نون و پنیر و انبه ریدم تو صبح شنبه.

مودم اینطوریه که دلم میخواد با بقیه حرف بزنم ولی تا میخام حرف بزنم متوجه میشم که حوصله کسی و ندارم و به تنهاییم پناه می‌برم.

امیدوارم دخترم ”چشماش“ به من بره نه ”احساسش“.

اگه من اول پیام ندم:

امشب حال روحیم مثل آهنگ قتل عمد دورچیه

نمیتونم بزارمت کنار
سخت ترین دراگ…

میرم چایی دم کنم. گور پدر خودت و نوتیفی که ازت ندارم.

در “ولش کن هر چی شد” ترین حالت ممکنم.

دادی بگا بد منو…