎မီးဖိုထဲက မီးတောက်တွေ ဟာ
‎မျက်လုံးတွေ ဖြစ်လာ ။
‎
‎အိမ်နောက်ဖေးက မြေကြီးဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို
‎မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့သလို
‎အက်ကွဲလာ ။
‎
‎တံခါးပွင့်သွားပြီ ။
‎
‎မနက်မိုးလင်းတော့
‎
‎ပထွေးရဲ့ ဖိနပ်တစ်ရံဟာ
‎တံခါးဝမှာ တစ်ဖက်စီ ပြန့်ကျဲလို့ ။
‎
‎အမေက ထမင်းချက်တယ်။
‎
‎ကျွန်မက လက်ဆေးရင်း အမေ့ကိုပြောတယ်။
‎
‎" အမေ စားလေ" ။
‎
‎ဟင်းခွက်ထဲမှာ အစ်မရဲ့ မျက်နှာရိပ် ။
‎
‎သူမက
‎ရှစ်နှစ်လုံး မပြုံးခဲ့ဖူးတဲ့ အပြုံးနဲ့
‎ကျွန်မကို ကြည့်နေတယ်။
‎
‎ပြီးတော့ ပြောတယ်။
‎
‎“ညီမလေး ဒီတစ်ခါတော့
‎တံခါးကို နင်ဖွင့်ခဲ့တာပဲနော်။” တဲ့
‎
‎ကျွန်မ လက်ကို ရုပ်လိုက်တယ်။
‎
‎ဟင်းခွက်ထဲ
‎အစ်မမျက်နှာက မပျောက်သွားဘူး။
‎
‎အဲဒီနေ့ကစပြီး အိမ်မှာ လူနှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တယ်။
‎
‎အမေက တစ်ယောက်။
‎
‎ကျွန်မက တစ်ယောက်။
‎
‎ဒါပေမဲ့ ညစာစားတိုင်း ပန်းကန်လေးချပ် ပြင်မိနေတုန်းပဲ။
‎
‎အမေက မေးတယ်။
‎
‎“ဘယ်သူတွေအတွက်လဲ။”
‎
‎ကျွန်မ မဖြေဘူး။
‎
‎ပန်းကန်တစ်ချပ်က အစ်မအတွက်။
‎
‎နောက်တစ်ချပ်က ပထွေးအတွက်။
‎
‎ကျန်တဲ့ပန်းကန်နှစ်ချပ်ကတော့
‎
‎အဲဒီညက တံခါးကြားမှာ မလှုပ်ရှားရဲခဲ့တဲ့
‎အမေ့အတွက် ။
‎
‎နောက်တစ်ချပ်က အခုထိ
‎အဲဒီအိမ်ထဲမှာ အသက်ရှင်နေတယ်လို့
‎ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်နေရတဲ့ ကျွန်မအတွက်။
‎
‎တစ်ညမှာ
‎အမေ့အခန်းထဲကနေ
‎သံခုတ်သံ သုံးချက် ကြားရတယ်။
‎
‎အမေက မီးဖိုဘက်ကို ပြေးတယ်။
‎
‎ကျွန်မကတော့ ပန်းကန်တွေကို ရေတွက်နေတယ်။
‎
‎တစ်ချပ်။
‎
‎နှစ်ချပ်။
‎
‎သုံးချပ်။
‎
‎လေးချပ်။
‎
‎ငါးချပ်။
‎
‎ကျွန်မ လက်ထဲက ဇွန်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားတယ်။
‎
‎အိမ်မှာ လူဘယ်နှယောက် ရှိနေသေးလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။
‎
‎အိမ်မှာ အရိပ်​တွေ မပျောက်သွားခဲ့ပေမယ့်
‎
‎လူတွေတော့ ပျောက်သွားကြ။
‎
‎သူတို့အသံတွေကတော့
‎
‎ဟင်းအိုးထဲမှာ အခုထိ ရှိနေတုန်းပဲ။
‎
‎
‎-နေရည်မင်းလွင်

‎ " မောင့်ကို ငေးကြည့်ခွင့်သာ ရခဲ့သော "
‎
‎ကျွန်မက Juliet မဟုတ်ပါဘူး။
‎ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတုန်းကတော့
‎ကိုယ့်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို
‎လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ဖဝါးထဲ
‎ထည့်ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့ ။
‎
‎မောင်ရေ ...
‎
‎အခု မောင် ရယ်မောနေတဲ့နေရာဟာ
‎ကျွန်မ သွေးကြောတွေကို
‎ဖြတ်တောက် ဖြုတ်ယူသွားပြီးမှ
‎တည်ဆောက်ထားတဲ့
‎တံတားတစ်စင်းဖြစ်ကြောင်း
‎မောင် သိပါသလား ။
‎
‎ခြေဆင်းက လှပတယ်။
‎ရှူမျှော်ခင်းကလည်း သာယာတယ် ။
‎မောင့် ဘေးမှာလည်း
‎မောင့်ကို ချစ်တဲ့
‎မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။
‎
‎ကျွန်မနဲ့အတူရှိစဉ်က
‎မျက်နှာပေါ်မှာ
‎အမြဲတမ်း မုန်တိုင်းထန်နေတတ်တဲ့ မောင်
‎အခုတော့
‎တစ်ခြားသူရဲ့ လက်ချောင်းတွေကြားမှာ
‎မောင့်ရဲ့ နွေဦးရာသီဟာ
‎အလွန်အကျွံ လှလှပပကြီး ပွင့်လန်းနေတယ်။
‎
‎ဒါဆို ကျွန်မဟာ ဘာလဲ။
‎
‎​မောင့် ဘဝထဲက ရာသီဥတုအမှားတစ်ခုလား။
‎မောင့်နေ့စွဲတွေထဲက
‎ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ ပြဿဒါးတစ်ခုလား ။
‎ဒါမှမဟုတ် မောင့် ပျော်ရွှင်မှုအတွက်
‎ကြိုတင်စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့
‎အဟောင်းဆိုင်တစ်ခုလား။
‎
‎အချစ်ဟာ မြင့်မြတ်တယ်ဆိုတဲ့
‎စာအုပ်ဟောင်းတွေကို မီးရှို့ပစ်ချင်တယ် ။
‎
‎သစ္စာရှိခြင်းဟာ
‎လူတစ်ယောက်ရဲ့ သဘာဝအရည်အချင်းဆိုတဲ့ အယူအဆကိုလည်း
‎ဖျက်သိမ်းပစ်ချင်တယ်။
‎
‎လူတွေဟာ
‎သူတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားအလိုက်
‎အချစ်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်တတ်ခြင်းတွေကိုလည်း
‎သပိတ်မှောက်ပစ်ချင်တယ် ။
‎
‎ဒါပေမယ့် မောင်ရယ် ။
‎
‎တစ်ယောက်ဟာ
‎ပန်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်​​ပေမယ့်
‎နောက်တစ်ယောက်ကတော့
‎ဖြတ်လမ်းတစ်ခု
‎ဖြစ်သွားနိုင်တယ် မလား ။
‎
‎တစ်ယောက်ဟာ
‎စံပြအချစ်ခံရသူ ဖြစ်နေပေမယ့်
‎နောက်တစ်ယောက်ကတော့
‎မိတ်ဆက်စကားတောင်
‎ပြောစရာမလိုတော့တဲ့
‎သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ် မလား။
‎
‎ဒါကြောင့်
‎ကျွန်မ အချစ်ကို
‎ဘာသာတရားတစ်ခုလို
‎မကိုးကွယ်ချင်တော့ဘူး ။
‎
‎ဘုရားသခင်ဟာ
‎သစ္စာဖောက်သူတွေရဲ့ ဘက်မှာလည်း
‎တစ်ခါတစ်ရံ နေတတ်တယ်ဆိုတာ
‎လက်သင့်ခံလိုက်​ပြီ ။
‎
‎မောင်ရေ ...
‎
‎မျက်ကွယ်ပြုချင်ယောင်ဆောင်ခြင်းဆိုတာ
‎မောင်ဟာ ကျွန်မမရှိဘဲနဲ့လည်း
‎ဒီလောက်အထိ ပျော်နေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့
‎အမှန်တရားကို
‎မျက်လုံးနှစ်ဖက်နဲ့ လက်မခံနိုင်ခြင်းပါပဲ ။
‎
‎ကျွန်မ လည်း
‎ဒေါသထွက်ခွင့် ရှိချင်သေးတယ်။
‎
‎ညက ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်ထဲကို
‎အဖြူရောင်မြင်းတစ်ကောင် ဝင်လာတယ်။
‎
‎သူ့ကျောပေါ်မှာ
‎သတို့သမီးဝတ်စုံတစ်စုံကို
‎တင်လို့...
‎
‎မြင်းက
‎ကျွန်မကို ဘယ်သွားချင်သလဲလို့ မေးတော့
‎
‎ကျွန်မက
‎မောင် မရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုကို
‎ပို့ပေးပါလို့ ပြောလိုက်တယ်။
‎
‎မြင်းက ရီ(ရယ်)တယ် မောင် ။
‎
‎ကမ္ဘာပေါ်မှာ မောင်မရှိတဲ့ နေရာဆိုတာ
‎မင်းရဲ့အမှတ်တရတွေထဲမှာတောင်
‎ရှိမှမရှိတာတဲ့ ။
‎
‎ကျွန်မ နိုးထလိုက်တာပဲ
‎ကောင်းပါတယ် ။
‎
‎မေ့ပစ်​ခြင်း ဆိုတာ
‎တစ်စုံတစ်ယောက်ကို
‎တစ်ချိန်က မှတ်မိခဲ့ဖူးကြောင်း
‎အမြဲတမ်း သက်သေပြနေရတဲ့ အလုပ်ပဲလေ ။
‎
‎ကျွန်မ ပင်ပန်းနေပြီ မောင် ။
‎
‎ကျွန်မ က
‎မောင် မမြင်နိုင်တဲ့ နေရာကနေ။
‎မောင် မကြားနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးကနေ။
‎မောင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး
‎ဘာတစ်ခုမှ တောင်းဆိုခွင့်မရှိတော့တဲ့
‎မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နေရာ ကနေ....
‎
‎မောင့်ကို ငေးကြည့်ခွင့်သာရခဲ့သော
‎အမျိုးသမီး တစ်ယောက် အဖြစ်
‎ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းဟာ
‎ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မရေးချင်ခဲ့တဲ့
‎နောက်ဆုံးဇာတ်ဝင်ခန်းပါပဲ ။
‎
‎-နေရည်မင်းလွင်

" ဆန့်ကျင်ဘက် "

နွေခေါင်ခေါင်မှာ လက်တဲ့
လျှပ်စီးလိုပေါ့ကွယ် ။
မဖြစ်နိုင်ခြင်းမှာတောင်
ဖြစ်တည်သွားတဲ့အရာတွေရှိတယ်။
မောင့်ကို ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်းဟာ
မဖြစ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး
ဟိုကလေးမဆီမှာ
မောင် ပျော်နေခြင်းဟာ
ဖြစ်တည်ခြင်းပါပဲ ။

-နေရည်မင်းလွင်

ဟာလာပြင်ထဲက
အစက်လေးတစ်စက်
ဆွဲအားလို့ပဲ ဆိုရမလား
ခေါ်သံတွေအကုန်လုံးကို
ကျော်ဖြတ်သွားတဲ့
ဖြစ်တည်မှုဟာ
'' မောင် " တဲ့ ။

-နေရည်မင်းလွင်

‎" မူရင်း "
‎
‎သားရေ။
‎အမေ့စကားတွေကို
နာကျည်းလို့ရပေမယ့်
ဘဝနဲ့ချီလောက်တဲ့အထိ
အရွဲ့မတိုက်စေချင်ဘူး။
‎သား မုန်းမှာသိပ်ကြောက်တယ် ။
‎မလိမ်မာတဲ့ ကလေးဆိုးလေးကနေ
‎လူဆိုးကြီမုန်းမှာကို ပိုကြောက်တယ် ။
‎ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဘဝကိုတော့
‎ပေါ့တန်မှုတွေနဲ့ မလဲလှယ်လိုက်ပါနဲ့။
‎
‎အမေက ကြမ်းတမ်းတယ်။
‎စကားလုံး မညှာဘူး ။
‎အရမ်းဆူတယ် ။
‎ဆုံးမမှုမှာ ဒေါသအနည်းငယ်လည်း
‎ပေါင်းထည့်တတ်သေးတယ် ။
‎ဟုတ်တယ်။
‎ဒါပေမယ့် အမှားတွေကို
‎မင်း အနာဂတ်ထက်
‎ပိုမကြီးထွားစေချင်တဲ့
‎ပဲ့ကိုင်ရှင် အမျိုးသမီးကြီးဟာလည်း
‎အမေပဲ ဖြစ်တယ် ။
‎
‎အမေဟာ
‎မင်းကို ဆုံးမတဲ့အခါ
‎အမေဖြစ်ကြောင်း မေ့သွားတတ်ပြီး
‎ဆူပြီးမှသာ အမေ့သားဖြစ်ကြောင်း
‎ပြန်ပြန် သတိရ ။
‎ဒါကိုလည်း သူစိမ်းတမျှလို့ မတွေးလိုက်ပါနဲ့။
‎
‎လမ်းဆုံးတစ်လျှောက်မှာ
‎သား မျက်ရည်ကို မမြင်ချင်လို့
‎သား မျက်ရည်ကျအောင်
‎အမေကိုယ်တိုင်
‎ထိုးစိုက်ခဲ့တဲ့ စကားဓားတွေဟာ
‎ညဘက်ကျမှ အမေ့ကို အမြဲပြန်ပြန် ရှတာ
‎သား ဘယ်သိမလဲ။
‎
‎သားရေ ...
‎ရိုက်မိလိုက်ရင်
‎အသားနာတာ မင်းဆိုပေမယ့်
‎အသည်းနာတာဟာ အမေ ။
‎အမေ့အသည်းနာခြင်း 
‎မင်းရဲ့အသားနာခြင်း
‎ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ရင်
‎မေတ္တာပန်းတွေ ပွင့်လာတာကို
‎မြင်ရမှာပေါ့ ။
‎
‎အမေ့သားလေးရေ။
‎အမေ့မှာလည်း ပြင်ဆင်စရာတွေနဲ့။
‎မင်းမှာလည်း ရှောင်ကြဉ်စရာတွေနဲ့။
‎အမေ့စကား နားထောင်တဲ့
‎သားတစ်ယောက်ထက်
‎အမေ မရှိတော့တဲ့အခါမှာတောင်
‎အမေ စိတ်ပူစရာမလိုတော့တဲ့
‎လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ
‎အမေ အလိုချင်ခဲ့ဆုံး
‎ဆန္ဒတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ ။
‎
‎-နေရည်မင်းလွင်
‎

"ဟင်နရီသို့ ( ၂၇) "

အပူအစပ် တွေ ရှောင်တယ်
ရေခဲရေ ​ရှောင်တယ်
ရယ်ဒီမိတ်တွေ ရှောင်တယ်
အယ်လ်ကိုဟောနဲ့နီကိုတင်းကို ရှောင်တယ်
အငမ်းမရ စွဲလမ်းမိတဲ့ အချစ်မှာမှ
ကျွန်မ အသည်းဟာ
တစ်ဖဲ့စီကြွေကျ ။
နာကျင်မှုဟာ သိပ်ချိုမြတယ် ဟင်နရီ ။

-နေရည်မင်းလွင်

ခုလည်း မမ ။
နောင်လည်း မမ ။
ကျွန်တော့်ရဲ့
ပူပူနွေးနွေးနှလုံးသားထဲမှာ မမ ။
မမ ကလွဲရင်
နေမဝင် အင်ပါယာတောင်
ကျွန်တော်လုံးဝမလိုချင်တဲ့
စာမျက်နှာ တစ်ခုစာပါပဲ မမ။

-နေရည်မင်းလွင်
-မမ

မမနဲ့ပတ်သတ်ရင်
ကျွန်တော်က အောင်ချိမ့်ပါ ။
ကျွန်တော်က အော်ဖီးယပ်စ်ပါ ။
ကျွန်တော်က ဟီးသ်ကလစ် ပါ မမ ။
အရွယ်ရောက်ခြင်းဆိုတာ
ကိန်းဂဏန်းတွေ မဟုတ်ပဲ
စောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်းရှိခြင်းပါ မမ။
ဒါ့ကြောင့်
ကျွန်တော့်ကို ကျေကျေနပ်နပ်
အပိုင်ယူလိုက်ပါ မမ ။

-နေရည်မင်းလွင်
-မမ

‎'' နှင်းဆီနီတွေ ရဲရဲပျိုးကြမယ် မောင် "
‎
‎ဒီနေ့ကစပြီး.....
‎ကမ္ဘာကြီးရဲ့ သံသယမှန်သမျှ
‎မောင်နဲ့ ကျွန်မရဲ့
‎ပျိုးခင်းအပြင်ဘက်မှာ ရှိပါစေ။
‎
‎ဘဝတိုက်ပွဲတိုင်းမှာ
‎မောင့်နာမည်ဟာ
‎ကျွန်မနဲ့အတူ
‎တစ်သားတည်းရှိပါစေ။
‎
‎နှင်းဆီနီနီတွေ
‎ရဲနေအောင် ပွင့်နေသ၍
‎အကွာအဝေးတွေကို ပယ်ချမယ် ။
‎အတားအဆီးတွေကို မျက်ကွယ်ပြုမယ်။
‎ကံကြမ္မာဆိုးတွေကို မီးပုံရှို့မယ် ။
‎
‎နှင်းဆီတွေ
‎ရဲရဲနီအောင်ပွင့်နေသ၍ပေါ့ မောင်ရယ်။
‎
‎-နေရည်မင်းလွင်

‎"မောင်က အရေးမပါဘူး "
‎
‎အချစ်ဆိုတာ
‎အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ နာမ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း
‎မောင်က သက်သေပြခဲ့တယ်။
‎
‎မောင့်အတွက်တော့
‎ကျွန်မမျက်ရည်တွေဟာ
‎အသုံးမဝင်တဲ့ သယံဇာတ ။
‎ကျွန်မ သစ္စာတရားဟာ
‎အဖုံးမပါတဲ့ အမှိုက်ပုံး ။
‎ကျွန်မ ရင်ဘတ်ဟာ
‎မောင် ပြန်မလာတော့တဲ့အခါ
‎ဆွေးမြေ့သွားတဲ့ ထိုင်ခုံဟောင်းတစ်ခုပဲ ။
‎
‎မောင်က အရေးမပါဘူး။
‎
‎ပြောတုန်းကတော့
‎ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားက
‎အရာရာဟာ
‎မောင့်အတွက် တန်ဖိုးဖြတ်မရပါဘူးတဲ့ ။
‎
‎အခုတော့
‎ကျွန်မက
‎နေ့ရက်တိုင်းကို
‎မောင့်နာမည် ဝတ်ဆင်ထားရပြီး
‎မောင်ကတော့ နေ့ရက်တိုင်းကို
‎နောက်ချစ်သူနဲ့ ဖြတ်သန်းမယ့်
‎အနာဂတ်တွေ ထုပ်ပိုးနေတယ်။
‎
‎ဘယ်လောက်တောင်
‎အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်သလဲ။
‎ကျွန်မက
‎မောင့်ကို ချစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေး ။
‎သူကတော့
‎မောင် ချစ်နေတဲ့ မိန်းကလေး တဲ့ ။
‎
‎အဲ့ဒိလို မတူခြားနားခြင်းနှစ်ခုကြား
‎ကျွန်မတို့ကို ခွဲထားတဲ့ နံရံမရှိဘူး။
‎တရားသူကြီးမရှိဘူး။
‎အမှန်တရားလည်း မရှိဘူး။
‎
‎မောင်က လုံးဝ အရေးမပါဘူး ။
‎
‎တစ်နေ့နေ့မှာ မောင် ပြန်လာရင်
‎ပြန်ပေးဖို့ သိမ်းထားခဲ့တဲ့ အတိတ်တွေ
‎ကျွန်မမှာရှိတယ် ။
‎
‎မောင်ကသိပ်လွယ်တယ် ။
‎သစ္စာဖောက်ဖို့အတွက်
‎တံခါးဖွင့်စရာ မလိုခဲ့ဘူး။
‎ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်မက်တွေကို
‎ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ချခိုင်းခဲ့ရုံပဲ။
‎ပြီးတော့
‎နောက်အိမ်တစ်လုံးဆီ
‎ဖိနပ်ချွတ်ဝင်သွားတယ်။
‎
‎တစ်အိမ်လုံးကို ဖျက်ဆီးပြီးမှ
‎နောက်အိမ်ရဲ့ တံခါးကို
‎ညင်ညင်သာသာ ခေါက်တတ်တာ
‎ဘယ်လောက်ယဥ်ကျေးလိုက်ပါသလဲ ။
‎
‎တစ်သီးပုဂ္ဂလ ဥပဒေအရ
‎
‎တားမြစ်ချက် ၁ ။
‎
‎သူတစ်ပါး တစ်ဘဝလုံးကို
‎ကိုယ့်အတ္တအတွက် ဖြတ်ညှပ်ကပ် မလုပ်ရ။
‎
‎တားမြစ်ချက် ၂ ။
‎
‎သစ္စာဖောက်သူတွေရဲ့ ပါးစပ်ကို
‎အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ခွင့် မပေးရ။
‎
‎တားမြစ်ချက် ၃ ။
‎
‎ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မချစ်တတ်တဲ့သူက
‎တခြားသူကို ချစ်တယ်လို့
‎ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် မကြွေးကြော်ရ ။
‎
‎မောင် ။
‎ကျွန်မ မောင့်ကို မုန်းတယ်လို့
‎မကြေညာလိုတော့ဘူး ။
‎
‎မုန်းတီးခြင်းဆိုတာဟာလည်း
‎မောင့်နာမည်နဲ့ ခေါင်းစဉ်တပ်ထားရင်
‎ကျွန်မအတွက် အရေးပါနေဦးမှာပဲ။
‎
‎တကယ်တမ်းကျ
‎မောင်က အရေးမှမပါတာပဲကွယ် ။
‎
‎ကျွန်မလည်း
‎အကြောတင်းခြင်း
‎ကမ္ဘာတစ်ခုကို တည်ဆောက်မယ်။
‎အဲဒီကမ္ဘာမှာ
‎အတိတ်ဆိုးတွေ မရှိဘူး။
‎သီးသန့်ထားတဲ့ Ringtone သံကို
‎မျှော်လင့်ခွင့်မရှိဘူး ။
‎မှန်တွေဟာ မောင့်မျက်နှာကို မမှတ်မိဘူး။
‎အရောင်မှိန်နေတဲ့ last seen ကို
‎ခဏခဏ မကြည့်ဘူး ။
‎blacklist ထဲက ကိုယ့်ကိုယ်ကို
‎စိတ်ကူးနဲ့  ဘယ်တော့မှ မဆွဲထုတ်ဘူး ။
‎ညတွေဟာ မောင့်ဆီ စာမပို့ဘူး။
‎အနာဟောင်းတွေကို
‎ခဏခဏ မထိုးဆွဘူး ။
‎လိုသုံးဆိုတဲ့ အရာကိုခံယူခွင့်မပေးဘူး။
‎
‎ကျွန်မဘဝမှာ မောင်ဟာ
‎အတိတ်ရဲ့သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ။
‎ပစ္စုပ္ပါန်ရဲ့ ကစဥ့်ကလျား လေရူး ။
‎အနာဂတ်အတွက်တော့
‎ပြန်ဖတ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်တဲ့
‎စာလုံးပေါင်း  အမှားတစ်ခုပဲ။
‎
‎မောင်က အရေးမပါဘူး။
‎
‎မောင်က တကယ်ကို  အရေးမပါခဲ့ဘူး။
‎
‎-နေရည်မင်းလွင်

"ဟင်နရီသို့ (၂၈) "

‎ဟင်နရီ .....
‎
‎ကျွန်မကို
‎ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုလို့
‎သတ်မှတ်ထားပါသလား ။
‎
‎တစ်ဝက်ပဲ ဖွင့်ထားတဲ့ တံခါးတွေ ။
‎အမည်မတပ်ရသေးတဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ။
‎မိုးမရွာဘဲ စိုစွတ်နေတဲ့ ရာသီဥတုတွေကို
‎ကျွန်မ မုန်းတယ်။
‎
‎ရွေးချယ်ခြင်းဟာ
‎ရဲရင့်မှုတစ်ခုဆို
‎လက်လွှတ်ခြင်းဟာလည်း
‎တာဝန်ယူမှုတစ်မျိုးပါပဲ ဟင်နရီ။
‎
‎ရှင်ဟာ ကျွန်မကို မပိုင်ဆိုင်ချင် ။
‎ပြီးတော့
‎မဆုံးရှုံးချင် ။
‎
‎အဖြေမရှိတဲ့ မေးခွန်းတွေမှာ
‎ကျွန်မဟာ
‎နေရာလွတ်တွေထဲ
‎ခဏခဏလဲကျတယ် ။
‎အိပ်မက်တွေထဲ
‎ခဏခဏ ကျရှုံးတယ် ။
‎မသိစိတ်ရဲ့ ထိုးနှက်ချက်တွေထဲ
‎ခဏခဏ သေဆုံးတယ် ။
‎
‎မသေချာမှုက အချစ် လား။
‎စောင့်ဆိုင်းခြင်းဟာ သစ္စာလား ။
‎ဘာမှန်းမသိပေမယ့်
‎ကျွန်မကို မရွေးချယ်နိုင်ရင်တော့
‎လွတ်လပ်ခွင့်ဆိုတာ
‎ပေးကိုပေးရမယ် ဟင်နရီ။

‎ကြားကာလဆိုတာ
‎စောင့်ဆိုင်းသက်ရှည်နေတဲ့
‎လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှ
‎ဖြစ်မလာသင့်တာပဲ ။
‎
‎-နေရည်မင်းလွင်

👉 ဟင်နရီသို့စီးရီး 🫰🫰
‎
‎

'' အလတ်ကောင် ''
----------------

ဘဝအလွှာကို
စိမ်ပြေနပြေ ခွာကြည့်တော့
ရိုးတွင်းချဥ်ဆီထဲက ချွေးစက်တွေကို
ထရံမှာချိတ်ဆွဲထားတဲ့
ဖုန်အလိမ်းလိမ်းတက် လွယ်အိတ်လေးဟာ
နေ့တိုင်း ငိုငိုပြတယ် ။

စာအံသံနဲ့ အစာအိမ်အော်ညည်းသံတွေ
လဲလှယ် လိုက်ရခြင်းမှာ
လူရာဝင်မှုတွေ
ဆယ်စုနှစ် ဘယ်နှခုစာ အရှုံးပေါ်မလဲ
ငါမသိချင်ခဲ့ ။

အဖေ့တာဝန်ကို ပခုံးထမ်းယူလိုက်တဲ့
ဒီကောင်
ကျေကျေနပ်နပ်
သမန်းဆီတက်နေတဲ့ ခြေသလုံးနဲ့
ပေတစ်ရာပေါ် ပစ်လျှောက်ရ
မေတ္တာလက်ဆုံထမင်းဝိုင်းမှာမှ
သောကမှန်သမျှ ရောချပစ်လိုက်ရ။

အမေ့မျက်ရည် အဖေ့ချွေးစက်
အိုးစားဘက်တွေရဲ့ အနာဂတ်အတွက်
ဦးနှောက်ထဲ မင်းမူသွားတဲ့
အသိတရားနဲ့
ဘယ်စစ်ပွဲကိုမဆို လက်ခမောင်းခတ်ပြမယ်။

အလတ်ကောင် ။

ကျောခင်းပေးထားတဲ့ ခေတ်ကူးတံတား ။
လူ့မျက်စောင်းများရဲ့ ဒိုင်းကာ ။
ပတ်ဝန်းကျင်လက်တံရှည်တွေအတွက် စူပါမန်း ။
မနာကျန်းမှုတွေရဲ့ ဘဏ်တိုက် ။
အရေးအခင်းများစွာအတွက်
အလုံပိတ်ခန်း ။
ခွဲရေးခန့်ရေးများရဲ့ ဘူမိ ။
အိမ်အိုကြီးရဲ့ သေနာပတိ ပေါ့ ။

-နေရည်မင်းလွင်