من آدم‌هایی رو دوستدارم که از تغییر فصل، صدای بارون، تماشای غروب خورشید، بوی قهوه تازه دم شده و شب های پر ستاره هیجان زده می‌شن...

‌ ‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌
هر آدمی به یه نفر احتیاج داره که براش
مثل بقیه نباشه.
وگرنه دنیا پُر از بقیه‌‌هاست .

‌
‏زندگی اینجوریه که
قوی‌ای
قوی‌ای
قوی‌ای
قوی‌ای
یهو لیوان از دستت میوفته زمین،
میزنی زیر گریه .

‌ ‌ ‌‌‌‌‌‌‌
من با خیلی از آدما راحت نیستم. معمولا کم حرف و ساکتم و زیاد از جلب توجه خوشم نمیاد. پس اگه اونقدری ازت خوشم میاد که خود واقعیمو بهت نشون میدم، باید خیلی آدم خاصی واسم باشی .

از ادمای مودی فاصله بگیرید تا بفهمن تغییر رفتارِ بی‌دلیل، جذابیتِ خاصی واسه هیچ ادمی نداره و قرار نیست همیشه کنارشون بمونید، مسئولیتِ کمبود عاطفی و مشکل روانیِ ملت به عهده روانشناسه نه شما.

‏متأسفانه تو ذهنم همیشه یه راهی پیدا میکنم که به آدما بابت رفتارای بدشون حق بدم.

آدمای مهربون ...
احمق نیستن، فقط فکر میکنن...
”همه توی سینشون قلب دارن

ولی ترکیب بسیار حساس بودن و زیاد فهمیدن انگار نفرینه، از کاراشون ناراحت میشی در عین حال که کاملا میفهمی منظور و نیتشون از این کار چی بوده و با خودت کلنجار میری به روشون بیاری یا نه.

هرروز دارم آدمارو از لیست "نه بابا این که همچین کاری نمیکنه" خط میزنم و به لیست "چطور تونست همچین کاری بکنه" اضافه‌شون میکنم

‏کاری که میخوام با مغزم بکنم: