wish I was in my 20s back in the late ’70s

باید یکیو استخدام کنم وایسه کنارم هر ۳۰ ثانیه بزنه رو شونم بگه بتخمت، میگذره

یسریا رد فلگ نیستن بچه ها، علمدار یزیدن

از من نپرس کجایی؟
من همینجام، توی فشار روحی، فروپاشی روانی و استیصال محض

اون اتفاقی که نباید می‌افتاد، افتاد؛
شکست، و هزار تیکه شد

سوزش اشک از هجوم چشم.

کاش می‌توانستم دردِتان را دوا کنم
همین دردِ دور بودن‌ها
دیر دیدن‌ها
دیگر ندیدن‌ها
همین که جسم‌ِمان بهاران است و جان‌ِمان پاییز...

نگاهت
بوی بوسه می دهد
چشمانت را
نبند...

شاعران گل گفته‌اند، اما برای وصف تو
باز باید معنی نازک‌تری پیدا کنم
#حسین_دهلوی

دلتنگی
پیراهن نیست که عوضش کنی و حالت خوب شود.
دلتنگی
گاهی
پوستِ تنِ آدمی ست...

مرا بردار و برو...
نگذار با خودم بمانم!
نمیشود نسیم، موهایت را نوازش کند
و من نباشم، باور نمیکنم
چشمانت ابری باشد و من نبارم
مرا بردار و به لبخندت بچسبان!

در نگاهم اگر نیستی
در خیالم اما سرشاری..!

اینکه از بچگی تراپیست شخصی پدر و مادرت باشی تاکسیک‌ترین اتفاقیه که میتونه بیوفته، اینطوریه که سنت کمه ولی سال‌هاست داری با بار منفی تجربیات آدم‌های خیلی بزرگ‌تر از خودت رشد میکنی.

من سخت یا مغرور نیستم، من فقط انتظار دارم که با من به عنوان یک اولویت رفتار بشه نه یک گزینه

سه جور اشتباه داریم:
اشتباه بزرگ
اشتباه کوچیک
اعتماد

یه سری خاطرات هست که آدم خجالت می‌کشه حتی تو سکوت خودش مرورشون کنه، چون از خودش خجالت می‌کشه. از حماقت زیاد، از خریت بی‌انتها و اهمیت دادن به آدم‌های بی‌ ارزش.

من سعی می‌کنم جدی نگیرم، ولی متاسفانه موهام، معدم، قفسه سینم، و سرم خیلی جدی می‌گیرن

آدما به اندازه کمبوداشون بقیه رو اذیت می‌کنن

روتین صبحم خیلی سادست، از خواب بیدار میشم و از همه متنفرم

اینکه تنها باشید و خیلی ناخوداگاه عطر یه شخصی که نیست رو حس کنید و به مشامتون بخوره واقعا عجیب و به شدت اذیت کنندست

این بار دیگه نه قاصدک فوت کردم، نه وقتی ماه کامل دیدم آرزو کردم، گفتم به جهنم و رها کردم