یکی به داد ایران برسه.

زندگی بهم یاد داد احساسمو مستقیم بکنم تو کونم🤝🏻

الان رسیدم به اون سنی که ”نور چراغا، درهایی که باز می‌مونن، سروصدا و همهمه“ آزارم می‌دن.

اوضاع هرچقدر بده من
قوی تر از دلم ، کبدم

عوض شد اطمینان با تنفر زیاد.

خیلی سادست؛ اگه طلا زنگ زد طلا نبوده، اگه عشق تموم شد عشق نبوده و اگه دوستا رفتن هیچوقت دوست نبودن...

تجربه بهم نشون داد منم به تجربه نشون دادم.
مال تجربه بزرگ تر بود.

تا بشم خوب دیگه دیر شده
خودم هیچی کودک درونم پیر شده

فهمیدم آدما بدجوری مرده پرستن
تا از مرگم خوندم دیدم همه گیر شده

اینجا درد مثل سایه ها همیشه همراهمونه

از چشام نیوفتادی من خودم دادم هلت

بگو با چی یادم میری
بم بده شماره کاسبشو

تو هرکاریم کنی این قلب دوس داره قاتلشو

گر اینان مسلمانند یا رب کافرم گردان
وگر من کافرم از مسلک ایشان برم گردان

دود تنها راه فرار از فکرت بود.

زندگی کوتاهه برا ایرونی بودن
زمین میچرخه و تو هم میمونی توو کف
همه درا بستن انگار دنیا تعطیله
هرکی منتظره شانس با دوتا زنبیله
برام داره زور به جای یه مشت خاطره
بمیرم با یه مشت آرزو

اینجا حتی پلیسا هم دست پر میان مفت برن