هیچ کتاب تاریخی از کِش اومدن لحظات و سختی فردا کردن امروزها ننوشته بود. عمدتا اتفاقات مهم تاریخی در دو خط و نهایت دو پاراگراف می‌افتند و کسی برای ما نمی نویسه چی به سر آدمها اومد؟ آدم ها چطور گذروندن ؟ استراتژی بقاشون در شرایط سخت چی بود؟ اون غم بزرگ، اون فلج شدن و اون عذاب وجدان هارو چطور از سر گذروندن؟
با این حال فقط میشه متوصل شد به این مهم که تاریخ، تاریخ ایران به طور خاص، بارها و بارها مردمی رو به خودش دیده که باید از چنین شرایطی عبور میکردن گویی مردم همواره به صورت فعال راهی برای بقا پیدا کردن و حتی در دراز مدت فراتر از بقای ساده رفتن و نور بر سیاهی رو پیروز کردن. پس در این مورد، نه کتابها، نه تکنیک های روانشناسی و نه شرح اتفاقات میتونه به ماه راه حلی بده بلکه تک تک افراد جامعه به سختی قلقی از خودشون انگار قادر می‌شن پیدا کنن که فردی و جمعی، تاب بیارن.
یک مقاله ای می خوندم از زیست افراد در شرایط بحرانی جنگ که به صورت یک تحقیق انسان شناسی انجام شده بود: توی شرایط بحرانی بزرگترین سوال افراد جامعه این بود که آیا این نرماله؟ دائما وضعیت خودشون رو با حالت شوک تعریف میکردن و در نهایت می پرسیدن آیا این نرماله؟ و بعد در طی روایتها از زیستشون میشد دید چطور نرمال قدیم، جای خودش رو به نرمال جدید داده و آدم ها برای نپذیرفتن این نرمال جدید دائما مورد پرسش قرارش میدادن که آیا این نرماله؟ و بعد در نهایت برای گذر از بحران چون که مدتی طول میکشید، به این نتیجه رسیدن که این یک نرمال جدیده.
به رسمیت شناختن احساساتی که داریم و پیدا کردن قلق خودمون برای اینکه دوم بیاریم و بتونیم نور رو بر تاریکی پیروز کنیم خیلی مهمه گاهی قلق ما ممكنه ضد اون شرایط جمعی باشه که همه داریم طی می کنیم. ممکنه بهمون این حس رو بده که وای نکنه داریم نسبت به شرایط خیانت می کنیم و عذاب وجدان نیابتی میگیریم اما باید بین توان ادامه دادن و زیست کردنمون با فرسودگی و در سیاهچاله‌ی افسردگی پایین و پایین تر رفتن یکی رو انتخاب کنیم. دست کم شاید این برای عده‌ای از ما هنوز یک انتخاب باشه و بتونیم خودمون رو نجات بدیم.
یک زمانی اوایل کرونا، خواهرم مبتلا شده بود و تمایلی به غذا خوردن نداشت چون میگفت اون غذا نه تنها براش بیمزه است بلکه بوی خیلی بدی داره. اون لحظه فقط به ذهنم می رسید که این دقیقا مکانیزم ویروسه. اینکه نذاره فرد مبتلا غذا بخوره تا ضعیف تر بشه و راحت تر تکثیر بشه. پس آدمی هرچند سخت و به زحمت، باید غذارو بخوره تا اجازه نده مکانیزم دلخواه ویروس اتفاق بیفته و مبادا جونش در خطر جدی بیفته. درباره ی وضعیت کنونی هم که فکر میکنم می‌بینم غم و ناامیدی مکانیزم شرایطه و نمیشه خرده ای گرفت و گفت نباید اینطور باشه چرا که انقدر بزرگ و انقدر گسترده است که آدمی باید فقط رذل باشه تا اینجوری بگه. اما سرپا نگهداشتن خود توی این شرایط تصمیمیه که اجازه نده ویروس راحت تر تکثیر بشه.
بنده این روزها در پر فشارترین عذاب وجدان های زندگیم گیر کردم و بابت همچیز و همه کس عذاب وجدان دارم بابت نوشتن این کلمات عذاب وجدان دارم. بابت اینکه به آدم ها میگم در این سختی و بگایی لطفا بمون و کمتر بگا برو عذاب وجدان دارم. اما این حجم از ناامیدی و شکستگی ای که در آدمها می بینم تمام وجودم رو نگران میکنه. دوست دارم از همه بپرسم: مراقب خودت هستی؟ میدونی این روزها مراقب خودت بودن و امروز رو فردا کردن رو من می‌بینم و میدونم آسون بدست نیومده و لطفا و لطفا و لطفا ادامه بده که تو تنها نیستی. دیگرانی پیش از ما تونستن، می‌شه متوصل شد به قدرت اونها و گفت ما هم می‌تونیم.
حجم چیزی که تجربه می کنیم رو گاه فقط با خدا مارو حفظ کنه" می‌گذرونم و فکر می کنم حتی در این سیاهی، روزنه نوری میبینم. ایرانی ها سالیان سال آتشی مقدس رو از این صد سال به صد سال بعدی، پرشور و زنده منتقل می‌کردن و هزاران سال آتش رو شعله‌ور نگه می داشتن. برای من این روزها اون شعله آتیش سمبل امیده. انگار که در سخت ترین برهه‌ها امید رو از تمامی بادها و بوران‌ها حفظ کنی و به نسل بعدی بسپاری و نسل بعدی همین مسیر رو ادامه بده و ما هر سال و ما هر روز این شعله رو به فردا می‌رسونیم و این شعله رو به سال بعد می‌رسونیم و انگار گاهی در این حجم سیاهی کار ما همینه: مراقبت از این شعله. آدم هایی که کشته شدن و دیگه بین ما نیستن، اون‌ها شعله امیدی رو به ما دادن، اونها زندگی خواه بودن و حالا امروز ما وارث این شعله های امیدیم.
و در نهایت فکر می کنم مردم تا چیزکی نباشه چیزهایی نمی‌گن. مثلا نمی‌گن شاهنامه آخرش خوشه. ایرانی ها، حتما بین هزاره ها تجربه اش رو دارن، یه چیزی می‌دونن که می‌گن. باید اعتماد کرد. باید اعتقاد داشت. ما سر آینده شرط بستیم و جميع اوامر می‌گه حق با ایرانی‌هاست.

#مجیک_جیپسی_شاپ قرار بود آخر پاییز فعالیتش رو رسما شروع کنه، توی ویدیوهای یوتیوب با عنوان بازارچه جیپسی بهش اشاره کرده بودیم اما این شروع با موانع زیادی همراه شد...

هر جادویی بهایی داره...✨🔮

برای زنده نگه داشتنش کانال تلگرامش رو شروع کردم...
برای شروع اکسسوری پلیمری‌ای که می‌سازم رو می‌ذارم ولی این فروشگاه جادویی قراره خیلی چیزهای دیگه توی دل خودش داشته باشه...🍀
اگه صبر و حوصله‌اش رو دارین بیاین تماشا... و اگه دوس دارین جادو پخش کنین یا جادو بردارین شاید با دیدن بعضی کارا یه جرقه‌هایی توی دلتون زده شد...✨

@magicgipsyshop

✅ در این چندوقت بسیار روی این کتابچه کار کردم تا بتواند زبان افراد مبتلا به ADHD باشد، که در میانه ی آشوب و بحران های جمعی مزمن، زندگی سختشان، سخت تر می شود و در برابر این سختی، چاره ای جز سکوت و تحمل کردن ندارند.
تحمل کردنی که اگر به آن رسیدگی نشود در بلندمدت به احساس درماندگی، بی انگیزگی، فرسودگی و افسردگی تبدیل می شود.

✅ تقریبا تمام متن مستند به پژوهش های علمی است. تا حداقل خیال خودم از علمی بودن مطالب و راهکارها مطمئن شود. در چند مورد از روایت های مختلف برای توصیف بهتر تجربه مبتلایان به ADHD استفاده کردم.

✅ زبان خنثی و غیرهیجانی این متن، عمدی است و به این دلیل به این شکل تنظیم شده که هر فرد و گرایشی - که مبتلا به ADHD است و بحران را تجربه می کند- بتواند از آن به نحو احسن استفاده کند.

✅ نوشته اول این کانال قرار بود دو ماه پیش نوشته شود. در قطعی اینترنت ها، ترجیح دادم وقتم را صرف مطالعه تجربیات ADHD ها در بی ثباتی، آشوب و بحران بکنم. درست است که اولین نوشته دو ماه دیرتر پست می شود، اما به شدت امیدوارم که نتیجه مفید و کاربردی باشد.

کانال زندگی با ذهن متفاوت:
@mozaffari_psy

اگر می‌خواستم نامی بر آن چیزهایی که این روزها اینجا منتشر می‌کنم بگذارم، بهترین نام این بود: «ادبیات در دوزخ». تلاشی برای این که ببینیم که ادبیات در روزهای سیاه فاجعه چه دارد که به ما بگوید.
و چون خواستید که این سفر دوزخی را ادامه دهم، بیایید این بار به امریکا برویم: رمان مشهور «فارنهایت ۴۵۱» اثر ری بردبری.
مدت‌ها بود که می‌خواستم کوتاه یا بلند دربارهٔ این رمان حرف بزنم و احساس کردم که در این روزها، بیش از هر وقت دیگری نیاز است که نگاهی به آن بیندازیم.
امیدوارم تفسیر کوتاهم از این رمان و نتایجی که از آن گرفتم به کارتان بیاید.

سرتان سلامت…

#ادبیات_در_دوزخ
@agrafoss

#خرد_روزانه
از خودت بپرس توی کدوم صف وایسادی؟

@thegipsy

کارل یونگ می‌گه:
«تنهایی از این نمیاد که آدمی دور و برت نباشه؛
از این میاد که نتونی چیزهایی رو که برات مهمن به زبون بیاری.
تنهایی معمولاً ربطی به اتاق‌های خالی نداره.
به این ربط داره که حرف‌هایی رو با خودت حمل می‌کنی که نمی‌تونی بگی،
و حقیقت‌هایی رو توی دلت نگه می‌داری که احساس امنیت نمی‌کنی به اشتراک بذاری.

شفا یعنی یاد بگیری اون چیزی رو که بیش از همه برات مهمه، به زبون بیاری؛
تا دیگه مجبور نباشی تنهایی باهاش زندگی کنی.

این همون مسیرِ جرأت پیدا کردن برای دیده‌شدن و شناخته‌شدن،
اون‌طور که واقعاً هستیه.»

#خرد_روزانه
@thegipsy

هنر همون‌جایی متولد می‌شه که کلمات کم میارن.

#خرد_روزانه
@thegipsy

اگه هر طرف رو نگاه می‌کنی سیاهی می‌بینی، دوباره ببین، شاید خودت نور باشی.

#خرد_روزانه
@thegipsy

#از_دنیای_کتاب
اگه پیگیر کتاب‌های صوتی موجود از مجموعه کتاب‌های #جولیا_کامرون هستین باید بگم کتاب گام برداشتن در جهان هم صوتی شد و‌ توی نوار هست.

قبلا کتاب #راه_هنرمند و زندگی به روش یک #هنرمند و برای زندگی بنویس توی نوار صوتیش موجود شده بود.

توی طاقچه کتاب مسیر گوش دادن و ایمان و اراده و زندگی خلاق هم می‌شه پیدا کرد.

وسط این همه ابهام و آشفتگی و غیر قابل پیش بینی بودن حتی چند ساعت دیگه زندگی‌مون بالاخره اولین ویدیوی یوتیوبم که هزار تا ویو خورد!
چقدرم که نمادین
ویدیو دازای اوسامو و زوال بشری و شرمش از خودش و غریبگیش با انسان بودنش و غم و ناتوانیش توی هنرمند بودن در زمانه جنگ و آشفتگی

هر جا هستین
مراقب خودتون باشین❤️🫂