بله در نهایت، انگار انسان همیشه حسرت چیزی رو داره که نداره.
یکی بهترین شغل رو داره، ولی حسرت یه پارتنر خوب رو می‌خوره. یکی پارتنر خوبی داره، ولی دلش یه رفیق خوب می‌خواد. یکی هم رفیق‌های خوبی داره، ولی حسرت یه خانواده خوب رو می‌خوره.
انگار همیشه یه چیزی هست که جای خالیش رو احساس می‌کنیم؛ چیزی که فکر می‌کنیم اگه داشتیم، زندگی‌مون کامل‌تر می‌شد. انسان با حسرت‌هاش رشد می‌کنه، باهاشون زندگی می‌کنه و در نهایت باهاشون می‌میره.

می‌تونم برای این هوا بمیرم.

قدم قدم اردیبهشت با تو؛ چه خیال محالی.

نمی‌دونم عزیزم؛ تو این هوا دلم می‌خواد عاشق بشم.

بیا؛ تا دیر نشده بیا.

گاهی فکر می‌کنیم داریم اشتباه می‌کنیم، اما همون به اصطلاح اشتباه می‌تونه حال‌مون رو بهتر کنه. شاید همیشه لازم نیست طبق برنامه پیش بریم؛ بعضی از قشنگ‌ترین اتفاق‌ها وقتی می‌افتن که از مسیر همیشگی‌ فاصله بگیری.

Drop everything now. Meet me in the pouring rain. Kiss me on the sidewalk. Take away the pain.

Give me something that’ll haunt me when you’re not around.

متناسب با هوای امشب.

+ از همون لحظه‌هاست.
- کدوم لحظه‌ها؟
+ همون لحظه‌هایی که مطمئنی بعداً دلت براش تنگ می‌شه و ناراحتت می‌کنه چون می‌دونی دیگه هیچ‌وقت قرار نیست حس و حال این لحظه رو تجربه کنی.

از ویدیو مسیج خیلی خوشم می‌آد؛ وقتی کسی توی ویدیو برام از پلن روزش تعریف می‌کنه، جاهایی که رفته رو نشونم می‌ده، از اتفاقات کوچیک و بامزه‌ای که براش افتاده می‌گه یا حتی بدون هیچ صحبتی، فقط چند دقیقه از روزمرگی‌هاش رو باهام شریک می‌شه.

این کاربر گاهی حتی خودش هم نمی‌دونه دقیقاً از چی ناراحته، فقط ناراحته.

گوش دادم و رفیقم نقش بست جلوی چشمم.

نیارتم( ناراحتم)، خیلی نیارتم.