به زندگیم که نگاه می‌کنم می‌بینم چایی، آهنگ و خواب همیشه نجاتم داده، اما آدم‌ها؟ هیچوقت.

عاشق كادوهاى گرونم مثل
وفادارى، احترام، توجه، صداقت

امسال سال مارِ، به آستین بنده هم تبریک بگید

اسلحع ای که یبار گیر کرد رو دوباره بزاری کمرت لایق مرگی

هوای خودتون رو داشته باشید، دیر اعتماد کنید، زود وابسته نشید، ورزش کنید و هر چیزی که تموم شده رو رها کنید، در نهایت زندگی همیشه جلو میره، حتی اگه شما گیر کنید

راستش نه تنها نیمه‌ای از من نیست، کلا دیگه هیچی از من نیست

‌‏افسردگی سن خاصی نداره حملات پانیک یه نمایش نیست اضطراب اغراق آمیز نیست عزت نفس پایین یه بازی نیست، به امید روزی که مردم بفهمند سلامت روان به اندازه سلامت جسم مهمه

کافیه برا دوست دخترت پدری کنی تا برات دوماد بیاره

‏یه مدل دلبستگی هم وجود داره، که تو به خاطر وجودِ شخصی که حتی باهاش تو رابطه نیستی، با کسی وارد رابطه نمی‌شی

‏یه کسایی دروغ ۱۳ میگن که کل سال یه حرف راست از دهنشون بیرون نیومده

برای کسی که دوستتون داره بجنگید، ولی برای اینکه کسی دوستتون داشته باشه نه

‏با یه نفر برین تو رابطه که تخم ناراحت کردن بقیه رو برای ناراحت نشدن شمارو داشته باشه

چه سخته یکی تو ذهنت باشه، تو دلت باشه، تو رویاهات باشه، ولی تو زندگیت نباشه

زخم تبرت مانده ولی، جای شکایت، شادم که نگه داشته‌ام از تو نشانه :)

میکنه کارما عدالتو اجرا...

لطفا به آدم‌هایی که بخاطر از دست دادن کسی ناراحتن نگید برای تو گزینه‌های بهتری هم هست، اون آدم دنبال جفت گیری نیست، بخش مهمی از آینده‌اش و خاطراتی که زندگی کرده رو از دست داده

همیشه قربانی اون دختریه که زیاد محبت میکنه و با همه چیز کنار میاد؛ این مردم دیگه لیاقت مهربونی ندارن باید باهاشون مثل خودشون رفتار کرد.

اشتباهم جدی گرفتن آدمای کوچیک بود

‏روز به روز دارم کم‌ حرف‌تر میشم، یه وقت‌هایی حس میکنم میتونم چند هفته تو خونه بمونم بدون اینکه نیاز داشته باشم معاشرت کنم