پهلوی، هرگز علیه رژیم آخوندی نبوده و نمی‌تواند باشد! قبل از هر چیز، او بخشی از همان ساز و کار طبقاتی و سیاسی است که این رژیم را بنا نهاده و حفظ کرده است. سپاه پاسداران نه یک نهاد صرفاً نظامی، بلکه ستون فقرات یک بورژوازی امنیتی-نظامی است که ریشه‌هایش در مناسبات طبقاتی و سرمایه‌داری وابسته‌ی دوران سلطنت پهلوی شکل گرفته است!

اما حتی فراتر از بنیان‌های تاریخی و طبقاتی، پهلوی همواره به مثابه آلت دست سپاه تروریستی پاسداران، نقشی حیاتی در مهار و کنترل خشم انقلابی جامعه ایفا کرده است!
او با تزریق مستمر سمّ «خشونت پرهیزی» به ذهن توده‌ها، نقش یک ضربه‌گیر و سپر دفاعی را برای سپاه پاسداران بازی می‌کند.
این سیاست، فارغ از سرشت طبقاتی و عقبه‌ی تاریخی آن، دقیقا مطابق با نیاز‌های دستگاه سرکوب رژیم طراحی شده است: در لحظات بحرانی، نیروی انفجاری و خشم مردم را خنثی کند، رادیکالیسم جنبش را لگام بزند و از ورود جامعه به صحنه‌ی عینی مبارزه، علی‌الخصوص مبارزه مسلحانه جلوگیری کند!

بسیاری از افراد حلقه‌ی نزدیک پهلوی و مبلغان او، مهره‌های صادراتی خود حکومت و باند کثیف اصلاحات‌چی هستند، کسانی همچون مهدی نصیری (سردبیر سابق کیهان خامنه‌ای) تا دیگر عناصر اطلاعاتی امنیتی و سلبریتی اکتیویست‌ها و... که در نقش «اپوزیسیون کنترل‌شده» به خارج کشور گسیل شدند.
مأموریت آن‌ها به حاشیه بردن و تخریب نیروی مبارز و «سرنگون کننده» واقعی و خنثی‌سازی هرگونه تهدید جدی برای بقای جمهوری اسلامی است!

همچنین نباید فراموش کرد که پایگاه اجتماعی پهلوی، عمدتاً از لمپن‌های دهن‌گشاد خارج‌نشین تشکیل شده است، شبه‌فاشیست‌هایی که هیچگاه نیرویی جدی در عرصه‌ی سیاسی نبوده‌اند و اساساً سیاستشان را بر پایه‌ی تخریب، جوسازی، چماق‌کشی رسانه‌ای و میدانی و سرکوب صدای هر نیروی مخالف بنا کرده‌اند.

در یک کلام، تقابل میان پهلوی و سپاه پاسداران یک دوگانه‌ی جعلی است، چراکه او مستقیم یا غیرمستقیم، در پروژه‌ی امنیتی و کنترلی همین نهاد ادغام شده است. چاقو هرگز دسته‌ی خودش را نمی‌برد...

جمهوری اسلامی، درواقع تداوم منطقی همین طبقه‌ی زالوصفت است، با همان بنیان‌های انگل‌وار، همان نظام استثمار و همان ساختار طبقاتی. حاکمیت این جماعت، چه با عبای ولایت فقیه، چه با کت‌وشلوار شاهنشاهی، تغییری در سرشتش نمی‌دهد—انگلی که امروز زیر عبای خامنه‌ای خزیده، فردا در رکاب پهلوی زوزه خواهد کشید. چراکه برای اینان، اصل بر حفظ نظم طبقاتی است؛ هرکه تخت سلطنت یا ولایت را اشغال کند، مهم نیست، مادام که بردگی اکثریت پابرجا باشد.

اما این‌بار، مردم ایران نه فریب تعویض پوسته را خواهند خورد، نه به بازی نخ‌نما شده‌ی «تعویض پالون به جای خر» تن خواهند داد. این‌ها همان دزدهایی‌اند که اگر فردا آخوندها فرو بریزند، همچنان در همان پنت‌هاوس‌های اشرافی، بر خرابه‌های زندگی تهیدستان می‌خرامند. برای اینان هیچ تفاوتی میان شیخ و شاه نیست، چراکه همواره ارباب‌اند و این مردم‌اند که قرار است رعیت بمانند.

اما این‌بار، بازی تمام است! این بار، انقلاب نه بر سر شکل حکومت، بلکه علیه تمامیت طبقه‌ی حاکم خواهد بود. این بار، نه‌فقط رژیم، که تمام نظم اقتصادی، سیاسی و اجتماعی‌ای که این لجن‌ها را پرورش داده است، از ریشه دریده خواهد شد. نه‌فقط حاکمان، که تمام چاکران، دلالان، مفت‌خوران و زالوهایی که خون این مردم را مکیده‌اند، در آتش خشم انقلابی به سزای جنایاتشان خواهند رسید.

دیگر کسی بر استخوان‌های ما کاخ نخواهد ساخت. دیگر کسی بر زخم کولبران، بر سرنوشت سوخت‌بران، بر شانه‌های کودکان کار، به قدرت نخواهد رسید. و آن روز، روز انتقام تاریخی است—روز سقوط مطلق این نظم انگلی، روزی که کاخ‌هایشان در میان شعله‌های قیام، خاطره‌ای دور خواهد شد.